Być może Nicholas swoje miejsce znalazł. Lecz brakowało mu w tym jednego elementu. Kogoś, kto by z nim podążał tą ścieżką. Kogoś, kto także preferował te same barwy. Po prostu dla siebie być. Z Laurentem jest inaczej. On miał świat kolorowy, być może na pokaz, z dominującym ciepłem beżu niżeli innych wesołych barw. Brakującego w nim wspomnianego różu.
Zrozumienie i akceptacja, były wysokimi wartościami, jakich być może każdy człowiek szukał na tym świecie. Bo był inny. Nicholas otaczał się chłodem i ciemnością. Nie chciał tego zmieniać. Akceptują go tylko Ci, którzy robią to samo. Prezentują te same lub podobne wartości. Zabijają w imię tych samych zasad. Sieją postrach i zniszczenie. Czy Laurent, zaakceptowałby taką postać Nicholasa? Czy lepiej dla niego, aby żyć w kłamstwie i nie wiedzy, niż zawieść się i samemu wpaść w tę otchłań, aby z nim być?
Anioł, widocznie nie spodziewał się tych słów. Słów, które padły z ust pięknego Diabła. Kto taki jak Laurent, by go zaakceptował? Przygarnąłby czarnego motyla, który nie chce w sobie zmian? Jaką miał gwarancję, że te chłodne słowa, są prawdą? Wypowiedziane bez emocji, przeznaczone do jego uszu? Czy Laurent nadal chce wyjąć z jego oczu te odłamki szkła, które dostrzegł lata temu?
- Ty dociekasz. Ty chcesz wiedzieć. Potrzebujesz uwierzyć słowom, jakbyś uważał wzrok za wadliwy, który obserwując kogoś, może Cię oszukać. Gdzie tak naprawdę, może wskazać Ci pożądaną prawdę. Potrzebujesz usłyszeć to, co chcesz. Chcesz prawdy, ale boisz się ją zaakceptować.Wyjaśnił jak on to postrzega. Jak on to widzi z boku. Jakby to on był tutaj atakowaną słowami ofiarą. Jakby toczyli skrzydlatą walkę zakrwawionych anielskich piór, z popielonymi błonami motyla.
Nicholas usiadł wygodniej, aby mieć lepszy widok na Laurenta. Aby lepiej obserwować jego zachowanie, reakcję. Przysuwając do siebie kawę.
- Moje stop sprawi, że będziesz chciał więcej. Już mi to uświadomiłeś chwilę temu. Wciąż wracasz do jednego pytania, kiedy ja tego nie robię. Odbijając Ci piłeczkę. Mnie nie obchodzą Twoje poglądy. Nie obchodzi mnie to, czy kogoś masz. Nie obchodzi mnie, czym się zajmujesz. Interesuje mnie to jaki jesteś, patrząc i obserwując Cię przy każdym spotkaniu. I także, mogę też wiele powiedzieć na Twój temat. Tak samo Ty, potrafiłeś mnie sam ocenić. Pragniesz mnie. Ale jednocześnie boisz. Nie musiałeś odpowiadać na moje zaproszenie. Ale skorzystałeś. Kierowałeś się ciekawością, pragnieniem, czy zbadaniem terenu?
Nie oczekiwał odpowiedzi na swoje pytania. Dał jedynie do zastanowienia Laurentowi, czym się on sam kieruje w tej ich znajomości. Nicholas nie trzymał go na siłę. Pomijając fakt, że mogliby się spotykać chociażby dla przyjemności. Potrafili zaspokoić swoje pragnienia wzajemnie. Jak lód z ogniem, doprowadzający do uspokojenia chłodnych i gorących emocji. Jak Anioł z Diabłem, którzy muszą choć raz stoczyć ze sobą walkę. W ich przypadku, na słowa. Jak uskrzydlone stworzenia pokazać, który będzie wstanie wznieść się wyżej.
Czy może poza zaspokojeniem pragnienia, nie potrzebowali od siebie czegoś więcej? Są dla siebie przeciwieństwem. Jak Nicholas ma się na niego otworzyć, skoro sam wiele o nim nie wie? Obaj nie mówią sobie wszystkiego. Więc może dobrze będzie na tym pozostać? Dać tego też czas i kiedy przyjdzie moment, będą zdradzać wzajemnie swoje sekrety. Obaj mieli w ukryciu to, kim są. Bękart i Śmierciożerca. Jeden prawdopodobnie nie akceptowany przez rodzinę. Drugi oddalający się od swojej.