Nie odpowiedział, być może specjalnie. Skoro część pytań, brzmiała jak stwierdzenie, nie potwierdzał. Potwierdził, że zna Roberta od czasów pracy w Ministerstwie. A to, czy nadal z nim ma kontakt, pozostawił dla swojej wiedzy. Skoro jednak Rodolphus postanowił uznać to jako odpowiedź twierdząca, niech mu tak będzie.
Widać było po mężczyźnie zmęczenie, ale ta sprawa nie dawała mu spokoju, skoro brnął dalej. W dalszych odpowiedziach, wiadomo było już, kto te nieprzyjemne ziarna niepewności zasiał w Lestrange’u. Kobieta. O ile dobrze Nicholas pamiętał, Robert chyba miał wobec nich inne podejście. Nie akceptując? Nie tolerując współpracy z nimi? Coś w ten deseń. Pamiętał parę sytuacji, kiedy musiał im coś dać do zrobienia, choć niepewnie. Było to dawno, więc na przestrzeni lat, mogło się coś zmienić.
Słuchając, Nicholas obserwował spacerującego czarodzieja, samemu zaś pozostając na fotelu, gdzie oparł się wygodniej plecami o oparcie. Szklankę z wodą, stawiając sobie na udzie i ją trzymając. Pilnując, aby się nie przechyliła i wylała swoją zawartość.
Z odpowiedzi wynikało, że wspomniana osoba, znała Roberta, nie współpracowała, ale nie udało się wyciągnąć z niej o jakie działania chodziło. Wycofała się. Ta układanka zaczynała być mało bezpieczna do złożenia.
Stwierdził, jakby też bardziej do siebie.
Odbicie piłeczki, było sprytnym zagraniem. To by znaczyło, że coś musiało stać się między nimi, jeżeli nie tylko słowa kobiety, której ufa, były przyczyną jego pojawiających się wątpliwości. Nie chciał otwarcie przyznać się do tego. Gdyby było inaczej, ta piłeczka pozostałaby na swoim miejscu, gdzie została rzucona.
- Nie miałem. Skoro nadal pracuję w Departamencie Tajemnic.Jeżeli potrzebował pewnej odpowiedzi ze strony Nicholasa, to ją właśnie otrzymał. Yaxley nie kłamał. Nie miał żadnych wątpliwości co do współpracy z Robertem. Nie wycofał się. Nawet, jeżeli zdarzały się momenty, gdzie nie zgadzał się z Mulciberem.
Upił kolejny łyk wody, słuchając dalej.
- Robert jest specyficzną osobą, czy jak to sam nazwałeś. Złożoną postacią? O zaufanie u niego trzeba się naprawdę postarać. Nie dopuszcza do siebie każdego. A my jesteśmy… Wyjątkami? Pewnie to już zauważyłeś. Mnie tak szybko też nie zaufał i musiałem na to zapracować miesiącami. Być może komuś nie podoba się coś z jego przeszłości? Ktoś ma coś do niego? Nie mam pojęcia. Nie o wszystkim jestem informowany. O to, trzeba by już zapytać jego samego.
Uniósł szklankę, jakby chciał wznieść zdrowie i upił kolejnego łyka. To raczej był gest życzący powodzenia, jeżeli Rodolphus planowałby cokolwiek wyciągnąć z wiedzy od Roberta. Mulciber nie zdradzał Nicholasowi wszystkiego. A Yaxley zdążył przez lata poznać swoje granice zadawania pytań. Nawet jeżeli Nicholas by cokolwiek wiedział, ostrożnie by operował wiedzą, nie zdradzając wszystkiego. A może nawet i nic, udając niewiedzącego.
Pozostawała jeszcze jedna kwestia. Osoba siejąca plotki.
- A jak myślisz?
Odbił odpowiedź pytaniem. Dając koledze do zastanowienia się.
- Pracujecie nad czymś ważnym. Tajnym. Chciałbyś, aby to zostało odkryte?
Dodał, uważnie patrząc na Lestrange’a. Jakie mogło być korzystne rozwiązanie problemu, odnalezienia osoby, siejącej plotki, lub posiadającej jakąś wiedzę na temat Roberta, rozpowiadając niedorzeczne informacje, zasiewając ziarna niepewności, aby dokopać czarodziejowi, z którym współpracują? Nicholas widziałby tylko jedno, likwidacja. Ewentualnie zrobić coś innego, aby milczała.
- Coś Cię gryzie? Bo to, że jesteś zmęczony to widzę, ale mam wrażenie, że niewiele pomaga ta rozmowa. Coś zaszło między Tobą a Robertem?
Zapytał w końcu, chcąc też dowiedzieć się o tych wątpliwościach Rodoplhusa. Bo może jest coś, czym młody podpadł Mulciberowi?