[25.03.1972]Przyjęcie u Yaxleyów, wątek zbiorowy

W całym swoim całkiem długim życiu uczestniczył w niejednym polowaniu organizowanych z różnych okazji. Wykładana przez skrzaty domowe broń i amunicja pozwalały mu sądzić w oparciu o wszystkie znane mu rodzinne tradycje, że te istoty odpowiadały za przygotowanie polowania. Widząc, jakie poruszenie wywołał u tych skrzatów swoim nagłym pojawieniem, przewrócił oczami. W żadnym stopniu nie skomentował tego, że żona jego dalszego kuzyna była panią tego domu. Nie jego cyrk, nie jego małpy. Zwyczajnie go to nie obchodziło. Ani przedtem, ani teraz. Miał dość swoich problemów. Przyglądał się temu skrzatowi spod zmarszczonych brwi, dostrzegając posyłane mu te nerwowe spojrzenia. Dawniej to było nie do przyjęcia. Jednak skrzat nie był niczemu winien. Było to odbicie jego napiętych stosunków z całą rodziną. Czekał na przybycie któregoś z jego krewnych. Dobrze byłoby wiedzieć, na czym stoi. Skoro już przybył. Zakładał, że nie zostanie na długo.
Dostrzegł zmierzającą ku niemu i temu skrzatowi domowemu sylwetkę mężczyzny. Jennifer nie raczyła wyjść do niego osobiście, co dobrze oddawało ich wzajemne relacje. W oczach rodziny był czarną owcą, choć to oni zawiedli go pod każdym względem. Obrzucił surowym, ale też czujnym spojrzeniem nieznanego mu mężczyznę, uparcie wciskającego dłonie w kieszenie szaty. A po chwili wybierającego broń. Nie wyglądał on na szczęśliwego. Przypadło mu niewdzięczne zadanie, jakim było wyjście mu naprzeciw i odprawienie go. Zaproszenie go do środka nie wchodziło w grę, patrząc na ich napięte stosunki i jego problemy z prawem, w które swoim zdaniem został wpakowany jak widły w gnój. I smród tego gnoju bezustannie się za nim ciągnął.
— We własnej osobie — Rzucił z lekkim wzruszeniem ramion. Uniósł jedną z brwi, słysząc słowa płynące z ust tego czarodzieja. Widać było, że podchodzi do nich stosunkowo sceptycznie. Tak jak powinno się podchodzić do pozorów okazywanej uprzejmości. Nazwisko tego czarodzieja także zrobiło swoje, w jego mniemaniu nie oznaczało nic dobrego. Spojrzał raz jeszcze na tego czarodzieja i wyciągniętą ku niemu dłoń. Przez chwilę sam wahał się w kwestii wyciągnięcia ręki ku temu czarodziejowi celem wymiany uścisków dłoni. Ostatecznie tego zaniechał.
— Teraz możesz już porzucić te pozory uprzejmości i przejdź do sedna sprawy... bo ominie cię to polowanie. Ja też nie mam całego dnia na stanie tutaj — Od razu przeszedł do rzeczy, mówiąc jak zawsze wprost. Niech mają to już za sobą i każdy pójdzie w swoją stronę. Podróżowanie w ten sposób nie trwało chwilę. Przed trzema laty cenił sobie takie polowania i chętnie w nich uczestniczył. Teraz też polował, choć nie dla rozrywki.