Wspomnienie o wujku Thomasie przywołało uśmiech na twarz Mabel. No tak, przecież był jeszcze on. Wcale nie pytała kiedy konkretnie wyprowadzi się od Nory, jej zdaniem najlepszy termin brzmiał "nigdy". Co prawda nie był dzieckiem, tylko dorosłym, ale był chyba najlepszym substytutem z nich wszystkich.
Kiedy stały przy samotnej roślinie, Mabel pomyślała, że musi zrobić wszystko, żeby znalazła partnera. Może jeśli by sprawdziła potem encyklopedię to znajdzie tam jakieś informacje o tej roślinie i dlaczego właściwie nie miała nikogo. Potem popatrzyła na mamę i zauważyła nieco smutny i zamyślony wyraz jej twarzy. Jej też brakowało partnera. Niezliczone rzesze przyjaciół a nawet rodzeństwo nie mogło zastąpić tej wyjątkowej więzi i Mabel była już na tyle duża, żeby to zrozumieć, chociaż obrzydzała ją myśl o całowaniu chłopaka.
Może mamie też mogłaby kogoś znaleźć? Nora zdawała się albo niezainteresowana, albo niezbyt udolna w szukaniu i jeśli miało to jakiekolwiek przełożenie na jej niezdarność w domu, to szczerze powiedziawszy Mabel wcale to nie dziwiło. Sama Mabel też niewiele wiedziała, o szukaniu partnera, ale przecież do kawiarni non-stop przychodzili zakochani czarodzieje, może mogła by przeprowadzić z kilkoma parami ankiety, żeby dowiedzieć się o sposobach znajdowania drugiej połówki u źródła? Uśmiechnęła się do swoich przemyśleń, świadoma, że mama już niedługo nie będzie musiała być sama. Bo kiedy ona weźmie sprawy w swoje ręce, to na pewno doprowadzi je do końca! No i musiała też pomyśleć nad parametrami odpowiedniego kandydata. Tak jak samotne drzewko nie mogło mieć za partnera palmy, tak nie każdy mężczyzna będzie pasował do jej mamy i do niej.
- Chodźmy już. - powiedziała, rzucając ostatnie spojrzenie drzewku. Następnie obie udały się na spory odkryty plac zabaw, gdzie Mabel dołączyła do zabawy innych dzieci. Wiedziała, o czym jej wolno z nimi rozmawiać a o czym nie i sama właściwie nie widziała różnicy między sobą a nimi, przynajmniej teraz. To jak bardzo się różnią, miała uświadomić sobie dopiero po rozpoczęciu nauki w Hogwarcie ale wspomnienie zabawy w ganianego i w policjantów i złodziei na placu zabaw w Kew Gardens miało zostać z nią jeszcze na wiele lat, warunkując jej przekonania i sposób patrzenia na stosunki magiczno-mugolskie.
Słońce tymczasem wzniosło się już wysoko na nieboskłon a pora zaczynała zbliżać się do tego momentu, kiedy większość brytyjczyków jadła śróddzienny posiłek zwany lunchem. Mabel podbiegła do Nory, zdyszana, roześmiana, z rumianą twarzą i włosami wysmykującymi się z warkoczy.
- Głodna jestem. Pójdziemy coś zjeść? - zapytała mamę.