Nie do końca rozumiał, czy może nie do końca planował zatrzymać się na dłuższe chwile, żeby spróbować dojrzeć drugą stronę świata? Inny wzrok, świat widziany przez różowe okulary. Albo przynajmniej różem lekko przypruszone. Szukanie odpowiedzi na to zagadnienie było niejasne, tak samo jak to, dlaczego Nicholas wcale nie miał w sobie pragnienia poznania. Albo nie, nie, to źle ujęte. Miał ją w swoim umyśle, bo przecież sam mówił, że był pracoholikiem, chociaż nie ujmował tego aż tak dosłownie. Zajmował się pracą, a wszystko, co poza nią, odsuwał jako niekoniecznie potrzebne. Dbał co najwyżej o to, żeby czasem się rozluźnić, poczuć ciepło drugiego ciała, może czasem żeby dobrze zjeść, może... może czasem oddawał się jakiejś innej przyjemności, która przynosiła człowiekowi minimum koniecznego odprężenia. Może. Wszystko ograniczało się do minimum wyciąganego z życia, jakby Nicholas został dobrowolnie kukiełką. Komu oddał swoje stalowe żyłki? Kto wprawiał go w ruch? Czy może wprawiał w ruch samego siebie, bo zapomniał, że ta nicość serca mogła zostać czymś wypełniona? Czymś lepszym niż szarość. O ile to było lepsze. Jakim hipokrytą byłby chcąc wyciągać tego człowieka do świata, o którym myślał, że sam chciałby z niego uciec. Pewnie dokładnie takim jak ten Laurent, który nie potrafił czasem się powstrzymać, który czasem kiedy już mówił to nie mógł przestać, bo pomoc komuś wydawała się największą wartością. Wszystko to po to, by potem samemu nie chcieć, żeby ktoś tak nagabywał jego. Hipokryzja, tak. Był hipokrytą. Chciał ratować ze świata szarości i chciał zostać wyratowany ze świata barw. Więc gdzie było dobrze? Chyba właśnie tam, gdzie Nicholasowi by się nie podobało. Pośrodku.
Kłamstwa zdecydowanie były potrzebne, ale to chyba właśnie było to, czego przy tym człowieku nie szukał.
Coś w tych prostych słowach o tym, że jemu to nie było potrzebne przecinało jego skórę chłodem. Wzdragało niespokojną wodę myśli. Czy od kogokolwiek chciało się słyszeć, że nie chce się ciebie uczyć? Nie, od nikogo. Nawet jeśli to była znajomość raczkująca w swoich posadach to jakoś Laurent pomyślał, że... że jak zwykle trochę za dużo sobie pomyślał. Że trochę za bardzo się napatrzył. Albo po prostu wyszło dokładnie tak, jak miało wyjść od samego wstępu. To mogła być jednak ta opcja trzecia - galop myśli zdradliwych, fałszywych. Nie musisz im ulegać. Nie musisz na nie spoglądać. Odnalezienie się w tym mirażu nie było zawsze łatwe.
- Nie jest ci potrzebne uczyć się czyjegoś uśmiechu, ale potrzebujesz kłamstw. - Jego wzrok utknął w kołyszących się na falach mewach przy brzegu morza. Przy kamienistym wybrzeżu. Białe plamy na tym idealnym pejzażu błękitu i morskich toni - jeśli spojrzałeś na horyzont to nie wiedziałeś, gdzie kończą się głębiny, a gdzie zaczyna nieboskłon. Zaraz jednak spojrzał na Migotka, który się pojawił, żeby postawić filiżanki z kawą, mleczko, cukier - jakby ktokolwiek chciał - i talerz z ciastkami. Pokłonił się i zniknął. Laurent w końcu usiadł przy stole.
- Ciężko się nie zgodzić z tym, że kłamstwa są potrzebne. Bez nich nasze społeczeństwo by chyba nie istniało. - Jego życie przecież było utkane kłamstwem. - Co cię jednak interesuje, Nicholasie? - Odwzajemnił w końcu spojrzenie mężczyzny. - Co ci jest potrzebne? I co spodziewasz się znaleźć, albo dostać, ciągnąc tą naszą... znajomość. - Z braku lepszego słowa chyba to było na miejscu. Bo to była dziwna znajomość. - Już raz skłamałeś, kiedy zadałem ci podobne pytanie. Czasem kłamstwa są potrzebne. Innym razem - nie służą w ogóle.