Dla ich bezpieczeństwa. Choć po jednym łyku spożyli rozgrzewającego przełyk alkoholu, według Nicholasa to wystarczało. Jeżeli miało tutaj dojść do czegoś więcej, wolał aby z obu stron była taka potrzeba. Nie tak jak w Rose Noir, gdzie na jednego działała amortencja, a drugi był pod wpływem środków odurzających. Tutaj sami kierowali sobą, swoimi ruchami, ciałami, aby nakarmić swój wielomiesięczny głód. Czy raczej wieloletni?
Na to pytanie Nicholas nie odpowiedział. Uniósł kącik ust, jakby to miała być odpowiedź. Pytanie bez odpowiedzi. Zagadka pozostawiona do samodzielnej interpretacji wydarzenia. Tego co działo na jednej kanapie. Nie zmieniali swojego miejsca. Nicholas nawet nie proponował. Nie teraz. Z tą płochliwą selkie trzeba było obchodzić się ostrożnie. Przy nieodpowiednim ruchu, zagraniu, może go spłoszyć jak kota. Laurent go uprzedził. Nicholas pamiętał. Dlatego grał ostrożnie. Sypialnia nie była daleko. Pokój obok. Równie surowa co salon. Choć miała bardzo ciemne meble, to jednak jasne ściany szarości. Nawet sypialnia, potrafiła odzwierciedlić wnętrze gospodarza. Łóżko, duża szafa na ubrania, komoda i samotny w kącie fotel. Skromnie. Po co więcej?
- Podobno przez niego można stracić kontrolę. A tego chyba nie chcemy?Odpowiedział ze spokojem, widząc na jego ustach uśmiech. Ale sam nie okazywał już tego. Skupiony mając wzrok na jego ciele, jak i za chwilę na twarzy. Alkohol im nie ucieknie. Z drugiej strony, byłoby dobrze pamiętać ten czas. Aby Laurent to zapamiętał. Wiedział co robi i z kim. Mieliby wspólny sekret. O ile nie brudny. Nicholas po odstawieniu szklanki, wziął się za całowanie ciała Laurenta, nie spiesząc się z tym. Gdy trasa się skończyła, postanowił pozbyć się także swojej koszuli. W rozpinaniu guzików, pomógł mu Prewett. Dzięki temu mógł na nowo przypomnieć sobie umięśnione ciało Yaxleya. To co jednak zrobił następne, było wręcz zaskakujące. Tak. Wciąż zaskakiwał. To się u Laurenta nigdy nie zmieni. Działał na Nicolasa jak magnes. Jak statek, który próbował się przebić przez górę lodową. Ale jeszcze przez te uderzenia, nie zatoną. A może tak?
Przylegając swoją klatką piersiową do Nicholasa i jeszcze obejmując, Yaxley nie wiedział do końca jak to odebrać. Czy to było przytulenie? Czułe objęcie? Ogarnęło go dziwne uczucie. Którego nie znał. Jego lodowy mur, otaczający zamrożone czarne serce, otrzymał pierwsze pęknięcie. Gdy tak w unieruchomieniu siedzieli, Nicholas niepewnie, ale objął go. Położył jedną dłoń na jego plecach, drugą powędrował na jego kark. Milczał. Wpatrując się w pustą ścianę przed sobą. Nie trwało to długo. Ale mogło wieczność. Przestał obejmować Laurenta, kiedy ten chciał zmienić swoją pozycję na jego kolanach. Zimne, ale też i rozpalone oczy spojrzały znów w oblicze twarzy selkie.
Mur został naruszony. Pojawiło się w nim pęknięcie. Delikatne, ale widoczne. Czyżby słowa wypowiedziane przez Lukrecję tamtej nocy, miały tak silne działanie? W głowie Nicholasa powróciły jak bumerang.
”Chciałbym cię spotkać poza tym więzieniem...",
"To ty nie będziesz mógł o mnie zapomnieć…"
"Chciałbym wyjąć dla ciebie to szkiełko z twojego oka…"
"Dlaczego to się dzieje?" - zadawał sobie to pytanie nie jednokrotnie. Ale teraz, co się właściwie działo? Nicholas po jego słowach, pozwolił aby ten zetknął ich nosy ze sobą. Wtedy zadał mu pytanie:- Co Ty ze mną robisz?
Obawa? Czy rzeczywiście, Nicholas odkrył w sobie słabość do selkie? Męskiego osobnika, który na wpół jest także człowiekiem?
Musiał to przerwać. Jednak to było silniejsze od niego. Swoimi dłońmi wodził po jego talii, delikatnie masując palcami. Jakby badał jego delikatną skórę. Jego mur miał jedno pęknięcie. Nie mógł pozwolić na więcej, kiedy przez cienką linię przedostawało się ciepłe powietrze, aby roztopić zamrożone czarne serce. Yaxley odwrócił głowę na bok. Odwrócił wzrok. Jakby chciał uciec od tego dziwnego uczucia, choć Laurent mógł wciąż zatapiać swoje palce w jego włosach.