Udało mu się zranić śmierciożercę. Przeciął nożem jego ubranie, rozcinając mu także skórę na klatce piersiowej. Koszula jego zabarwiła się krwią. Nie miał tylko pojęcia, jak głęboka mogła być ta rana. Oby bardziej. Niestety kolejnych planowanych akcji nie zdążył wykonać. Tristan dotknięty zaklęciem legilimencji, nie był wstanie się jej oprzeć, mimo iż z tym walczył. Rzucający zaklęcie (Lestrange) mógł odczuć, że chłopak próbował walczyć, lecz bezskutecznie. Nie był oklumentą. Nie miał żadnej ochrony umysłu. Padł jego ofiarą. Obraz ciągle torturowanej matki, był niczym pętla niekończąca się, atakująca jego umysł. Zostaną mu po tym koszmary. Oparł na kolano puszczając nóż z obu dłoni, związanych ze sobą. Gdyby nie więzy, złapałby się za głowę. Mógł jedynie zamknąć oczy, ale to i tak nic nie dawało. Ile to trwało? Nie miał pojęcia. Mało tego, wspomnienia się mieszały. Uśmiech matki, a później jej śmierć. Pocałunki, rozmowy o uczuciach i znów tortury. Jeżeli śmierciożerca (Lestrange) chciał sięgnąć głębiej, mógł doszukać się najgorszych wspomnień Warda z czasów Hogwartu. Gdzie i tam był nękany, wyśmiewany, zaczepiany. A jednym z tych, którzy tego dokonywali byli tutaj obecny ich kolega -Murtagh Macmillan. O którego obecności tutaj Tristan nie miał pojęcia. I tego, że to właśnie jemu odpłacił się niespodziewanie za przeszłość i obecną sytuację.
- DOŚĆ!Wydarł się na całe gardło, czując ból umysłu jaki powodowała legilimencja. Jeżeli w ogóle mógł cokolwiek pod jej wpływem powiedzieć. Krzyknąć. Czy to on krzyczał w swojej głowie? Być może w tym momencie zaklęcie zostało przerwane. Gdy próbował otworzyć bardziej oczy czuł, że kręci mu się głowie. Nie był przyzwyczajony do ataków umysłowych. Coś jak przez mgłę słyszał ich rozmowy. Otrzeźwiły go słowa zaklęcia crucio. Tym razem to on oberwał. Wygiął się do tyły zamykając mocno oczy, zaciskając zęby. Padł na bok, wijąc się z bólu. Niemal skulił się, czując jak wnętrze go rozszarpuje. Coś mu zaciska. Coś pali? Druga dawka zaklęcia od kolejnego śmierciożercy sprawiła, że zaczął krzyczeć z bólu. Jakby też ten ból go paraliżował. Drżał na ciele. To było nie do wytrzymania. Miał wrażenie, że zaraz go rozszarpie na żywca. Ze względu na związane ręce w nadgarstkach, miał ograniczone możliwości nim poruszania. Słyszał, że i ojciec krzyczał. Błagał. Jakieś zaklęcie na niego rzucono. Nie zarejestrował do końca. Nie widział akurat tej sceny. Nie mógł mu pomóc, samemu nie mogąc się uratować.
Jedno z zaklęć torturujących jakby zostało zdjęte, ale zaraz pojawiły się liny owijające wokół jego ciała. Poczuł, że nie może poruszać za bardzo nogami, które zostały ze sobą złączone. Że związane wcześniej ręce, ma oplecione liną do reszty ciała. Nie wiedział, czy to były niewidzialne więzy czy widzialne. Im mocniej się zaciskały, tym bardziej bolało. Mogły naciąć ubranie i skórę, aby zaznaczyć ślady wiązania. Tristan leżał na plecach, z bólu możliwe przekręcając się na bok. Wijąc, niczym wąż. Na jego twarzy malował się bardzo widoczny grymas bólu. Słyszał co mówili. Nie zabiją go. Zrobią z niego kalekę. To było najgorsze, co może spotkać osobę pozostawioną przy życiu. Wolałby, aby go zabili. W tym właśnie momencie, poczuł naprawdę przerażający strach. Drżał na ciele. Trudno ocenić, czy jego ciało reagowało tak na ból, czy strach. Z kącików oczu spływały łzy. Bólu, bezsilności, bezradności.
Kiedy do uszu Tristana doszły słowa o wycięciu przyrodzenia, zadrżał jeszcze bardziej. Nie potrafił w tym momencie wydusić z siebie żadnego głosu. Zacisnął mocniej powieki, walcząc z bólem, czekając na swój koniec. Rana na ręce bardziej zaczęła krwawić, kiedy liny zaciskały się także mocniej na jego kończynach. Nie była zatamowana, brudząc jego rękaw nie tylko płaszcza, marynarki i koszuli bardziej, co miał pod odzieniem wierzchnim. Zdany teraz był dosłownie na ich łasce. Na ich litość. Oszczędzą go, czy zabiją?