Stanley pokiwał tylko głową na słowa Roberta. Skąd miał niby wiedzieć, że nie żyła? Sama Anne miała się przed nim objawić i zaprosić na własny pogrzeb? Albo może powinna napisać list, który miał przekazać ktoś z rodziny? Druga opcja może i mogłoby przejść pod jednym warunkiem - musiałaby wiedzieć, że jej dni są już policzone i tak naprawdę nie zostało ich jakoś dużo.
Borgin oczekiwał na cokolwiek. Na chociażby mały strzępek informacji. Fakt - otrzymał jakieś dane o nim ale niczego nie sprawdzał. Nikogo nie pytał. Nigdzie nie szperał. Wolał dowiedzieć się tego wprost od niego samego. Może bał się, że to co się dowie, a później to co usłyszy to będą dwie całkowicie różne historie? Takie, które nie trzymają się siebie wzajemnie?
- Nic. W zasadzie to nic - odparł zgodnie z prawdą. Teraz się jednak zastanawiał czy nie powinien był tego zrobić? Może lepsze było zweryfikowanie jakiś informacji? Upewnienie się, że źródło danych jest wiarygodne? Niestety było już za późno. Nie mógł przecież przeprosić i wyjść, aby wrócić za kilka godzin czy dni, kiedy udałoby mu się zebrać jakiś trop odnośnie Roberta. Nie było na to czasu, a kości zostały już zresztą rzucone.
Pokiwał głową na pierwszą dawkę informacji. Stanley czuł się trochę jak narkoman, który otrzymuje porcję swojego "leku". Oczywiście łaknął go więcej - chciał dowiedzieć się jeszcze większej ilości rzeczy. W ten sposób miał nadzieję na połączenie pewnych kropek, może zrozumienie niektórych rzeczy. Brat bliźniak? Córka? zastanawiał się w myślach, wsłuchując się w kolejne słowa. To znaczyło tylko jedno - miał siostrę. Czy mógł ją kiedyś spotkać? Całkowicie przypadkiem? Może zamienić kilka słów? A może się w ogóle znali? Bardzo dużo niewiadomych... ale na rozwikłanie ich, przyjdzie jeszcze czas.
- W Ministerstwie? - ożywił się nieco - Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów? - zapytał z nieukrywaną ciekawością. Mógł nawet zabrzmieć trochę jak dziecko, któremu ofiarowało się cukierka - Lukratywny to biznes? Dziadek na bieżąco jakieś zamawiał. Wiem też, że inna część rodziny robiła tak samo - przyznał, odnosząc się do Degenhardtów i kuzynki Persephony, która sama prowadziła swoją działalność w okolicy. I robiła to pod nazwiskiem swojej matki - Borgin.
Stanley wziął łyka ze szklanki ale raczej, aby lekko nawilżyć usta, a nie się konkretniej napisać. W końcu i tak nie bardzo było czego - Nie było po drodze... Rozumiem... - stwierdził. Starał się brzmieć jak najbardziej pewnie, chociaż ciężko to było osiągnąć. Borgin nie był idealnym synem, ciężko było go nawet pewnie nazwać dobrym ale nadal była to jego mama. Osoba, która go wychowała i opiekowała się nim od samego początku. Ktoś kto go nie zostawił, a mógł - Żadna ze stron nie próbowała? Nie chciała? - zapytał, chcąc wyrwać jeszcze rąbek tajemnicy odnośnie tej sprawy. Czuł, że to jest jego jedyna szansa na to - Ano... Mac... Ma... - zawahał się przez moment, ewidentnie chcąc to ubrać jakoś inaczej w słowa. Ciężko się jednak było nie zgodzić, że to Anne miała syna.
Odpalił świeżego papierosa, przejeżdżając dłonią po swoim zaroście - Mam... znaczy Anne... - poprawił się szybko, wszak nie wiedział jak powinien mówić przy Robercie o swojej rodzicielce - Nie mówiła Ci nic? Dosłownie N-I-C? Nie wspomniała o niczym? - wbił swój wzrok w rozmówcę, zaciagając się fajką - Ty pewnie wiesz więcej na mój temat... Skoro wiedziałeś jak się ze mną skontaktować. Sam to odkryłeś? Czy ktoś mi powiedział? Wspomniał? - westchnął. W głosie Stanleya nie było żadnej złości ani nic z tych rzeczy... A przynajmniej na razie nie było.
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972