[26.06.72] Należy się za talerzyk

Florence mogła tylko współczuć Camille. Jej rodzice wprawdzie też chcieliby, aby Bulstrode wyszła za mąż, ale doskonale znając charakter córki, odpuścili próby popychania jej ku przypadkowym kandydatom. A sama Florence nie była przeciwna idei małżeństwa - ale po prostu... nigdy nie zgodziłaby się być ani ozdóbką u ramienia męża, ani opcją zapasową, ani nie poślubiłaby kogoś, kogo nie szanowałaby i kto nie szanowałby jej.
W świecie czystej krwi to eliminowało większość kandydatur. A chociaż poślubiłaby kogoś półkrwi, gdyby głęboko go pokochała, to rodzice pewnie ciężko by to znieśli i może nawet ją wydziedziczyli.
- Mówisz, jakbyś już była staruszką, Camille. Nie stoisz przecież nad grobem - skwitowała tylko jej słowa o wieku, będącym przeszkodą. Chociaż w istocie wiedziała, że faktycznie nią jest: zwyczajnie większość czystokrwistych powyżej trzydziestego piątego roku życia miała już żony.
Skierowała spojrzenie w stronę wskazaną przez Delecaur. A już miała zamiar pożegnać się i skierować się do drzwi... Nie pozwoliła jednak, aby z jej ust uciekło westchnienie. Zamiast tego ruszyła przez salę zdecydowanym krokiem, prosto ku pokrzywdzonej kobiecie.
- Jeśli chcecie się jej na coś przydać, lepiej idźcie do apteki obok i kupce eliksir Wiggenowy - powiedziała surowym tonem, bezceremonialnie zabierając papierowy ręcznik z ręki jednej z kobiet. - Jestem uzdrowicielem. Proszę unieść głowę i na mnie spojrzeć. Ma pani mdłości albo zawroty głowy? - spytała. Ręcznik wylądował na podłodze, Florence natomiast ujęła poszkodowaną pod brodę i machnęła różdżką, rzucając zaklęcie, które zatamuje krwawienie. Efekty takiej magii, niestety, nie były trwałe, by więc w pełni je zagoić potrzebowały mikstur, ale sztuczne podtrzymanie krwotoku dawało dość czasu, aby ten nieco minął i by założyć opatrunki...