07.12.2023, 08:19 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.12.2023, 08:45 przez Brenna Longbottom.)
(nie)szczęśliwy rzut npca
Gdyby miały do czynienia z osobami lepiej wyszkolonymi, mniej pijanymi albo po prostu spodziewającymi się twardego oporu - może nie poszłoby im tak łatwo. A przynajmniej tak uważała Brenna i kiedy mężczyzna pchnięty wcześniej na ścianę rzucił się ku niej, ale tak niezgrabnie, że jej kolejny cios posłał go na ziemię obok kolegi, czuła się tym niemal... zirytowana. Zirytowana, że tak łatwo poszło, bo skoro już zepsuli im ten wieczór, skoro jej twarz, którą zdołali raz uderzyć - nawet jeżeli niezbyt mocno - pulsowała bólem, to mogliby być twardszymi przeciwnikami. Dać jej szansę na wyładowanie narastającego w niej gniewu: o ten zepsuty wieczór właśnie i o to wszystko, co usłyszały rano od specjalisty i o czym nie chciała myśleć. O ostatnie tygodnie i miesiące, o puste miejsce przy stole w Warowni, o śmierć Jase'a, o widmowe twarze martwych dzieci, i o wszystkie myśli pleniące się w głowie po Beltane i po zejściu z przeklętego statku.
Zaraz jednak, widząc, jak Mavelle zadaje cios w bardzo strategiczne miejsce, tak że jej przeciwnik krzyknął i zwinął się, pojękując boleśnie, odetchnęła, raz, drugi, trzeci. Adrenalina opadła, chłodne krople padające na twarz ostudzały gorącą głową. To byli tylko mugole. Nic nie warci, owszem, ze względu na to, że chcieli okraść dwie samotne i jak sądzili bezbronne kobiety, ale mugole. Nie powinna pozwalać, aby poniosła ją złość. Nie mogła wyładowywać na nich własnej wściekłości o to, że walił się świat.
Z trudem zwalczyła chęć podejścia bliżej, by wymierzyć zbierającemu się z ziemi człowiekowi cios pomiędzy żebra. Jakaś jej część bardzo chciała to zrobić, ale Brenna bała się - bała się, że to uczucie mogłoby spodobać się jej za bardzo.
- Spierdalać - poinstruowała, a na wypadek, gdyby nie zrozumieli po angielsku nawet tego krótkiego komunikatu, machnęła jeszcze ręką w stronę wylotu alejki. Jeden z mężczyzn zebrał się i oglądając na nie, pomógł temu kopniętemu przez Mavelle. Trzeci wstawał z trudem, a Brenna nie mogła oprzeć się odrobinie satysfakcji, na widok jego zalanej krwią i łzami twarzy.
Złamany nos. Zdecydowanie.
Przynajmniej tej nocy nie zdołają nikogo skrzywdzić.
Dopiero gdy docierali do wylotu alejki, jeden z nich wykrzyczał jakieś przekleństwa, ale Brenna nie zwróciła już na to uwagi. Niech psy szczekają.
- W porządku, Mav? - upewniła się, przykucając, by podnieść swój plecak, teraz wilgotny od deszczu. Wyciągnęła różdżkę, aby ukradkiem go osuszyć - pochylając się i osłaniając sobą na wypadek, gdyby ktoś patrzył na nich z okien. Narobili tu w końcu nieco hałasu.
Gdzieś nad nimi przetoczył się grzmot, a niebo przecięła błyskawica.
Gdyby miały do czynienia z osobami lepiej wyszkolonymi, mniej pijanymi albo po prostu spodziewającymi się twardego oporu - może nie poszłoby im tak łatwo. A przynajmniej tak uważała Brenna i kiedy mężczyzna pchnięty wcześniej na ścianę rzucił się ku niej, ale tak niezgrabnie, że jej kolejny cios posłał go na ziemię obok kolegi, czuła się tym niemal... zirytowana. Zirytowana, że tak łatwo poszło, bo skoro już zepsuli im ten wieczór, skoro jej twarz, którą zdołali raz uderzyć - nawet jeżeli niezbyt mocno - pulsowała bólem, to mogliby być twardszymi przeciwnikami. Dać jej szansę na wyładowanie narastającego w niej gniewu: o ten zepsuty wieczór właśnie i o to wszystko, co usłyszały rano od specjalisty i o czym nie chciała myśleć. O ostatnie tygodnie i miesiące, o puste miejsce przy stole w Warowni, o śmierć Jase'a, o widmowe twarze martwych dzieci, i o wszystkie myśli pleniące się w głowie po Beltane i po zejściu z przeklętego statku.
Zaraz jednak, widząc, jak Mavelle zadaje cios w bardzo strategiczne miejsce, tak że jej przeciwnik krzyknął i zwinął się, pojękując boleśnie, odetchnęła, raz, drugi, trzeci. Adrenalina opadła, chłodne krople padające na twarz ostudzały gorącą głową. To byli tylko mugole. Nic nie warci, owszem, ze względu na to, że chcieli okraść dwie samotne i jak sądzili bezbronne kobiety, ale mugole. Nie powinna pozwalać, aby poniosła ją złość. Nie mogła wyładowywać na nich własnej wściekłości o to, że walił się świat.
Z trudem zwalczyła chęć podejścia bliżej, by wymierzyć zbierającemu się z ziemi człowiekowi cios pomiędzy żebra. Jakaś jej część bardzo chciała to zrobić, ale Brenna bała się - bała się, że to uczucie mogłoby spodobać się jej za bardzo.
- Spierdalać - poinstruowała, a na wypadek, gdyby nie zrozumieli po angielsku nawet tego krótkiego komunikatu, machnęła jeszcze ręką w stronę wylotu alejki. Jeden z mężczyzn zebrał się i oglądając na nie, pomógł temu kopniętemu przez Mavelle. Trzeci wstawał z trudem, a Brenna nie mogła oprzeć się odrobinie satysfakcji, na widok jego zalanej krwią i łzami twarzy.
Złamany nos. Zdecydowanie.
Przynajmniej tej nocy nie zdołają nikogo skrzywdzić.
Dopiero gdy docierali do wylotu alejki, jeden z nich wykrzyczał jakieś przekleństwa, ale Brenna nie zwróciła już na to uwagi. Niech psy szczekają.
- W porządku, Mav? - upewniła się, przykucając, by podnieść swój plecak, teraz wilgotny od deszczu. Wyciągnęła różdżkę, aby ukradkiem go osuszyć - pochylając się i osłaniając sobą na wypadek, gdyby ktoś patrzył na nich z okien. Narobili tu w końcu nieco hałasu.
Gdzieś nad nimi przetoczył się grzmot, a niebo przecięła błyskawica.
Rzut PO 1d100 - 73
Sukces!
Sukces!
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.