[04.07.72, Szwecja] W poszukiwaniu odpowiedzi

– Oczywiście, że coś zrobimy – powiedziała Brenna, i zdawało się, że jest bardzo spokojna: zupełnie, jakby te rewelacje nie robiły na niej wrażenia. Choć robiły. Ale wiedziała też, że póki życia, póty nadziei – i zamierzała zrobić wszystko, aby znaleźć sposób. Miała pieniądze, miała znajomości, miała wpływową rodzinę, i była gotowa poruszyć niebo i ziemię, przemierzyć pół świata, szukać odpowiedzi w Tybecie, w Nowym Orleanie, na pustyniach i dnach morza, i w samym, cholernym Limbo, aż je znajdzie. Wiedziała, że będzie próbować. Albo aż odniesie sukces, albo do chwili, w której Zimni faktycznie zginą.
Niemniej, skoro energia mogła odejść sama, musieli spróbować w Samhain. Skoro istniała szansa, że wtedy…
…odwrócą cykl?
Po tej krótkiej odpowiedzi zmilkła: pozwoliła, by Mavelle mówiła, i by specjalista odpowiadał na kolejne pytania oraz snuł własne dywagacje.
- Brzmi jak bardzo interesujący opis doświadczenia z pogranicza śmierci. Wiele podań traktuje o tym, czego ludzie doświadczają w chwili przed śmiercią. Niektórzy doświadczają jej tylko częściowo - w naszym świecie istnieją żywe trupy, zaś u mugoli znane są tak zwane przypadki śmierci klinicznej. Wszystkie te doświadczenia różnią się od siebie, ale mają stale elementy i jednym z nich jest tak zwany przegląd życia. Ogląda się swoje życie jak na taśmie. Dobre i złe momenty. Podsumowanie tego, czego się dokonało przed odejściem… – Zawahał się na moment. - Czy perspektywa rozpłynięcia się we wspomnieniach spotkała się z twojej strony z akceptacją?
- Gdybym to po prostu zaakceptowała, to śmiem podejrzewać, że wtedy byśmy nie rozmawiali. To było… wydawało się tak proste, tak naturalne, to uczucie jedności ze wszystkim… ale jednocześnie wiedziałam, że nie mogę tak po prostu odpuścić, że trzeba odwrócić ten cykl, że zbyt wiele jest do zrobienia, aby po prostu rozpłynąć się w całym morzu wspomnień… które nie były moje – odparła Mavelle, kręcąc głową, a oczy Carrisona jakby otworzyły się szerzej. Najwyraźniej wcześniej coś źle zrozumiał: albo Bones nie wyjaśniła tego dostatecznie jasno.
- Nie były twoje?! !! To jest… coś, eh, czego nie wyłapałem…
- No… nie. to już wtedy były wspomnienia tej osoby, tej samej, które przychodziły do mnie później.
- To brzmi… cóż, mniej dramatycznie. Jakby ten koniec wcale nie był twój, jakby ta próba nie była twoja. Może ten chłód, to wcale nie jesteś ty, a… Ten ktoś, kto w tobie teraz siedzi, może on ma coś tutaj do zrobienia.
– Dwie sprawy – wtrąciła się Brenna, unosząc dłoń jak w szkole. Cieszyła się teraz, że skorzystały z oferty Laurenta. Że wiedziały, że wuj wcale nie tkwił w Mavelle. Inaczej… na pewno by ją zmroziła myśl, że mogłoby być inaczej. Że Derwin mógłby stracić wieczność, tkwić tutaj, w głowie Bones. Że dla tego to wciąż było niebezpieczne, chociaż wspomnienia ostatnimi czasy już niemal jej nie nawiedzały… a przynajmniej się do tego nie przyznawała. – A właściwie trzy. Po pierwsze, w ogniu… wszyscy widzieli dokładnie to, co pan powiedział. Też zobaczyłam tam całe swoje życie. Po drugie… ta osoba pozostała w limbo. Jest tam. Kontakt z nią jest możliwy. Niemożliwe, aby tkwiła więc jednocześnie w Mavelle, są tu tylko okruchy jej wspomnień. Czy sugeruje pan może… że wspomnienia, które otrzymała Mavelle, nie są przypadkowe? Że ten ktoś zostawił jej coś, co chciał, aby… wykorzystała? I trzy… jeżeli można by to odwrócić w Samhain, to może właśnie w ten sposób? Ponownym kontaktem z tymi osobami? Chociaż tu mam wątpliwości o tyle, że jedna z osób, które spotkała ta przypadłość, nie spotkała żadnego ducha. I na pewno niczym się z nim nie wymieniła. Wyrwała go z limbo arcykapłanka Macmillanów.
Jak na siebie mówiła wolno – i starała się wyjaśniać wszystko wyraźnie, rzeczowym tonem, jak podczas pracy w BUM. Tu nie było miejsca na zbędne dywagacje.


*odpowiedzi Mav wrzucone tutaj po ustaleniu z graczką, dla ułatwienia odegrania.