20.12.2023, 19:49 ✶
Catherine nie odpowiedziała na zapewnienia Nory, chociaż w jej spojrzeniu zdawało się czaić pytanie: czy naprawdę ich pokonamy?
Jeszcze nie tak niedawno wierzyła w to szczerze, i może ta wiara dała jej siłę i odwagę, by oprzeć się hipnozie Juliusa, by przeboleć stratę przyjaciółki, by obstawać przy zeznawaniu i dążeniu do ukarania winnego, chociaż musiała przynajmniej podejrzewać, czym to grozi.
Teraz, kiedy okazało się, że odwaga nie została nagrodzona, że choć przeżyła, straciła kolejną osobę, że umarł przez nią, że będzie musiała się ukrywać – może już zawsze – ta wiara chwiała się w posadach.
Catherine Barlow była zmęczona i zrezygnowana. Nie trzeba było umiejętności aurowidza, aby to odgadnąć.
– To raczej niemożliwe – powiedziała, zmuszając się do kolejnego uśmiechu. – Nikt ma nie wiedzieć, dokąd wyjechałam, a jakikolwiek kontakt… byłby niebezpieczny dla nas obu – westchnęła.
Przyjęła maść, którą przyniosła Nora i obróciła pojemniczek w dłoniach. Potem spojrzała na swoje stopy, jakby przypominając sobie, w jakim są stanie i zaczęła ostrożnie nakładać specyfik na zranienia i otarcia. Biorąc pod uwagę, że już za chwilę miała założyć buty i przygotować się do opuszczenia Warowni, warto było doprowadzić się do porządku.
– Chyba żadne słodkości mi teraz nie pomogą, ale może przydadzą się w podróży – stwierdziła, kiwając głową w niemym podziękowaniu. Nie chciała być niewdzięczna, wiedziała, że Nora była tutaj, aby jej pomóc. A jednocześnie ciężko było ukryć gorycz, nie pozwolić, aby żółć się z niej wylała, nie wyładować gniewu na kimś absolutnie niewinnym. – Jadę za granicę. Tylko część drogi pokonamy teleportacją. Ktoś ma mnie przerzucić – wyjaśniła zaraz, po czym schowała pojemniczek z powrotem do koszyka. Przypatrywała się jego zawartości, mrugając szybko, jakby próbowała powstrzymać łzy. – Jase bardzo lubił słodycze – powiedziała w końcu, bardzo miękko, a potem odetchnęła. – Masz rację, wrócę tutaj. Nie kiedy wszystko się skończy, bo nie skończy się prędko. Ale nauczę się… nauczę się czegoś przydatnego. Bo wygląda na to, że będę miała bardzo dużo czasu. I wtedy wrócę. Żeby też być przydatną. Pomóc komuś, jak wy pomogliście mi – oświadczyła, prostując plecy.
Czy jej rozpacz i gniew ulotniły się?
Nie, skąd.
Ale być może potrzebowała jakiegoś celu, którego mogłaby się uczepić.
Jeszcze nie tak niedawno wierzyła w to szczerze, i może ta wiara dała jej siłę i odwagę, by oprzeć się hipnozie Juliusa, by przeboleć stratę przyjaciółki, by obstawać przy zeznawaniu i dążeniu do ukarania winnego, chociaż musiała przynajmniej podejrzewać, czym to grozi.
Teraz, kiedy okazało się, że odwaga nie została nagrodzona, że choć przeżyła, straciła kolejną osobę, że umarł przez nią, że będzie musiała się ukrywać – może już zawsze – ta wiara chwiała się w posadach.
Catherine Barlow była zmęczona i zrezygnowana. Nie trzeba było umiejętności aurowidza, aby to odgadnąć.
– To raczej niemożliwe – powiedziała, zmuszając się do kolejnego uśmiechu. – Nikt ma nie wiedzieć, dokąd wyjechałam, a jakikolwiek kontakt… byłby niebezpieczny dla nas obu – westchnęła.
Przyjęła maść, którą przyniosła Nora i obróciła pojemniczek w dłoniach. Potem spojrzała na swoje stopy, jakby przypominając sobie, w jakim są stanie i zaczęła ostrożnie nakładać specyfik na zranienia i otarcia. Biorąc pod uwagę, że już za chwilę miała założyć buty i przygotować się do opuszczenia Warowni, warto było doprowadzić się do porządku.
– Chyba żadne słodkości mi teraz nie pomogą, ale może przydadzą się w podróży – stwierdziła, kiwając głową w niemym podziękowaniu. Nie chciała być niewdzięczna, wiedziała, że Nora była tutaj, aby jej pomóc. A jednocześnie ciężko było ukryć gorycz, nie pozwolić, aby żółć się z niej wylała, nie wyładować gniewu na kimś absolutnie niewinnym. – Jadę za granicę. Tylko część drogi pokonamy teleportacją. Ktoś ma mnie przerzucić – wyjaśniła zaraz, po czym schowała pojemniczek z powrotem do koszyka. Przypatrywała się jego zawartości, mrugając szybko, jakby próbowała powstrzymać łzy. – Jase bardzo lubił słodycze – powiedziała w końcu, bardzo miękko, a potem odetchnęła. – Masz rację, wrócę tutaj. Nie kiedy wszystko się skończy, bo nie skończy się prędko. Ale nauczę się… nauczę się czegoś przydatnego. Bo wygląda na to, że będę miała bardzo dużo czasu. I wtedy wrócę. Żeby też być przydatną. Pomóc komuś, jak wy pomogliście mi – oświadczyła, prostując plecy.
Czy jej rozpacz i gniew ulotniły się?
Nie, skąd.
Ale być może potrzebowała jakiegoś celu, którego mogłaby się uczepić.