Czy to by coś pomogło, zmieniło, gdyby wymieszało się oba gusta w jeden? Doprowadziło do wymieszania barw, aby zadowolić obie strony? Wątpliwe. W rodzinnym domu Nicholasa mieszały się barwy, ale nie styl. Być może gdyby był dawnym sobą, nie przeszkadzałoby mu to, jak urządził się obecnie Prewett. Ale teraz, uważał, że wszystkiego jest za dużo? Albo zbędnego. Im mniej ktoś o Tobie wie, tym bezpieczniej dla obu stron.
Laurent zaczął poetyzować. Mówić jak jakieś przesłanie. Czy on właściwie chciał powiedzieć, że Nicholas powinien słuchać serca a nie rozumu? Że powinien na podstawie swoich odczuć, wypowiadać się na temat ”wnętrza” o jakimkolwiek mówią? Być może powodem były problematyczne uczucia, emocje. Nie bez powodu Nicholas się ich wyrzekł, nie dopuszczał nikogo do swojego wnętrza. Znajomości były tylko znajomościami. Często zawodowe, organizacyjne, rzadko prywatne. Nie przywiązywał się do nikogo i do niczego, wiedząc, że prędzej czy później to straci. Z Laurentem, było coś nie tak. Coś innego. Jakby jego osoba burzyła mu to wszystko. Miało skończyć się na jednym razie. Nie skończyło. Czyżby Nicholas podjął ryzyko?
Czemu zainteresował się tamtym artykułem? Gdyż miał związek z wypowiedziami o śmierciożercach. O ile Prewett zapewniał, że to nie były jego słowa, Travers odpuścił.
Kiedy Laurent dotknął palcem jego klatki piersiowej, Nicholas powędrował wzrokiem za jego czynem, słuchając jego filozoficznego biadolenia. Zaraz jego ten sam palec powędrował na skroń. Czy on chciał mu udzielać jakiejś lekcji?
- Chodzi Ci o wyrażanie się… sercem? Nie w moim przypadku, jak zauważyłeś.Zgodził się z tym. Serce było mechanizmem do podtrzymywania życia ludzkiego. Otwarte na emocje i uczucia, często prowadziło do błędnych decyzji, niepewności. Rozum prowadził prostą drogą, z której można było ale i nie trzeba zbaczać. Prosto i jasno, idąc w kierunku obranej ścieżki. Bez zbędnych emocji i uczuć, które mogą zasłonić dalsze przejście.
Wszystko o czym mówili, wspominali, było sztuką. Sztuką była także gra aktorska, zakładanie masek. Jakby tak spojrzeć z boku, Nicholasa można było za takiego aktora wziąć. Wciąż kłamał. A Laurent to dostrzegał.
Młody czarodziej przypomniał właśnie, że taki temat mieli podjęty w kawiarni. Nicholas o tym najwidoczniej zapomniał. Oddalił to w swojej głowie jako nic wartego uwagi. Nie spodziewając się, że Laurent do tego wróci. Gratulacje dla niego. Udało mu się wciągnąć gościa w swoją pułapkę słowną.
- Wybacz… Nie rozróżniam, kiedy co jest żartem.Wyjaśnił mu, że nie jest z tych, co wiedzą kiedy się śmiać, a kiedy nie. Nie posiadał takiego poczucia humoru co Laurent.
Na dziwne, według Nicholasa stwierdzenie, że jest uroczy, uciekł wzrokiem westchnąwszy. To było upierdliwe, słuchać miłe rzeczy. Nadal do nich nie przywykł.
To pytanie znów wróciło, lecz trochę w innej formie. Nicholas ponownie wrócił spojrzeniem na Laurenta. Najłatwiej byłoby powiedzieć, że nie chce o tym rozmawiać. To jednak może sprawić, że będzie dla niego zagadką do rozwiązania i nie spocznie, póki tego sam się nie dowie. Może za głęboko szukać.
Czym on się zajmuje po pracy?
W tych słowach było porozumiewawcze spojrzenie. Nicholas nawiązał do miejsc uciech, jak Rose Noire. Od czasu do czasu sobie na to pozwalał. Lecz ostatnio przestał. Skoro miał już obok siebie Laurenta, aby mogli swoje potrzeby wzajemnie zaspokoić w dowolnej chwili. Być może Rose Noire, było jego ostatnim przystankiem tamtego czasu. Nicholas był poważny, kiedy udzielał odpowiedzi. Nie uśmiechał się, nie okazywał emocji. Jego chłód powrócił w oczach, na powrót otaczając się swoją lodową tarczą.