[Bal Longbottomów, 18.03.1972] Posiadłość rodziny Longbottomów, sesja zbiorowa

Dora przysłuchiwała się temu, jak Cecylka musztruje Cedrika i chyba nawet było jej go trochę żal. Tak zwana jednak solidarność sprawiała, że nie zamierzała odezwać się nawet słowem, nie mówiąc o tym, że Ceci brzmiała, jakby nie było to jej pierwsze rodeo z bratem, więc musiała wiedzieć co robi.
- Jeśli chcesz, to jak to wszystko się już skończy to mogę wam zapakować ciasta na wynos, żebyście mieli na drogę, albo żeby mógł spróbować w domu - uśmiechnęła się do panny Lupin. Była absolutnie przekonana, że to co zostanie z bankietu, starczyłoby na najbliższy miesiąc dla pięcioosobowej rodziny. Nikt więc nie powinien narzekać, jeśli zniknie parę dodatkowych kawałków ciast, tortów, ciasteczek... czy butelek alkoholu. Jeśli Cecylka powiedziałaby chociaż pół słowa, to też by dostała na wynos.
- Ja? Ja raczej tylko patrzę - uśmiechnęła się leciutko, może jakby lekko zakłopotana pytaniem. Nie miała wątpliwości co do tego, że nie posiadała tylu galeonów, żeby próbować się przekrzykiwać ze wszystkimi tymi osobami, które zebrały się by licytować wystawione przez Longbottomów fanty. Z drugiej jednak strony, Dora nie widziała zbytnio niczego przydatnego. Bo na co niby była jej sukienka z piórami abraskanów, albo antyczna waza, albo kolacja z Erikiem? - Ale będę trzymać kciuki za was, jeśli będziecie licytować - rzuciła jeszcze, z o wiele większym zapałem, zatrzymując się z nimi gdzieś na dole. I faktycznie, tak jak mówiła - kiedy Cedric zaczął licytować wspomniany pierścionek, zacisnęła mocno palce, unosząc piąstki i dając mu znać, że jest gotowa i teraz na pewno nikt go nie przebije. Jego wygraną natomiast przyjęła z szerokim uśmiechem, raz klaszcząc w dłonie.
Niedługo po tym zaczęła się licytacja finałowych przedmiotów, a na końcu, tym samiusieńkim, była właśnie kolacja z Erikiem. Zgadywała, że skoro została wystawiona jako ostatnia rzecz na liście, była swoistą wisienką na torcie, reakcja tłumu jednak, przeszła najśmielsze oczekiwania. A przynajmniej te jej, które i tak nie były wygórowane. Na dźwięk tysiąca galeonów, aż zakręciło jej się w głowie i rozdziawiła głupio buzie. 1000 galeonów??? Kto posiadał takie pieniądze, żeby móc wydać je tak lekką ręką? I tylko po to, żeby zjeść kolację z oficerem BUMu. Nie rozumiała, o co było to całe zamieszanie, bo przecież Erik sprawiał wrażenie, jakby miał się zgodzić na kolację z każdym, o ile tylko ten miałby odwagę podejść i zapytać. Ona sama nie raz jadła razem z nim, kiedy ten siedział w posiadłości i nie uważała tego za wydarzenie, które mogłoby zmienić jej życie. Ale może zabierała się do tego od złej strony...?
Nieco skołowana rozejrzała się dookoła, w poszukiwaniu czegoś, co nie było kieliszkiem szampana. Potrzebowała chyba wody, bo z kolejnymi kwotami robiło jej się coraz cieplej. W tym wszystkim jej rozbiegane spojrzenie przetoczyło się po tłumie i zatrzymało nagle na znajomej twarzy. Zmrużyła oczy, zamrugała parę razy, a potem jej buzia rozjaśniła się nagle w szerokim uśmiechu. Przeprosiła pospiesznie Cecylkę i Cedrica, a potem przepchała się przez ludzi.
- Fernah! - rzuciła podekscytowana, kiedy znalazła się blisko dziewczyny, wyraźnie mile zaskoczona nieoczekiwanym spotkaniem. W sumie niby mogła się spodziewać, że zobaczy dawną przyjaciółkę właśnie na balu, bo przecież jakby nie patrzeć, jej mama nosiła nazwisko Longbottom. - Tak dawno cię nie widziałam!! - zaszczebiotała radośnie, wciąż jednak na tyle przyzwoita, by zdusić radosny ton do akceptowanych frekwencji, tak by nie przeszkadzać ludziom dookoła. - Ile to już lat. O wiele za wiele, przysięgam. Przepraszam, że wcześniej cię nie znalazłam. Cedric przyszedł z kitlu, prosto z Munga i musiałyśmy się tym zająć z Cecylką - wyjaśniła, jakby z żalem, że tyle zajęła im ta cała operacja. - Jak się bawisz? przyszłaś sama czy z kimś?