25.12.2023, 17:39 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.12.2023, 17:44 przez Morgana le Fay.)
Zaskoczył ją. Zwierzęta były, jakie były, zupełnie nie pasowały do Ulyssesa Rookwooda, który wszystko musiał mieć w idealnym porządku. One wprowadzały pierwiastek chaosu – on zaś był nieskończonym ładem, porządkiem, ciszą. A jednak… jednak?
- Naprawdę? Mógłbyś? – z jakiegoś powodu się zawahała, nawet nie była do końca pewna, dlaczego. To rozwiązywało problem – bo wtedy, gdyby ktoś wytropił jej sowę, nie mógłby pomknąć za nią, żeby ostatecznie dotrzeć do celu, jakim była Alanna Carrow.
Zdrajczyni Czarnego Pana.
Ale mimo wszystko to wciąż było zwierzę, do którego przywykła. Złościła się na nią? Owszem, nierzadko, zwłaszcza wtedy, gdy leciała do Rookwoda – innego Rookwooda niż ten, co znajdował się obok – ale koniec końców… była jej towarzyszem. Istotą, która sprawiała, że w tych ścianach nie pozostawała całkiem samotna, kimś, o kogo musiała zadbać, nawet jeśli dość często się odgrażała, że wszystkie pióra z dupy powyrywa i przerobi na rosół. Szczegół, że taka młoda ta sowa to znowu nie była…
- … dziękuję – naprawdę wydawała się być wdzięczna – Tylko może lepiej nie dawaj jej żadnych listów, zwłaszcza ważnych – przestrzegła na wszelki wypadek, choć tak po prawdzie… chyba już widział tego pierzaka?
Było w tym coś ironicznego. Od początku zakładała, że był tu po to, żeby ją skrzywdzić; straciła czujność i…
… chwila nieuwagi. Wystarczyło tylko tyle, ten moment, kiedy się odwróciła, żeby sięgnąć po rzecz. Sekunda, żeby trafił ją czar, choć inny niż początkowo zakładała. Czy rozumiała, co się działo, gdy odwracała się w stronę Ulyssesa? Czy zdawała sobie sprawę z faktu, że właśnie była zmuszana do czegoś – prawie tak, jak dopiero co miała zmusić swoją niedoszłą ofiarę? Czy w tych ciemnych oczach widział błysk świadczący o tym, jak bardzo poczuła się właśnie zdradzona…?
Nie miała wyboru. Wpatrywała się w wahadełko, słuchała głosu Rookwooda. A wypowiadane słowa zapadały głęboko, o wiele głębiej niż byłaby w stanie sobie to uświadomić. Nie miała ich pamiętać – ale miała nimi żyć, dziś, jutro, zawsze…?
Wspomnienia z ostatniego roku się rozmywały i nie zauważała tego. Zmieniały się, subtelnie, wspomnienie po wspomnieniu. Zupełnie, jakby jej własne życie było przepisywane na nowo – tylko przepisującemu nie chciało się powtarzać wszystkich szczegółów, pozbywał się rozwleczonych opisów, pozostawiając jedynie szkielet opowieści.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Zamrugała, zastanawiając się, dlaczego do jasnej cholery wpatruje się tępo w przestrzeń, zamiast się pakować i wynosić stąd jak najdalej. Musiała odejść. Odciąć się od życia, jakie teraz wiodła. Porzucić pracę, porzucić śmierciożerców, prawie jak umrzeć ponownie. Bo Alanna Carrow musiała przecież umrzeć, prawda…?
Machnięcie różdżką.
Nie patrzyła, jak ogień rozlewa się po mieszkaniu, jak jego jęzory coraz chciwiej wczepiały się w swoje pożywienie i zaczynały się rozrastać, coraz bardziej i bardziej i bardziej…. Nie patrzyła. Nie widziała.
Po prostu chwyciła za torbę i się teleportowała.
- Naprawdę? Mógłbyś? – z jakiegoś powodu się zawahała, nawet nie była do końca pewna, dlaczego. To rozwiązywało problem – bo wtedy, gdyby ktoś wytropił jej sowę, nie mógłby pomknąć za nią, żeby ostatecznie dotrzeć do celu, jakim była Alanna Carrow.
Zdrajczyni Czarnego Pana.
Ale mimo wszystko to wciąż było zwierzę, do którego przywykła. Złościła się na nią? Owszem, nierzadko, zwłaszcza wtedy, gdy leciała do Rookwoda – innego Rookwooda niż ten, co znajdował się obok – ale koniec końców… była jej towarzyszem. Istotą, która sprawiała, że w tych ścianach nie pozostawała całkiem samotna, kimś, o kogo musiała zadbać, nawet jeśli dość często się odgrażała, że wszystkie pióra z dupy powyrywa i przerobi na rosół. Szczegół, że taka młoda ta sowa to znowu nie była…
- … dziękuję – naprawdę wydawała się być wdzięczna – Tylko może lepiej nie dawaj jej żadnych listów, zwłaszcza ważnych – przestrzegła na wszelki wypadek, choć tak po prawdzie… chyba już widział tego pierzaka?
Było w tym coś ironicznego. Od początku zakładała, że był tu po to, żeby ją skrzywdzić; straciła czujność i…
… chwila nieuwagi. Wystarczyło tylko tyle, ten moment, kiedy się odwróciła, żeby sięgnąć po rzecz. Sekunda, żeby trafił ją czar, choć inny niż początkowo zakładała. Czy rozumiała, co się działo, gdy odwracała się w stronę Ulyssesa? Czy zdawała sobie sprawę z faktu, że właśnie była zmuszana do czegoś – prawie tak, jak dopiero co miała zmusić swoją niedoszłą ofiarę? Czy w tych ciemnych oczach widział błysk świadczący o tym, jak bardzo poczuła się właśnie zdradzona…?
Nie miała wyboru. Wpatrywała się w wahadełko, słuchała głosu Rookwooda. A wypowiadane słowa zapadały głęboko, o wiele głębiej niż byłaby w stanie sobie to uświadomić. Nie miała ich pamiętać – ale miała nimi żyć, dziś, jutro, zawsze…?
Wspomnienia z ostatniego roku się rozmywały i nie zauważała tego. Zmieniały się, subtelnie, wspomnienie po wspomnieniu. Zupełnie, jakby jej własne życie było przepisywane na nowo – tylko przepisującemu nie chciało się powtarzać wszystkich szczegółów, pozbywał się rozwleczonych opisów, pozostawiając jedynie szkielet opowieści.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Zamrugała, zastanawiając się, dlaczego do jasnej cholery wpatruje się tępo w przestrzeń, zamiast się pakować i wynosić stąd jak najdalej. Musiała odejść. Odciąć się od życia, jakie teraz wiodła. Porzucić pracę, porzucić śmierciożerców, prawie jak umrzeć ponownie. Bo Alanna Carrow musiała przecież umrzeć, prawda…?
Machnięcie różdżką.
Nie patrzyła, jak ogień rozlewa się po mieszkaniu, jak jego jęzory coraz chciwiej wczepiały się w swoje pożywienie i zaczynały się rozrastać, coraz bardziej i bardziej i bardziej…. Nie patrzyła. Nie widziała.
Po prostu chwyciła za torbę i się teleportowała.
Koniec sesji