09.12.2023, 07:28 ✶
Ściągnął brwi w rozbawionym wyrazie na wspomnienie o tych kotach i słabości, jaką mogłaby się w stosunku do nich wykazać. Cóż, nie takiej odpowiedzi się spodziewał, ale w sumie nawet jeśli żartowała, to brzmiało to jak problem, który mogła dzielić z wieloma osobami pracującymi w ich departamencie. W sumie to gotowy był zacząć jej listować gatunki zwierząt, które mogłyby te koty zastąpić, przekornie zaczynając od tych najbardziej nadających się do głaskania, uwielbiania i kochania, ale ostatecznie darował sobie ten zabieg.
- Nie radzę nigdzie zamykać mojego wuja, bo niestety, ale nic z niego nie wyciśniesz. Nawet nie wiesz ile razy ja próbowałem. Cały czas mówi zagadkami, do tego stopnia że jak byłem mały, to byłem absolutnie przekonany, że musiał być bezpośrednim potomkiem sfinksa - prychnął, mimo wszystko rozbawiony, nawet jeśli nie raz te zagadki doprowadzały go do szaleństwa. Metafory też miał tak wybujałe, że równie dobrze nie opłacało się go słuchać, bo człowiek tylko łamał sobie głowę niepotrzebnie nad tym, co też miał na myśli. Jak źle napisana książka na akademicki temat.
Na ile w sumie go wyłączyło? Chwilę? Na to wyglądało, mimo że miał wrażenie, że zmiotło go na trochę dłużej niż parę uderzeń serca. W pierwszej chwili nawet niespecjalnie zwrócił uwagę na to, jak dziwnie musiało to wyglądać, kiedy tak sobie stał i myślał o życiu, ale teraz też nie wyglądał lepiej, bo mimo że palce szeleściły kartkami, to spojrzenie wydawało się odległe, patrzące na coś więcej niż tylko wypisane na arkuszach daty.
- Hm? - przygryzł policzek, stukając plikiem kartek o podłogę, żeby je wyrównać przed włożeniem do teczki, a potem spojrzał na nią. - Szafę? - uniósł lekko brwi, kiedy myślami wreszcie wrócił na ziemię na tyle, żeby podchwycić wątek, który przecież sam rzucił. - Tylko? - przekrzywił głowę, przekornie wypowiadając słowa i posyłając jej do tego nonszalancki uśmieszek. Taka skromna szafa wcale nie wyglądała na coś, co miałoby skutecznie rozbroić kogoś jej pokroju. Potem jednak ten uśmiech przygasł lekko, kiedy znów, za sprawą jej pytania, skoncentrował się na czymś innym.
- Kojarzysz to uczucie, kiedy masz wrażenie, że o czymś zapomniałaś, ale absolutnie nie jesteś w stanie sobie przypomnieć co? - zapytał, powtarzając czynność z wyrównywaniem akt i pakowaniem ich do teczki niczym maszyna. - Od rana coś za mną chodziło w ten nieznośny sposób, ale nie byłem w stanie jakoś dojść do tego, co to w ogóle było. - odłożył trzymaną teczkę na posortowany stos i spojrzał na nią. - I teraz nagle to do mnie dotarło, nawet nie wiem czemu akurat teraz. Ale sobie wreszcie przypomniałem... - brzmiał wręcz śmiertelnie poważnie, jakby jego myśli wciąż obracały powoli ten koncept i zaznajamiały się z całą sytuacją. W końcu jednak zrobił głupią minę kogoś zażenowanego czymś, z czego swojego czasu nawet był dumny bo hej, może nie trafił w kolegę z przeciwnej drużyny, ale za to w gryfonkę!!!
- Pamiętasz może, jak na - coś tam wymruczał pod nosem. - Siódmym roku dostałaś na trybunach tłuczkiem? - zapytał, a potem uśmiechnął się do niej jeszcze inaczej, już nieco bardziej zadowolony, jakby odkrył największą tajemnicę życia. No zgadnij kto. NIESPODZIANKA!
- Nie radzę nigdzie zamykać mojego wuja, bo niestety, ale nic z niego nie wyciśniesz. Nawet nie wiesz ile razy ja próbowałem. Cały czas mówi zagadkami, do tego stopnia że jak byłem mały, to byłem absolutnie przekonany, że musiał być bezpośrednim potomkiem sfinksa - prychnął, mimo wszystko rozbawiony, nawet jeśli nie raz te zagadki doprowadzały go do szaleństwa. Metafory też miał tak wybujałe, że równie dobrze nie opłacało się go słuchać, bo człowiek tylko łamał sobie głowę niepotrzebnie nad tym, co też miał na myśli. Jak źle napisana książka na akademicki temat.
Na ile w sumie go wyłączyło? Chwilę? Na to wyglądało, mimo że miał wrażenie, że zmiotło go na trochę dłużej niż parę uderzeń serca. W pierwszej chwili nawet niespecjalnie zwrócił uwagę na to, jak dziwnie musiało to wyglądać, kiedy tak sobie stał i myślał o życiu, ale teraz też nie wyglądał lepiej, bo mimo że palce szeleściły kartkami, to spojrzenie wydawało się odległe, patrzące na coś więcej niż tylko wypisane na arkuszach daty.
- Hm? - przygryzł policzek, stukając plikiem kartek o podłogę, żeby je wyrównać przed włożeniem do teczki, a potem spojrzał na nią. - Szafę? - uniósł lekko brwi, kiedy myślami wreszcie wrócił na ziemię na tyle, żeby podchwycić wątek, który przecież sam rzucił. - Tylko? - przekrzywił głowę, przekornie wypowiadając słowa i posyłając jej do tego nonszalancki uśmieszek. Taka skromna szafa wcale nie wyglądała na coś, co miałoby skutecznie rozbroić kogoś jej pokroju. Potem jednak ten uśmiech przygasł lekko, kiedy znów, za sprawą jej pytania, skoncentrował się na czymś innym.
- Kojarzysz to uczucie, kiedy masz wrażenie, że o czymś zapomniałaś, ale absolutnie nie jesteś w stanie sobie przypomnieć co? - zapytał, powtarzając czynność z wyrównywaniem akt i pakowaniem ich do teczki niczym maszyna. - Od rana coś za mną chodziło w ten nieznośny sposób, ale nie byłem w stanie jakoś dojść do tego, co to w ogóle było. - odłożył trzymaną teczkę na posortowany stos i spojrzał na nią. - I teraz nagle to do mnie dotarło, nawet nie wiem czemu akurat teraz. Ale sobie wreszcie przypomniałem... - brzmiał wręcz śmiertelnie poważnie, jakby jego myśli wciąż obracały powoli ten koncept i zaznajamiały się z całą sytuacją. W końcu jednak zrobił głupią minę kogoś zażenowanego czymś, z czego swojego czasu nawet był dumny bo hej, może nie trafił w kolegę z przeciwnej drużyny, ale za to w gryfonkę!!!
- Pamiętasz może, jak na - coś tam wymruczał pod nosem. - Siódmym roku dostałaś na trybunach tłuczkiem? - zapytał, a potem uśmiechnął się do niej jeszcze inaczej, już nieco bardziej zadowolony, jakby odkrył największą tajemnicę życia. No zgadnij kto. NIESPODZIANKA!