Rozejrzał się po salonie w poszukiwaniu lustra, kiedy podróż dłonią po skórze w części dalszej byłaby już wulgarna. I nie, nie miałby nic przeciwko wulgarności, wręcz przeciwnie, bo był na nowo podekscytowany i oczarowany własnym ciałem jak... cóż, jak za czasów, kiedy był dzieciakiem i pojęcie seksualności zaczynało kiełkować w tej głupiej, niemądrej głowie. Stanął wtedy przed lustrem i tyle się nasłuchał, że wygląda jak aniołek, że sam zobaczył anioła. I teraz tego lustra szukał ciekaw, czy znów go dojrzy. Czy może jednak zobaczy coś całkowicie innego w tym nowym, niebanalnym wydaniu? Ciekawość. Forma emocji, która zabiła kota i powiodła eksplorujących do samego piekła. Laurent jednak piekła nie widział. Dostrzegał tylko biel piór i boskie błogosławieństwo. Nie było jednak w salonie lustra, w którym przejrzeć by się mógł, więc zostawało mu obejście się smakiem. Przynajmniej chwilowo. Musnął wypiłowanym na migdałek paznokciem krawędź swojej koszuli, krawat dawno poszedł do lamusa, rozwiązany, poskładany, schowany do nesesera z brązowej skóry, który aktualnie został odłożony na kanapę i zapomniany, niepotrzebny, nieważny. Tak samo jak nieważne stały się dokumenty, które tam leżały, a które były jednak diabelsko wręcz istotne. Nie pomyślał jednak, że w rezydencji Lestrange cokolwiek mogłoby im grozić.
Czemu tak długo... Jak nigdy tak teraz się niecierpliwił. Było mu śpieszno... gdzie? Wszędzie! Było mu śpieszno nawet do tego, żeby się pokazać, tak jakby było się czym chwalić. Właśnie takie miał poczucie - chwalenia się. Dawno nie bił taką energią, a na pewno nie taką pewnością siebie - ona zazwyczaj tonęła w jego spokoju i delikatności charakteru, który teraz lśnił wręcz swoją intensywnością przypominając, że charyzmy Laurentowi nie brakowało. Albo... tej jego wersji, która była całkowicie kobieca. Choć to przecież tylko ciało się zmieniło... prawda? Podniósł się z kanapy i lekkim krokiem, spoglądając na własne nogi, stawiając jedna za drugą niemal jak damy na wybiegu, przeszedł po dywanie, kiedy z góry zleciał bucik. Laurent aż podskoczył, zatrzymując się jak przyłapany na czymś złodziej, obracając w kierunku dźwięku, nieświadom tego, co tak zahałasowało nagle. A to... to była ledwo mała księżniczka, która zamieszkiwała ten zamek.
- Nic się nie stało. - Uśmiechnął się promiennie, odzywając kobiecym, spokojnym głosem. Rozluźnił się, kiedy zobaczył, że to droga siostrzyczka Victorii, która chyba była tym małym wypadkiem równie zdziwiona, co on sam. - Tak, przyszłam do Victorii... - DELIKATNIE się zawahał, musząc się skupić na końcówce. Właściwie powinien mówić w formie... żeńskiej? Może wyglądał jak kobieta, ale nie czuł się ani trochę kobietą. Tylko jak dziwne by było, gdyby mówił w formie męskiej? Z jeszcze innej strony - czy to nie jest oszustwo? Przecież kobietą nie był! O rany, rany... od małego kłamstwa jeszcze nikomu głowa nie odpadła (no nie wiem...). - Dzień dobry, Królewno. - Przywitał się z młodocianą niewiastą. - Powinna panienka bardziej dbać o swoje buciki. W pobliżu powinien być przynajmniej jakiś książę, żeby wsunąć go z powrotem na nóżkę.