James "Jim" Bell - The Lightbringer

...po prostu Jim.

Mógłby uchodzić za normalnego, wróć, prostego człowieka, o sercu wyścielanym słomą dobroduszności, którego intencje były czyste jak kryształy jej zmarłego ojca. Ale cholera jasna, istne szaleństwo buchało pożogą z jego oczu. Nie rozumiała jego osoby, konceptu w którym przyszło mu istnieć; równie dobrze mógłby być wytworem jej chorej wyobraźni [...] Nie potrafiła Jima opisać, nie kiedy była pijana i porwana przez kakofonię sabatowych doznań i obrazów. Jego spojrzenie było mgliste, przygaszone skroploną na rąbkach tęczówek niepewnością. Strachem. Pasją.

– Diana Mulciber

Poznajmy się bliżej

♦ W lustrze Ain Eingarp widzę całą moją rodzinę, razem. Siedzimy przy suto zastawionym stole, przy którym jest miejsce dla każdego – widzę twarze przyjaciół, z którymi widzę się na co dzień, ale i tych, którzy dawno już odeszli, czy to do Królestwa Pana, czy gdzieś hen daleko, w świat – wszyscy są teraz tutaj, ze mną, i chórem odmawiamy modlitwę przed wspólnym posiłkiem.
♦ Bogin przyjmuje przy mnie formę płonącego namiotu cyrkowego; płomienie pochłaniają arenę i wspinają dalej, ku górze, aż po najwyższy trapez – czuję dziwne mrowienie w palcach i straszny ciężar na sercu – wiem, że to ja wywołem ten pożar.
♦ Amortencja pachnie mi trochę to cyrkiem, trochę to przydrożną stacją paliw: najbardziej intensywny wydaje się zapach benzyny, zaraz po nim czuję słodki karmelowy popcorn, gryzący w nos, elektryczny swąd zbliżającej się burzy z piorunami i zapach świeżo zmielonych trocin na cyrkowej arenie, zaś feerię doznań wieńczy, jakże znajomy, duszący zapach dymu papierosowego, maskowany przez ciężką, korzenną woń kobiecych perfum.
♦ Moje ulubione zaklęcie to te przywołujące ogień.
♦ Mój patronus przyjmuje formę jaszczurki.
♦ Wróżbiarstwo to dla mnie rzecz trudna do oceny pod kątem moralnym, bo z jednej strony nie pochwalam wiary w gusła i przesądy, a z drugiej – wiem, że stare obrzędy magiczne związane z dywinacją są testamentem duchowych tradycji naszych przodków, próbujących pogodzić fakt posiadania mocy magicznej z wiarą w moc Stwórcy i wyznawaną religią.
♦ Czarna magia? Cóż to musi być za straszny grzech, dobrowolnie plamić własną duszę tak plugawymi praktykami; jak okrutne pragnienie wyrządzenia krzywdy bliźniemu musi targać człowiekiem, by zniżył się do użycia zaklęcia niewybaczalnego... Czy raczej: jakiż ból musi poznać człowiek, by skłonić się w stronę czystego zła?
♦ Za swoje największe osiągnięcie uważam to, że mimo wszelkich przeciwności losu, dalej wierzę.
♦ Stoję po stronie każdego, kto czuje się zagubiony, potrzebuje pomocy i wsparcia, a nie może go otrzymać – lub zwyczajnie nie potrafi o nie poprosić – sam dobrze wiem, co to znaczy być samotnym, i chciałbym oszczędzić podobnego bólu innym ludziom.
♦ Moje serce należy do Boga Wszechmogącego, choć wiem, że gdzieś na jego dnie czają się pokusy, których powstydziłby się sam Diabeł... Milcz, zdradzieckie serce.