Każdy człowiek chciał znaleźć swoje miejsce na tym mizernym świecie. Miejsce, do którego będzie przynależał. W którym będzie czuł się bezpiecznie, swobodnie, gdzie nie będzie wskazywany palcami, gdzie nie będzie szeptania za plecami. Nie będzie ludzi jak cieni przemykających w kąciku oka, umykających, kiedy tylko zawiesisz na nich wzrok. Takie miejsce, bezpieczny azyl, który nazwiesz domem. Dom ten jednak bez drugiej pary oczu był zawsze pusty. Mógł być wypełniony przeróżnymi podarkami, kwiatami, obrazami, mógł być szary czy ciepło-beżowy, jak ten Laurenta. Jednak bez drugiego człowieka, który nawet nie musiał być tutaj z tobą - wystarczyła myśl, że gdzieś tam czekał - ten dom był pusty. Laurent był tym zmęczony - tą pustką. Swoim życiem, które zakopane było w przelotności uczuć, gdzie każda noc i każdy kochanek byli jednorazowi. Tak samo jak był zmęczony tym, że wszystko trzeba było ukrywać. Że życie Philipa zostałoby zrujnowane, gdyby sekret się pojawił, że Kayden z dnia na dzień się rozpłynął, że Dante wrócił do jego życia i może... przyjdzie mu znowu stanąć na Ścieżkach Nokturnu. Ostatnie, na co miał teraz ochotę, to ciągnięcie znajomości, która będzie opatrzona kolejną ułudą. Co było dość zabawne i tragiczne jednocześnie, bo przecież poszedł do Nicholasa właśnie z myślą o tym, żeby się oddać jego ramionom. Hipokryzja z jego strony? Sam nie wiedział. Zaczynał już zupełnie nie rozumieć siebie samego, swoich impulsywnych zachowań i tego upadku, jakiego doznawał. Bezwładnie opadał w dół. Chyba po prostu liczył na to, że ktoś go złapie nim plecami uderzy o ziemię. Co to za anioł bez piór na zakrwawionych skrzydłach? Tak jak co to za motyl, który nie przysposabia się do lotu. Nicholas był pięknym motylem. Przynajmniej w oczach Laurenta.
- Czy to... ważne, co JA chciałem usłyszeć? - Może nie powinien tak dopytywać? Może powinien się zamknąć i... w sumie co dalej? Nie byłby sobą, gdyby trzymał gębę na kłódkę, taka przykra prawda. Nawet kiedy się starał, a właściwie to nie chciał się tak do końca starać. Chciał tej wolności, gdzie wszystko nie musiało być filtrowane, śliczne i takie ułudnie, obrzydliwie przekłamane tylko po to, żeby zadowalało tłumy. Dawki emocji, jakie teraz mu wpajał Nicholas, całkiem nieświadomie, były zaś sinusoidą doznań. Bo teraz Nicholas powiedział coś, co nie miało zadowolić tłumów. Miało zadowolić, najwyraźniej, tylko jego. Czemu, czemu, czemu... jego mózg teraz pędził jak szalony i absolutnie gubił się w tym, w co wierzy, a w co nie wierzył. Zrozumienie. Akceptacja. To były wartości tak wysoko położone na półce Laurenta, że niemal przeraziło go, że te dwa słowa padły z ust Nicholasa. Takie cenne. Takie trafne. Więc czy były jakąś pokazówką? Ułudą? Czy może były całkowicie szczere? Nicholas wydawał się przy tych słowach odsłonięty. Wrażliwy. Ale wrażliwość jednocześnie nie była słowami, którymi by opisał tego człowieka. Przez tę plątaninę emocji i uczuć Prewett się zarumienił. - Widzisz... zrozumienie i akceptacja nie idą w parze z kłamstwem. Dlatego... wystarczy proste "stop". - Bo naprawdę potrafił to uszanować. - W innym wypadku będę stawiał obok wszystkiego, co mówisz, znak zapytania: "czy on kłamał?" - Miał wrażenie, że Nicholas potrzebował takich wyjaśnień. Zrozumienia dla tych mechanizmów. - Nie chcę tego robić. Chciałbym ci zaufać. I chciałbym zrozumieć. Zaakceptować.