Niepoprawność tańczyła między kroplami whiskey. Od norm kultury i wysokiego tonu, mądrych wypowiedzi i wysokich akcentów tego spotkania, milimetra polityki i podziwu odwagi, aż do tego punktu. Motyle zatańczyły w jego brzuchu. Taka jednorazowa miłość na przetracenie, taka chwila przyjemności. Poczucie wyswobodzenia, wyniesienie siebie do rangi kogoś ponad zwykłego człowieka, którym się przecież było. Ile trzeba osiągnąć, żeby stać się NIEzwykłym? Dla Laurenta wystarczyło kilka westchnień i oddane mu spojrzenie. Oczy zfokusowane tylko na nim, oddające mu tą jednorazową miłość. W tym świecie nie wszystko jednak musiało być jednorazowe. Ta niepoprawność na przykład taka nie była. Tańczyła w nim od maja pośród zastanowienia, ile warte było tak naprawdę jego życie oblepione złotem galeonów. Ile warte były te znajomości i ile ramiona, którymi chciał być obejmowany, a nie obejmować. Nie powinien wyceniać siebie miarą tych dotyków. Tak jak może nie powinien się zastanawiać, czy to spotkanie było poprawne dlatego, że gdzieś tam w innym mieszkaniu był Philip Nott, który ostatnio wyrzucił mu w twarz, że wszystko ogranicza do seksu. Właściwie - czemu nie? Czemu miał tego nie robić, skoro tego chciał? Nie. Nie chciał. Chciał i potrzebował czegoś o wiele głębszego i dalszego, ale nie mógł tego dostać - dlatego zapychał tę pustkę i ten głód miłością czysto fizyczną. Liryczną.
Wydał z siebie dźwięk zduszony w pocałunku. Dźwięk zdziwienia, kiedy ruch pojawił się tak szybko, a on instynktownie odsunął rękę z trunkiem na bok, który zakołysał się niepewnie w szklance. Nie uciekł z niej na całe szczęście. Niby taki zimny człowiek, a jego usta były takie gorące kiedy dotknęły tych jego. Miał to. Dostał to. Odhaczony jeden fistaszek przy fantazji, jaka zrodziła się ledwo chwilę temu. I chociaż whiskey zapiekła jego gardło, to scałowana z tych warg smakowała miodem i cytryną. Uśmiechnął się pomiędzy pocałunkami, sięgając wolną, zimną dłonią do napiętego teraz barku. Nicholas wydawał się spragniony. Głodny. Przemówiła przez niego niecierpliwość, albo właśnie tak głębokie pragnienie - jedno z drugim się wcale nie wykluczało.
- Jak to było z tym alkoholem i kontrolą, hmm? - Oderwał się w końcu po długich pocałunkach od jego ust, żeby spojrzeć mu w oczy. Serce mu już przyjemnie biło, ciepło rozlewało się po ciele sięgając policzków. Ciepło. Bo kiedy dwa ciała były przy sobie i krew zaczynała szybciej krążyć od razu robiło się ciepło. Znikało poczucie pustki i znikały wątpliwości. Ściągnął jednym ruchem koszulę z siebie, pozwalając jej spaść na podłogę i uniósł znów szklankę prawie tak, jakby chciał się z niej znów napić. Ale nie. Odchylił lekko głowę i pozwolił trunkowi skapnąć na jego szyję, przesunąć się na obojczyk i pierś.