Po co szukać znaczeń... Z ciekawości. Z pragnienia poznania. Zrozumienia. Było wiele innych powodów, ale te nazywały się instynktownie komuś takiemu jak Laurent. Barwy, symbolika - kiedy przychodziło do interpretacji dzieł sztuki pewne elementy same się nasuwały, które poddawano umownie przyjętym znaczeniom. Jak to, że słodkie jabłko symbolizować mogło grzech. Ale sztuka nie byłaby też taka piękna, gdyby każdy nie miał swojej interpretacji. Gdyby każdy nie mógł zrozumieć czegoś po swojemu. Skosztować po swojemu.
Zastanawiało go to właśnie - jak się tu czuł. I zakładał, że wcale nie czuł się dobrze. Wręcz zakładał, że czuł się całkowicie niedobrze. Chociaż miał nadzieję, że tak nie jest, bo nie w jego intencji było wprowadzenie go w dyskomfort. Właściwie to chciał po prostu mu pokazać ten... Bałagan. I znów chciał go wykorzystać dla swoich egoistycznych potrzeb. Po to, żeby być koło kogoś, kto, o zgrozo, krytykował jego dom, a jemu wcale nie było przykro. I nawet nie rozumiał, dlaczego, bo normalnie brał takie rzeczy do siebie, przejmował się, a tu... Hmm... I to wcale nie było negatywne. Co to jednak było..?
- Wnętrze. A... Zewnętrze? - Ogród. Że ogród, oczywiście, że chodziło o ogród, o ten las, o to morze i jod w powietrzu. O odmienny od Londynu zgiełk. - Nie jestem, chociaż dziękuję za komplement. Po prostu zwracam uwagę na drobnostki. One bardzo wiele mówią o człowieku. Albo o tym, jaką rolę przyjmuje. - Rola. Maski. Kiedy pisał ten list do Nicholasa zastanawiał się - czy on może być szczery? Czy ten paskudny sekret może być pomostem łączącym uczucie szczerości? Nie. Na pewno nie. Laurent nie był głupi. Dantego nie odwiedzały anioły. Człowiek, który tam wędrował, jeśli nawet nie miał interesów z nim to jakoś do niego trafił... A o tym nie mówili grzeczni chłopcy i dziewczęta. Nie. Ale przecież na niektóre pytania było za wcześnie. Inne nie powinny nigdy paść.
Na przykład tak poważne pytanie jak to o hobby, które było żartem z ich pierwszej kawy w kawiarni, kiedy Nicholas to zapytał, czy teraz będzie go przepytywał o to, co robi w wolnym czasie. Ale TAKIEJ reakcji się nie spodziewał. Nicholas wyglądał, jakby coś się popsuło w jego kodzie. Jakby jego mózg zrobił fikołka, albo trafił go piorun z jasnego nieba. Laurent uniósł brwi w zadziwieniu... A potem wybuchnął śmiechem. Kiedy padło to mądre powtórzenie tego słowa nie wytrzymał i zaczął się szczerze śmiać. Biedny Nicholas! Ofiara trudnych pytań! Och, żeby on widział teraz swoją minę..! Potem padła odpowiedź, a w odpowiedzi do niej zgasł śmiech i nawet uśmiech w oczach Laurenta. Taki mały żart. Który nie miał przynieść niczego złego. Zupełnie niczego złego. Przez moment gościła cisza. Kłamał. Laurent uważał, że Nicholas kłamał. Bo można nie mieć hobby, ale żeby niczym się nie zajmować w wolnym czasie...
- Kazałem przygotować abraksany. Jeśli nadal masz ochotę na przejażdżkę.