Jak bardzo delikatnym tematem była śmierć?
Cain opuścił głowę na asfalt, kiedy mężczyźni zniknęli. Klęczał, podpierając się jedną ręką, drugą trzymał różdżkę. Teraz opuszczoną, bo przecież tylko głupiec wróciłby do "pułapki". Świetnie ujęte, przecież planowali tę pułapkę tyle czasu, że aż szok, że nie wyszła perfekcyjnie i że ci mężczyźni nie skończyli jak muchy w pajęczej sieci. Wszystko było tak idealnie ustawione, tak przemyślane, no co mogło pójść nie tak? Wziął głębszy oddech i dopiero pozbierał się z ziemi, otrzepując dłonie i odruchowym gestem zagarniając roztrzepane włosy do tyłu. Największy pokrzywdzony całego tego wydarzenia - jego fryzura, jeśli tylko nie liczyć moralności i sumienia Heather, które właśnie zostało bardzo nadszarpnięte. To był wypadek. Człowiek lubił sobie tak wmawiać, wpychać do głowy usprawiedliwienia siebie samego. Szare oczy Caina tkwiły teraz w niewielkiej kobietce, która dokonała czegoś wielkiego. Dobrego? Złego? Teraz można obserwować prosektoria albo pobliskie rzeki - może niedługo przyjdzie im wyłowić jakiegoś trupa. Samotnego, bez dokumentów, albo i nawet z nalepką na twarzy "on jest temu winny". Na pocieszenia i ustalanie, co się właściwie wydarzyło przyjdzie jeszcze pora.
- Macie ją? - Zapytał tylko. Chwilę już czasu tu spędzili i przetrwonili, a Cain bardzo nie chciał, żeby przeciągać tę wizytę na jak najdłużej. Raczej stawiał na minimalizację tego czasu kiedy już miała miejsce zawierucha. Rozejrzał się po budynkach upewniając się, że żadne światło się nie zapaliło, że żadne dziecko nie stoi na środku ulicy i nie spada mu właśnie lód na jezdnię, bo na twarzy ma dwukropek pikachu, a w oczach zero śladu inteligencji. - Potrzebuję pomocy w uwolnieniu mugolki spod wpływu zaklęcia kontrolującego. - Machnął lekko ręką na obie kobiety. Głównie po to, żeby obie wymsknęły się z tej uliczki, gdzie pod butami latało szkło. Spojrzał na własne ręce, potem otrzepał spodnie, chociaż niekoniecznie wiele to dawało czy zmieniało. Cainowi daleko było do schludnego i eleganckiego wyglądu tak czy siak.
- Zaklęcie zauraczające, bardzo silne. Rozproszcie je, proszę. Zrobię resztę. - Odezwał się po wejściu z nimi do domu - o ile którakolwiek z dam z nim poszła. Zaklęcie w końcu samo by się wyczerpało, albo i nie, jeśli utrwalone zostało hipnozą, która była trwała. Czasem stety, a czasem bardzo niestety - jak w tym wypadku to to drugie. W każdym razie liczył na pomoc pań, żeby móc zakończyć cierpienie tej rodziny - zreperować umysł matki i pozwolić dziecku zapomnieć o tym, o czym pamiętać nie powinien. Potrzebował pomocy w samym rozproszeniu zaklęcia, a po tym jeśli Mavelle i Heather się śpieszył nie nalegał, żeby zostawały. Szczególnie, że sam proces hipnozy i powolnego naprawiania umysłu kobiety nie był procesem trwającym pięć minut. Zajmował czas. Sporo czasu. A nie wiedział, w jakim stanie było dziecko.