Wiadomości w tym wątku

Brenna Longbottom · 17.11.2022, 19:55 ✶

- Dostaniesz cały business plan – przyobiecała solennie. Jeśli zaś chodziło o gotowanie… Tak naprawdę pewnie i bez balu, gdyby Erik oznajmił, że hej, koniecznie, ale to koniecznie musisz pomóc moim znajomym przy przygotowaniu posiłków przez najbliższy tydzień, po prostu westchnęłaby cierpiętniczo i się tym zajęła. Skrzat półkrwi, jak nic.
Na słowa o małżeństwie jej brwi powędrowały w górę. Nie miała pojęcia, co mu strzeliło do głowy: chyba ta kolacja strasznie zalazła mu na skórę i nie pomagało nawet dwa tysiące galeonów dla biednych sierotek, skoro miał tak absurdalne pomysły. Brenna zasadniczo od dawna nie wątpiła, że zostanie starą panną – o ile w ogóle dożyje trzydziestki. Mężczyźni nigdy za nią się nie uganiali, a jej nie przyszło nawet do głowy, aby z kimś próbować flirtować – w porównaniu z tymi wszystkimi uroczymi damami czystej krwi.
- Natychmiast po twoim ślubie, braciszku – oświadczyła, wspinając się na palce, by pocałować go w policzek. – Tradycyjnie to najstarszy brat powinien stanąć na kobiercu pierwszy. Obiecuję, że urządzę ci wesele stulecia.
I miał to jak w banku. Jeżeli kiedyś znajdzie panią Longbottom, wesele będzie spektakularne. (No dobrze, chyba że Erik i jego żona uznają, że wolą skromną uroczystość, to będzie to skromna uroczystość, ale i tak zaplanowana do najdrobniejszego szczegółu!) Jak dobrze, ze nie czytała w myślach, nie widziała przyszłości ani aur, bo gdyby o pewnych rzeczach się dowiedziała, to pewnie nawet ona, ze swoim nader swobodnym podejściem i przyjmowaniem życia takiego, jakim było, mogłaby się trochę przerazić.
– Lepiej tobie niż mnie. Wyobrażasz sobie mnie z dwiema głowami gadającymi na raz? Ze sobą w dodatku? Ochrypłybyśmy obie. A inni, jak zaczęłybyśmy gadać do nich równocześnie, to dopiero mieliby przerąbane… - skomentowała jeszcze pomysł na wyrastanie drugiej głowy. Jak dobrze, że kuchenna magia nie działała w ten sposób… Kątem oka jednak mówiąc obserwowała kulę, którą wyczarował Flint, zaintrygowana. Akurat na łamaniu klątw nie znała się zbyt dobrze, więc było w tym coś fascynującego. Nie miała też pojęcia, w jaki sposób zinterpretować zmianę barwy: nie wiedziała, jak ta kula działa, nie skojarzyła więc modyfikacji koloru z klątwą wilkołactwa brata.
Kiedy Castiel poprosił, żeby się wycofała, westchnęła tylko i ruszyła do drzwi. Trochę się bała zostawić ich w kuchni samych – Flint nie wiedział, czego się spodziewać, mógł więc nie zareagować odpowiednio wcześnie… Ale to on był tutaj klątwołamaczem, więc nie zamierzała kwestionować jego decyzji.
- Kiedy Erik jest dalej niż dwa metry od kuchni nigdy nic się nie dzieje – dodała jeszcze, ustawiając się tuż za progiem. Podparła się o ścianę, gotowa wpaść do środka, gdyby usłyszała jakieś odgłosy.
Na dziwny świst i słowa Erika, że wcześniej się tak nie działo, zajrzała z powrotem do kuchni, a jej wzrok szybko odszukał nóż.
- Nie patrz tak na mnie, ja mam rączki tutaj – powiedziała, unosząc dłonie, na dowód, że nie rzucała żadnych zaklęć sterujących sztućcami, by udowodnić swoją tezę o klątwie. Zresztą, to wypadków dochodziło i wtedy, kiedy jej nie było w domu! Sam przyznawał, że gdy towarzyszył gotującej Dorze, to szuflady i miotła protestowały przeciwko jego obecności.
Przeniosła spojrzenie na Castiela. Jeśli była zaniepokojona, dość dobrze się z tym kryła. Przez moment zdawała się nieomal rozbawiona, jakby samym wzrokiem chciała powiedzieć: i co ty na to? Dalej nie wierzysz w kuchenne klątwy?
Niektórzy zaklinali egipskie piramidy, by nie wdarli się tam mugole.
Najwyraźniej tutaj ktoś zaklął albo Erika, albo ich kuchnię.