21.11.2022, 15:30 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.11.2022, 15:31 przez Morgan Chang.)
Szczerze mówiąc istotnie, wygląd Williama wprawił go w lekką konsternację. Składało się na to jednak wiele elementów, więcej nawet niż sam Lestrange mógłby się spodziewać. Kontrast z resztą domu, w ogóle sam fakt, że ktoś, po kim Morgan spodziewał się, że posiada służbę czy może nawet skrzata, ale także przede wszystkim... własna nerwica. Nie chodziło nawet o bose stopy, nie chodziło o włosy w nieładzie, o kilkudniowy zarost - owszem, ten zdecydowanie szpecił lico Willa, nie to jednak przykuło uwagę gościa. Ten dokładnie wysłuchał przywitania, którym został uraczony, wysłuchał także propozycji poczęstunku napitkiem, nie podał jednak gospodarzowi żadnej odpowiedzi. Przede wszystkim dlatego, że jego wzrok utkwiony został w krzywo zapiętej koszuli mężczyzny. Zagięcia także go mierziły, ale te krzywo zapięte guziki...
Poczuł nagle przypływ ogromnej frustracji, która przysłoniła na krótki moment wszystko inne. Uczucie to zalało jego osobę, przyjmując jego kształt niczym woda wlana w naczynie. Nie obeszło się także bez drobnej zmiany w wyglądzie, bo choć to gwałtowne wzburzenie nie odmalowało się w żaden sposób w mimice Changa, włosy na czubku jego głowy zaczęły się nagle farbować na krwistą czerwień. Mężczyzna pozwolił swojej torbie swobodnie opaść gdy wkraczał do przybytku Lestrangów. Gdy zaś drzwi zamknięto a ostatnie słowa zdążyły już opuścić usta gospodarza, Morgan czując że dłużej nie wytrzyma, wyciągnął obie dłonie ku Williamowi. Nie miał wiele wprawy w odpinaniu i zapinaniu guzików, ręce miał jednak zręczne dzięki swojej pracy alchemicznej. Sam Lestrange wiedział zapewne, jak czasem trzeba się było natrudzić, by odkorkować i odkręcić co bardziej uporczywe fiolki - a przecież trzeba to było robić sposobem, nie siłą. Koniec końców koszula została prędko rozpięta - po czym zapięta ponownie. Wolny został tylko jeden guzik pod samą szyją. Poprawieniu uległ także wygięty kołnierzy. Zagniecenia na materiale nadal go świerzbiły... szkarłat na włosach wyraźnie jednak przygasł i zamienił się w kilka pojedynczych pasm, wyróżniających się na tle naturalnej czerni. Mężczyzna odsunął się zaś na przyzwoitą odległość jednego kroku.
- Tak, dzisiaj - odpowiedział niewzruszenie, jakby nic się nie stało - Mną się nie przejmuj. Ale jeśli potrzebujesz się posilić, prowadź - herbaty Anglików i tak uważał zw zwyczajnie obrzydliwe. Nie potrafili właściwie parzyć suszu tak, aby wydobyć to, co w liściach było najcenniejszego. Zamiast tego woleli popijać jakieś gorące szczyny. Morgan wydedukował zatem że łatwiej jest zwyczajnie odmówić napitku niż udawać w następnej chwili, że wszystko jest w porządku. Decyzja należała więc do samego Williama, Chang, choć wolałby od razu udać się na miejsce i tak nie wiedział gdzie miałby szukać należącej do Lestrange'a pracowni.
Poczuł nagle przypływ ogromnej frustracji, która przysłoniła na krótki moment wszystko inne. Uczucie to zalało jego osobę, przyjmując jego kształt niczym woda wlana w naczynie. Nie obeszło się także bez drobnej zmiany w wyglądzie, bo choć to gwałtowne wzburzenie nie odmalowało się w żaden sposób w mimice Changa, włosy na czubku jego głowy zaczęły się nagle farbować na krwistą czerwień. Mężczyzna pozwolił swojej torbie swobodnie opaść gdy wkraczał do przybytku Lestrangów. Gdy zaś drzwi zamknięto a ostatnie słowa zdążyły już opuścić usta gospodarza, Morgan czując że dłużej nie wytrzyma, wyciągnął obie dłonie ku Williamowi. Nie miał wiele wprawy w odpinaniu i zapinaniu guzików, ręce miał jednak zręczne dzięki swojej pracy alchemicznej. Sam Lestrange wiedział zapewne, jak czasem trzeba się było natrudzić, by odkorkować i odkręcić co bardziej uporczywe fiolki - a przecież trzeba to było robić sposobem, nie siłą. Koniec końców koszula została prędko rozpięta - po czym zapięta ponownie. Wolny został tylko jeden guzik pod samą szyją. Poprawieniu uległ także wygięty kołnierzy. Zagniecenia na materiale nadal go świerzbiły... szkarłat na włosach wyraźnie jednak przygasł i zamienił się w kilka pojedynczych pasm, wyróżniających się na tle naturalnej czerni. Mężczyzna odsunął się zaś na przyzwoitą odległość jednego kroku.
- Tak, dzisiaj - odpowiedział niewzruszenie, jakby nic się nie stało - Mną się nie przejmuj. Ale jeśli potrzebujesz się posilić, prowadź - herbaty Anglików i tak uważał zw zwyczajnie obrzydliwe. Nie potrafili właściwie parzyć suszu tak, aby wydobyć to, co w liściach było najcenniejszego. Zamiast tego woleli popijać jakieś gorące szczyny. Morgan wydedukował zatem że łatwiej jest zwyczajnie odmówić napitku niż udawać w następnej chwili, że wszystko jest w porządku. Decyzja należała więc do samego Williama, Chang, choć wolałby od razu udać się na miejsce i tak nie wiedział gdzie miałby szukać należącej do Lestrange'a pracowni.