02.12.2023, 20:56 ✶
Może i gdyby podjęła inne decyzje, byłoby znacznie gorzej. Dla nich obu. Może będąc sama, miałaby mniejszą motywację do niesłuchania głosów, a nieostrzeżona - byłaby nimi bardziej zaskoczona. Może zostawiona sama sobie, zostałaby opadnięta przez wszystkie druzgotki, a tak te rozdzieliły się i miała więcej czasu na rzucenie zaklęć. I może Olivia by jej szukała i też nie dała rady sama.
Ale w tej chwili wiedziała tylko, że było źle, i że Olivia weszła na górę za nią.
Podobno w takich momentach całe życie przelatywało przed oczami człowieka.
Brenna widziała je przecież już w ogniach Beltane, płonących po obu stronach światów - ale jednocześnie teraz wcale nie myślała o przeszłości. Nie myślała też nawet o tych, których kochała, i którzy zostali na brzegu. Wszystkie siły, wszystkie myśli, skupiała już tylko na jednym, utrzymaniu się na powierzchni i nie pozwoleniu, aby woda pochłonęła Olivię. Gdzieś do umysłu, pracującego coraz wolniej, przedarła się świadomość, że nie zdołają dotrzeć do brzegu. Quirke nie dopłynie, a ona sama nie da rady jej tam doholować.
Puściła więc, ponownie, ryzykując, że prąd je rozdzieli, że fala zaleje zaraz Olivię, ale wiedziała, że po prostu nie zdoła jej utrzymać. A potrzebowała wolnych rąk, obu, aby spróbować rzucić kolejne zaklęcie. Fala na moment zalała jej głowę, ale wypłynęła na powierzchnię (wiedziała: to był już ostatni raz, za kolejnym nie zdoła się wynurzyć...) i machnęła różdżką.
Prąd wodny, stworzony magią, porwał za sobą Olivię, popychając do brzegu. A chwilę później podobny schwycił Brennę. Wraz z nim runęły ku kamieniom, na które nie tak dawno wspinała się Brenna. I gdy je wypuścił, tam, gdzie woda sięgała już ledwo do ramion, Brenna obejrzała się na Quirke - nic nie mówiąc, bo nie miała sił na żadne słowa.
Upewniwszy się, że Olivia nie znikła gdzieś po drodze, Brenna ruszyła między skałami ku plaży, by opaść na kolana, zaryć w piasek tam, gdzie morze łączyło się z lądem.
I mimowolnie pomyślała, że oby Bulstrode już przywykł do takich sensacji, bo inaczej pewnie za tę ostatnią godzinę czy dwie ją zamorduje.
rzuty
Ale w tej chwili wiedziała tylko, że było źle, i że Olivia weszła na górę za nią.
Podobno w takich momentach całe życie przelatywało przed oczami człowieka.
Brenna widziała je przecież już w ogniach Beltane, płonących po obu stronach światów - ale jednocześnie teraz wcale nie myślała o przeszłości. Nie myślała też nawet o tych, których kochała, i którzy zostali na brzegu. Wszystkie siły, wszystkie myśli, skupiała już tylko na jednym, utrzymaniu się na powierzchni i nie pozwoleniu, aby woda pochłonęła Olivię. Gdzieś do umysłu, pracującego coraz wolniej, przedarła się świadomość, że nie zdołają dotrzeć do brzegu. Quirke nie dopłynie, a ona sama nie da rady jej tam doholować.
Puściła więc, ponownie, ryzykując, że prąd je rozdzieli, że fala zaleje zaraz Olivię, ale wiedziała, że po prostu nie zdoła jej utrzymać. A potrzebowała wolnych rąk, obu, aby spróbować rzucić kolejne zaklęcie. Fala na moment zalała jej głowę, ale wypłynęła na powierzchnię (wiedziała: to był już ostatni raz, za kolejnym nie zdoła się wynurzyć...) i machnęła różdżką.
Prąd wodny, stworzony magią, porwał za sobą Olivię, popychając do brzegu. A chwilę później podobny schwycił Brennę. Wraz z nim runęły ku kamieniom, na które nie tak dawno wspinała się Brenna. I gdy je wypuścił, tam, gdzie woda sięgała już ledwo do ramion, Brenna obejrzała się na Quirke - nic nie mówiąc, bo nie miała sił na żadne słowa.
Upewniwszy się, że Olivia nie znikła gdzieś po drodze, Brenna ruszyła między skałami ku plaży, by opaść na kolana, zaryć w piasek tam, gdzie morze łączyło się z lądem.
I mimowolnie pomyślała, że oby Bulstrode już przywykł do takich sensacji, bo inaczej pewnie za tę ostatnią godzinę czy dwie ją zamorduje.
rzuty
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.