Zwrócił uwagę, gdyż każde z nich widocznie miało inny system wchodzenia do cudzych domów. Musiał jednak pozwolić mu działać, zaufać na tyle, że wie co robi. Przy czym, dla bezpieczeństwa ich obojga, skupił uwagę a otoczenie, czy nikt nie pałęta się nieproszony. Nie chcieli mieć świadków i ich jeszcze wysyłać na drugi kraniec świata.
Python szybko zadziałał, kiedy drzwi się otworzyły i w nim okazał się ich cel. Wszedł za nim, widząc jak zdejmuje zaklęcia a uśpione zaklęciem ciało szefa departamentu omal nie opadło na posadzkę. Nicholas wszedł od środka i od razu zamknął drzwi za nimi. Machnął różdżką na wszelkie oświetlenia w pomieszczeniu, aby uniknąć obserwacji osób trzecich z zewnątrz. Im ciemniej, tym lepiej. Nawet w kuchni, nie zapalano światła.
Póki co, panowała cisza. Może nie będzie trzeba zabijać całej rodziny mężczyzny, a tylko jego? Po wykonaniu zadania przez Pythona. Czujnym należy jednak pozostać do samego końca.
Na uwagę o zachowaniu cichy, Nicholas się zgodził. Skoro byli w kuchni, zgarnął jakąś ścierę i ze zlewu i ręcznik odpowiednio długi. Zaszedł od tyłu ofiary, wsadził mu do ust ścierę ze zlewu i przewiązał naokoło głowy, aby nie wypluł. Może i nie zwymiotuje. Yaxley robił to w rękawiczkach.
- Rób swoje. Jak będzie trzeba, sparaliżuję go. Jak zacznie się wiercić.Odparł ciszej Nicholas, aby w tym w tym pomieszczeniu jak i w domu, nikt ich nie usłyszał. Skierował się do przejścia kuchni, ale spojrzał jeszcze na mężczyznę. Rzucił zaklęciem wyczarowującym linę, aby związać mu nogi. Dla dodatkowego bezpieczeństwa.
Papilio daleko nie odchodził. Poprawił swój kaptur i stał w wejściu między korytarzem a kuchnią. Obserwując działania Pythona, ich celu jak i mając oko na całość domu. Jeżeli ktoś się obudzi, zacznie działać, aby uciszyć. Kiedy więc zaklęcie rzucone przez Phythona przestawało działać, Nicholas rzucił paraliżujące. Jeżeli to nie do końca pomoże, rzuci też usypiające na ich cel dzisiejszej nocy.