29.11.2023, 15:25 ✶
- Hej, hej, w porządku - zapewniła Brenna, gdy Olivia zaczęła ją potrząsać, jakby w obawie, że zaraz złapie za różdżkę albo pobiegnie gdzieś w ciemność korytarzy. Choć to ona słyszała głosy, zdawało się, że to Quirke jest bardziej przerażona - może dlatego, że bała się o towarzyszkę? Longbottom złapała ją za rękę i uścisnęła uspokajająco. - Słyszę głosy, ale ani myślę ich posłuchać - powiedziała po prostu łagodnie. Nie uderzało jej to wszystko tak mocno: nie na tyle, aby wpadła w panikę. Zresztą... słyszała przecież takie głosy już wielokrotnie, szepty własnego umysłu, przychodzące nocą. - Sprawdzimy jeszcze ten korytarz, a jeżeli nic nie znajdziemy, zawrócimy na początek - dodała, uśmiechając się do niej. Szepty wciąż dobiegały gdzieś z tuneli, ale ostatnią rzeczą, na jaką Brenna miała ochotę, było poddanie się im. - Powiedz na wszelki wypadek, gdybyś coś usłyszała albo zobaczyła. Na pewno działa tu jakaś magia.
Nie miała pojęcia, dlaczego Olivia ich nie słyszy. Może była bardziej odporna, może miała mniej lęków, może chodziło o to, że Brenna szła przodem, a może coś tutaj to ją wybrało sobie za ofiarę. Tak czy inaczej Brenna puściła dłoń Olivii - musiała mieć wolne ręce, bo to miejsce ewidentnie nie było bezpieczne - i ruszyła dalej.
Nic się jednak już nie działo - aż w końcu, gdzieś przed nimi, zalśniło światło. Nie słoneczne: błękitny, przedziwny blask, który sprawił, że Brenna zwolniła jeszcze bardziej i wyciągnęła przed siebie różdżkę, gotowa w każdej chwili rzucić protego. Korytarz wychodził wprost na grotę, wielką, w której ściany wprawiono dziesiątki błękitnych, zaklętych kamieni, świecących magicznym blaskiem. W samym środku znajdowała się spora sadzawka, niebieski blask odbijał się w niej, nadającej jej wrażenie niesamowitości. Jaskinia ciągnęła się i dalej, a tam, gdzie zniżał się jej sufit, Brenna mogłaby przysiąc, że dostrzegała coś, co wyglądało jak pozostałości po bardzo starych sprzętach - nie typowych meblach, ale raczej wnęce, wydrążonej w kamieniu na podobieństwo łóżka, kamienia ukształtowanego na stół...
To było miejsce przedziwne, z jednej strony piękne, z drugiej napawające jakimś niepokojem. Brenna stała więc przy wyjściu z korytarza - musiałaby zeskoczyć metr niżej, by wejść do tej głównej groty - niezdecydowana. Wyobraźnia kogoś, kto lubił historie i kto przeczytał zbyt wiele książek, podsuwała myśli o tych wszystkich opowieściach, kiedy nagle w takich chwilach pojawiali się nieumarli albo uaktywniały się pułapki.
Ale jeżeli gdzieś miało kryć się wyjście albo przynajmniej odpowiedzi, co to za grota - to właśnie w tym miejscu.
Nie miała pojęcia, dlaczego Olivia ich nie słyszy. Może była bardziej odporna, może miała mniej lęków, może chodziło o to, że Brenna szła przodem, a może coś tutaj to ją wybrało sobie za ofiarę. Tak czy inaczej Brenna puściła dłoń Olivii - musiała mieć wolne ręce, bo to miejsce ewidentnie nie było bezpieczne - i ruszyła dalej.
Nic się jednak już nie działo - aż w końcu, gdzieś przed nimi, zalśniło światło. Nie słoneczne: błękitny, przedziwny blask, który sprawił, że Brenna zwolniła jeszcze bardziej i wyciągnęła przed siebie różdżkę, gotowa w każdej chwili rzucić protego. Korytarz wychodził wprost na grotę, wielką, w której ściany wprawiono dziesiątki błękitnych, zaklętych kamieni, świecących magicznym blaskiem. W samym środku znajdowała się spora sadzawka, niebieski blask odbijał się w niej, nadającej jej wrażenie niesamowitości. Jaskinia ciągnęła się i dalej, a tam, gdzie zniżał się jej sufit, Brenna mogłaby przysiąc, że dostrzegała coś, co wyglądało jak pozostałości po bardzo starych sprzętach - nie typowych meblach, ale raczej wnęce, wydrążonej w kamieniu na podobieństwo łóżka, kamienia ukształtowanego na stół...
To było miejsce przedziwne, z jednej strony piękne, z drugiej napawające jakimś niepokojem. Brenna stała więc przy wyjściu z korytarza - musiałaby zeskoczyć metr niżej, by wejść do tej głównej groty - niezdecydowana. Wyobraźnia kogoś, kto lubił historie i kto przeczytał zbyt wiele książek, podsuwała myśli o tych wszystkich opowieściach, kiedy nagle w takich chwilach pojawiali się nieumarli albo uaktywniały się pułapki.
Ale jeżeli gdzieś miało kryć się wyjście albo przynajmniej odpowiedzi, co to za grota - to właśnie w tym miejscu.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.