05.12.2023, 14:47 ✶
Ceniła w nim to, że nie naciskał ani się nie wyśmiewał, gdy przyznawała się do błędu. Dzięki temu miała przeczucie, że w kontaktach z nim ma przestrzeń do tego, by je popełniać. Bo Olivia popełniała naprawdę masę błędów, mimo że miała swoje lata. Oczywiście każdy człowiek popełniał błędy i to było normalne, chociaż Quirke zdążyła już poznać sporo osób, które musiały być idealne. W ich życiu nie było miejsca na błędy, bo otaczały się osobami idealnymi lub takimi, które błędów nie tolerowały. Ona jednak starała się trzymać blisko tych, którzy wiedziała, że nie odwrócą się, gdy popełni głupotę. Kluczem jednak było przyznanie się do tego błędu. Gdy gorąca głowa w końcu stygła, wtedy mogła przeanalizować to, co robiła i często dochodziła do wniosku, że MOŻE mogłaby zareagować inaczej.
Jeśli chodziło o strefę komfortu Olivii, to wydawać by się mogło, że nie dotyczyła ona Tristana. W tym sensie, że mógł ją ciągać za rękę, przytulać, obejmować czy głaskać po głowie, a ona przyjmowała ten dotyk z uśmiechem i wdzięcznością, trochę jak mały piesek, który szukał atencji. Nie każdemu na to pozwalała, bo przecież to nie było tak, że teraz ktoś mógłby podejść do nich i powiedzieć "hej, znam cię ze szkoły, nie pamiętasz mnie ale chodźmy się przytulać w krzakach".
- No nie wiem, niektóre są zaniedbane i pełne śmieci - odpowiedziała, marszcząc brwi. Była kiedyś w takim, było tragicznie. Co prawda widziała ludzi, którzy starali się sprzątnąć porozrzucane papierki i pewnie przyszła po prostu nie w porę, ale jakoś tak ten konkretny park wydał jej się po prostu lepszy od tamtego, do którego kiedyś poszła z nudów. Uniosła wzrok na Tristana i przekrzywiła nieco głowę. - Mam wrażenie, że jeśli chodzi o relaks, to ostatnio nie masz na to za dużo czasu, co?
Uśmiechnęła się łagodnie. Nie miała zamiaru robić mu wyrzutów, kiedyś na ten temat rozmawiali i nie warto było wracać do tego samego w kółko, jak zdarta płyta. Ona sama zaś całkowicie się uspokoiła, ten buntowniczy płomień który na chwilę się rozpalił w kawiarni zgasł, ustępując miejsca łagodności. Zresztą miała wrażenie, że przy Tristanie nie dało się być zdenerwowanym dłużej niż krótką chwilę. Był jej przeciwieństwem, jeśli chodzi o zachowanie - trochę tak jakby tonował jej emocje, wyciszał ją. To było miłe uczucie.
- Czy mogę ci w tym jakoś pomóc? - nie chciała się wcinać w jego życie, proponując milion rozwiązań - bo może on nie uważał tego za problem? Może się już przyzwyczaił? A może po prostu potrzebował braku wolnego czasu, żeby uporać się z wydarzeniami, które boleśnie odcisnęły się piętnem na jego duszy i pozostawiły rany, których nic ani nikt nie wyleczy? Z zamyśleniem uniosła dłoń i odgarnęła jego włosy na bok. Zdawała się jednak nie patrzeć na niego tylko przez niego, jakby nagle odpłynęła myślami gdzieś daleko i po prostu straciła kontakt z rzeczywistością.
Jeśli chodziło o strefę komfortu Olivii, to wydawać by się mogło, że nie dotyczyła ona Tristana. W tym sensie, że mógł ją ciągać za rękę, przytulać, obejmować czy głaskać po głowie, a ona przyjmowała ten dotyk z uśmiechem i wdzięcznością, trochę jak mały piesek, który szukał atencji. Nie każdemu na to pozwalała, bo przecież to nie było tak, że teraz ktoś mógłby podejść do nich i powiedzieć "hej, znam cię ze szkoły, nie pamiętasz mnie ale chodźmy się przytulać w krzakach".
- No nie wiem, niektóre są zaniedbane i pełne śmieci - odpowiedziała, marszcząc brwi. Była kiedyś w takim, było tragicznie. Co prawda widziała ludzi, którzy starali się sprzątnąć porozrzucane papierki i pewnie przyszła po prostu nie w porę, ale jakoś tak ten konkretny park wydał jej się po prostu lepszy od tamtego, do którego kiedyś poszła z nudów. Uniosła wzrok na Tristana i przekrzywiła nieco głowę. - Mam wrażenie, że jeśli chodzi o relaks, to ostatnio nie masz na to za dużo czasu, co?
Uśmiechnęła się łagodnie. Nie miała zamiaru robić mu wyrzutów, kiedyś na ten temat rozmawiali i nie warto było wracać do tego samego w kółko, jak zdarta płyta. Ona sama zaś całkowicie się uspokoiła, ten buntowniczy płomień który na chwilę się rozpalił w kawiarni zgasł, ustępując miejsca łagodności. Zresztą miała wrażenie, że przy Tristanie nie dało się być zdenerwowanym dłużej niż krótką chwilę. Był jej przeciwieństwem, jeśli chodzi o zachowanie - trochę tak jakby tonował jej emocje, wyciszał ją. To było miłe uczucie.
- Czy mogę ci w tym jakoś pomóc? - nie chciała się wcinać w jego życie, proponując milion rozwiązań - bo może on nie uważał tego za problem? Może się już przyzwyczaił? A może po prostu potrzebował braku wolnego czasu, żeby uporać się z wydarzeniami, które boleśnie odcisnęły się piętnem na jego duszy i pozostawiły rany, których nic ani nikt nie wyleczy? Z zamyśleniem uniosła dłoń i odgarnęła jego włosy na bok. Zdawała się jednak nie patrzeć na niego tylko przez niego, jakby nagle odpłynęła myślami gdzieś daleko i po prostu straciła kontakt z rzeczywistością.