Zaplanowane spotkanie, przebiegało zgodnie z planem Nicholasa. Jego gra nie napotkała żadnych przeszkód. Od rozmowy zwyczajnej poprzedzanej przekąskami, po wyjaśnienia związane z wywiadem aż do punktu kulminacyjnego. Yaxley to wszystko zaplanował tak, aby selkie poczuł się tutaj jak prawdziwy gość. Aby też mogli w spokoju dokończyć, sprawy niedokończone w kawiarni.
Tak też tutaj, siedząc na wygodnej kanapie, Nicholas miał na swoich udach cenny skarb, który tego dnia mógł być tylko jego. Jak w Rose Noire. Różnica w tym była co prawda duża. Tutaj, Laurent mógł kontrolować siebie. Nie był pod wpływem niczego. Do czasu, aż nie zabrał Nicholasowi szklankę z alkoholem. Yaxley przyglądał mu się, nie zastanawiając się dłużej, przyjął zaproszenie do swojej gry. Ich gry. Pocałunek był z początku zwyczajny, ale przemieniał się w głęboki. Robili przerwy. W przeciwieństwie do Laurenta, Nicholas nie uśmiechał się. Brał to całe zdarzenie jako własna misja do wykonania. Tak. Był głodny. Potrzebował tego, gdyż od długiego czasu nie zawitał w żadnym klubie. Nie mieli w nim zapewne to, czego chciał. Czyżby selkie było jego słabością? Chciał go mieć dla siebie.
Gdy pocałunki zostały przerwane przez Prewetta, Nicholas spojrzał swym lodem w oczach na niego, słysząc pytanie. Czy to znaczyło, że zaczął mu się udzielać alkohol? Na razie milczał. Marszcząc brwi i obserwując, jak odstawia szklankę. Znów się odwraca przodem i zdejmuje koszulę. Nicholas uniósł brew ku górze. Takiego może scenariusza nie przewidział. A tym bardziej następnego. Laurent ponownie wziął jego szklankę z zawartością whisky i wylewał na siebie?
- Chyba widzę już granicę kontroli.Jeden łyk ponad czterdziestoprocentowego alkoholu, mocno chyba uderzyło w mózg selkie. Nie da się ukryć, że trudno było oderwać wzrok od kuszącego ciała czarodzieja. To jednak Nicholas zabrał mu szklankę, jedną ręką trzymał go za plecy, a drugą odstawił naczynie na ławę. Wrócił do swojej pozycji by znów na niego spojrzeć. Ujął jego podbródek i znów złączył ich usta ze sobą. Tym razem składając mu powolne pocałunki, kierując się nimi stopniowo po wyznaczonej trasie przez alkohol. Nie schodził przesadnie nisko, ale na tyle, jak pozwalała mu pozycja siedząca. Niestety nie mógł wstać, kiedy selkie miał na swoich udach. Przerywając pocałunki, spojrzał chłodnym wzrokiem, gdzie wnętrze organizmu mu się rozgrzewało od tych czynów, aby sięgnąć po guziki swojej koszuli, rozpinając ją.