— Tak, na trzecim — odparł, chociaż w środku aż go skręciło. Zajął drugie miejsce. Trzecie zajął Atreus Bulstrode. Jak mogła go z nim pomylić? Drastycznie się od siebie różnili iw ogólnym rozrachunku, to właśnie Erik wypadał lepiej! Następnym razem będzie musiał się bardziej postarać...
Mimowolnie oblał się rumieńcem, gdy dziewczyna podała w wątpliwość jego gadkę. Naprawdę musi drążyć?, pomyślał z niezadowoleniem. Czemu nie mogła po prostu zachichotać, zarzucić ścierki na ramię i pokiwać ze zrozumieniem głową? Z drugiej strony, mogła po prostu nie znać sytuacji. Jeśli przywykła do tego, że po lokalu kręcą się podejrzane typy, to raczej nie miała też na co dzień do czynienia z armią reporterów szpiegujących popularnych klientów.
— Cóż, mamy praktycznie środek lata. — Wzruszył ramionami, starając się zgrywać niewzruszonego. — Politycy zaczynają wyjeżdżać na urlopy, a prasa nie śpi. Muszą znaleźć kolejną, wielką historię, więc trzymają się chwytliwych nazwisk, jak rzep psidwakowego ogona. — Upił nieco herbaty. — W takich chwilach nawet smaczne ciastko ma szansę wskoczyć do gazety.
Chociaż rozpoznawalność Erika znacznie wzrosła w ostatnich miesiącach, tak na szczęście nie trafił na najwyższe szczeble drabiny celebrytów. Do Vakela Dolohova było mu jeszcze daleko. Chociaż może to i lepiej? Wprawdzie zaakceptował swoją rolę, jako twarz Longbottomów, tak mimo wszystko nie chciał kompletnie odzierać się z prywatności. Gdyby pławił się w sławie, ciężko było utrzymać w tajemnicy współpracę z Zakonem, czy nawet dyskretne spotkania z poniektórymi znajomymi.
— Och, tacy są najgorsi — rzucił ze zrozumieniem w głosie. — Nic tylko by rozstawiali innych po kątach, a sami siedzieli na stołówce i nic nie robili. Żeby tylko jak najmniej się narobić... Pewnie jeszcze zamyka się przed wami na zapleczu i się nie odzywa, jak ktoś „chce rozmawiać z właścicielem”, co? — Pokręcił głową. — Od takiego to zero pomocy, nawet przy dużym ruchu.
Sam wprawdzie nie miał przyjemności zasmakowania takiego życia, jednak zdarzało mu się posłuchać historii Nory dotyczącej jej własnej klubokawiarni czy lokalu jej babki w Dolinie Godryka. Wioska mogła leżeć wiele mil od Londynu, ale klientela w gruncie rzeczy pozostawała ta sama. Wystarczyła odrobina wyobraźni, a można było bardzo szybko wymyślić opowiastkę o tym, jak to zły szef traktuje swój interes, bo uważa, że to inni pracownicy powinni się nim opiekować i jeszcze być wdzięcznymi za to, że oferuje im taką możliwość.
— Aż się chce takim ludziom utrzeć nosa...
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞