13.12.2023, 09:53 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 13.12.2023, 10:43 przez Laurent Prewett.)
Taki wyraz twarzy tej czerwonowłosej piękności to było coś nowego. Nie dlatego, że nigdy nie widział jej przejętej, zdenerwowanej. Widział. Otwarta księga jej emocji, szczególnie kiedy ją przeczytałeś, była oczywista, literki wyraźne, słowa składały się w zgrabną całość. Mógłby zacząć czytać... Tylko czy wtedy sam nie stałby się księgą zamkniętą? Przejętą żywcem przez nie swoje emocje i nie swoje sprawy. To, czy chciał czy nie chciał miało znaczenie trywialne w całym jego życiu. Chcieć można wiele. Móc można co najwyżej chcieć. Jej wzrok, jej krok, jej rytm serca, którego nie słyszał, a który sobie wyobrażał. Stało się coś złego. Chciałoby się napisać, że MIMO TO nie pożałował jej uśmiechu, ale to byłoby kłamstwo. Bo przecież nie pożałował jej uśmiechu właśnie dlatego, a nie pomimo. Dlatego, że kiedy coś złego się w twoim życiu dzieje to potrzebujesz tym bardziej oparcia, miłego słowa, dobrego gestu. Tym bardziej chcesz czegoś ciepłego, kiedy ogarniał cię chłód. Jak ten wiatr targający nie tylko włosami i ubraniem. Mógł potargać również serce, jeśli się z nim nieostrożnie obchodzisz.
- Cała przyjemność po mojej stronie. - Spojrzał na nią ciepło, zamykając drzwi i odbierając od niej sweterek, płaszcz czy w czymkolwiek innym przyszła. W końcu nie była tutaj obca, ale przez te miesiące znajomości poziom kurtuazji Laurenta względem niej nie opadł ani trochę. Zawiesił jej ubranie na wieszaku i ruszył naprzód, pozostawiając ją z psem, żeby dopilnować, czy zastawa już znajduje się na stoliku w salonie. - Tak mocno wieje, że niestety nie mogę zaproponować herbaty na tarasie. - Z salonu, z wielkich okien i otwartych drzwi był taki widok na morze, że nie trzeba było tarasu, żeby je podziwiać. Tym nie mniej sam wolał spędzać czas raczej na zewnątrz, skoro już mógł podjąć gości. Stety czy niestety pogoda zobowiązała. Chciał nawet mówić coś dalej, wtopić ją w spokojną atmosferę, ale usłyszał jej kroki, obrócił się, a ona stała przed nim. Z hasłem bardzo kluczowym. Bo przecież mogli rozmawiać. Zawsze i wszędzie, tu i teraz tym bardziej. Bez wścibskich oczu i uszu. A jednak zapytała o to. Nie usiadła, nie wyznała, że ma kłopot, że... Ach. Odsunął krzesło w jadalni zapraszając ją na nie, a sam usiadł obok, na miejscu gospodarza.
- Zawsze możemy porozmawiać. - Zapewnił ją łagodnie, chociaż niepokój uderzył w niego. Kiedy kobieta przychodzi do ciebie z taką miną i jeszcze pyta czy Możecie POROZMAWIAĆ to niczego dobrego nie wróżyło.
- Cała przyjemność po mojej stronie. - Spojrzał na nią ciepło, zamykając drzwi i odbierając od niej sweterek, płaszcz czy w czymkolwiek innym przyszła. W końcu nie była tutaj obca, ale przez te miesiące znajomości poziom kurtuazji Laurenta względem niej nie opadł ani trochę. Zawiesił jej ubranie na wieszaku i ruszył naprzód, pozostawiając ją z psem, żeby dopilnować, czy zastawa już znajduje się na stoliku w salonie. - Tak mocno wieje, że niestety nie mogę zaproponować herbaty na tarasie. - Z salonu, z wielkich okien i otwartych drzwi był taki widok na morze, że nie trzeba było tarasu, żeby je podziwiać. Tym nie mniej sam wolał spędzać czas raczej na zewnątrz, skoro już mógł podjąć gości. Stety czy niestety pogoda zobowiązała. Chciał nawet mówić coś dalej, wtopić ją w spokojną atmosferę, ale usłyszał jej kroki, obrócił się, a ona stała przed nim. Z hasłem bardzo kluczowym. Bo przecież mogli rozmawiać. Zawsze i wszędzie, tu i teraz tym bardziej. Bez wścibskich oczu i uszu. A jednak zapytała o to. Nie usiadła, nie wyznała, że ma kłopot, że... Ach. Odsunął krzesło w jadalni zapraszając ją na nie, a sam usiadł obok, na miejscu gospodarza.
- Zawsze możemy porozmawiać. - Zapewnił ją łagodnie, chociaż niepokój uderzył w niego. Kiedy kobieta przychodzi do ciebie z taką miną i jeszcze pyta czy Możecie POROZMAWIAĆ to niczego dobrego nie wróżyło.