Dostawał wizytówki czy inne możliwości kontaktowe z różnymi uzdrowicielami. Ale żadnemu nie dał gwarancji, że się odezwie czy nawet zjawi. Miał już tego dość. Miał dość bycia ich eksperymentem, skoro wyczerpali wszystkie możliwe sposoby na przywrócenie mu głosu. Być może będzie musiał szukać w innym miejscu, u zupełnie innych osób z innymi umiejętnościami, zdolnościami. Być może trzeba sięgnąć po inne rozwiązania niż medycyna czarodziei. Mugole mu nie pomogą, to wiedział już z góry.
Siedząc na brzegu łóżka, słuchał co kobieta miała do powiedzenia i nie było to nic nowego. Fizycznie doszedł do siebie. Choć rany się zagoiły, blizny pozostały. Psychicznie było zgoła inaczej. Trudniej. Nawet nie był pewny, czy uda mu się załatwić swoje prywatne sprawy. Podobno mógłby dostać mieszkanie załatwione przez Ministerstwo jako poszkodowany z utraconym dachem nad głową. Przywileje aurorskie? Nigdy nie myślał, że przeżyje taką tragedię i że aż tyle straci.
Nie zareagował na jej wspomnienie o jego stanie psychicznym. Miał nie jedną rozmowę i obserwację przez tutejszych psychologów a nawet psychiatrów? Byli jednoznaczni, że nie jest na tyle dobrze z nim, aby mógł nawet myśleć o powrocie do pracy. Co więcej, na pozostawienie go samego sobie.
Słowa uzdrowicielki jakby, jasno dawały mu do zrozumienia, że liczył się sukces. O ile mu cokolwiek pomoże i odzyska głos, ona może to sobie pomóc w karierze. Lecz nie działało to dla dobra obu stron? Może nie powinien na to patrzeć krytycznie? Przytoczyła podobny przypadek z jego pracą Aurora, gdzie to podczas rozwiązywania spraw, też natrafiał na… pustkę. Brak rozwiązania. Brak powiązań. Czy to znaczy, że w pracy Uzdrowiciela mieli tak samo? Podobnie?
Uzdrowicielka nie nakłaniała go po zostania tutaj w szpitalu. Wyszła z propozycją utrzymywania leczenia i terapii, w prywatnym jej gabinecie? Musiałby się wtedy stawiać na spotkania. Westchnął i sięgnął po notes i długopis, ujmując w lewą dłoń. Zapisał to, co chciałby jej powiedzieć, ale nie mógł. Musiał do tego przywyknąć. Niekiedy zdarzało mu się otworzyć usta i wypowiedzieć słowo, ale żadnego głosu nie wydobywał. Chwilę zastanawiał się, jak to obrać w słowach. Pisanie chyba było trudniejsze od braku możliwości użycia słów w mowie. Coś jak pisanie listów.
"Doceniam pomoc. Ale… Zrobiono już wiele. Nikt niczego nie poprawił. Męczy mnie już to. W czym miałyby mi pomóc osobiste konsultacje? Jaką mam od Pani gwarancję na to, że odzyskam głos? Każdy mi to zapewnia ale nic się nie zmienia."Gdy to napisał, odwrócił notes w jej kierunku, czy nawet podał aby odczytała jego słowa na papierze. Tym samym patrząc na nią, aby odczytać reakcję. On sam wyglądał na zmęczonego badaniami, życiem i takim stanem zdrowia, że nic tylko się pociąć. Bądź zatopić się w butelce alkoholu, aby zapomnieć.