Wiadomości w tym wątku

Alexander Mulciber

Hogwart, okolice biblioteki

A może powinienem, kurwa, kupić kwiaty? Olśniło go nagle, niemalże w tym samym momencie, w którym poczuł na twarzy promienie jaskrawego, wiosennego słońca: dopiero co wyjrzało zza chmur, i rozświeliło skąpany dotąd w lekkim półmroku zamek, wpadając przez otwarte na oścież okno we wnęce obok szkolnej biblioteki, gdzie Axel od kilku minut stał i palił papierosa, w oczekiwaniu na…

– Kto ci tak mordę poprzestawiał, Mulciber? – zapytał z rozbawieniem kapitan ślizgońskiej drużyny Quidditcha, wychodząc z biblioteki w towarzystwie dwójki kolegów z domu, i z dziewczyną ze Ravenclawu uwieszoną u jego ramienia. Spierdalaj, pomyślał Axel, kiwając mu tylko głową na przywitanie, bo nie miał teraz ani czasu, ani ochoty, by wdawać się w słowne utarczki, ale koledzy przystanęli obok niego, zawsze chętni na pogawędkę.

Wyprostował się mimowolnie, kiedy ponad ramieniem znajomej krukonki złapał ostre spojrzenie przechodzącej obok Ambrosii McKinnon; w jego mętnych oczętach zapaliły się iskierki ekscytacji, kiedy patrzył jak dziewczyna kieruje swoje kroki do biblioteki, i tylko trzymany w rękach, niedogaszony papieros, powstrzymał go przed podążeniem od razu za nią. Chciał za nią zawołać, zatrzymać ją, tak jak planował, i zabrać gdzieś w ustronne miejsce, żeby wreszcie porozmawiali, ale zdecydował natychmiast, że nie, że dopadnie ją jednak pośród regałów – istniało bowiem duże prawdopodobieństwo, że Rosie zwyczajnie go… zignoruje.

Mulciber wzruszył tylko ramionami na wspomnienie siniaka rozlanego na policzku, jakby dopiero przenikliwy wzrok Rosie przypomniał mu o całej tej sprawie… W końcu to ona była wszystkiemu winna, bo wczoraj w nocy nie przyszła na szczyt wieży astronomicznej oglądać razem pełni! Złość na dziewczynę szybko mu minęła – kontemplując księżyc, za towarzysza mając jedynie książki i kilka świec, zrozumiał, że w McKinnon chyba najbardziej podobała mu się jej duma, więc nie mógł się długo gniewać, nawet kiedy odstawiała swoje dziewczęce kaprysy – ale musiał jednak jakoś wyładować negatywne emocje. Resztki jego złości wyparowały dopiero dziś rano, kiedy pobił się na pięści z jakimś przegrywem z klubu pojedynków, którego akurat spotkał w toalecie, a potem spłukał mu głowę w kiblu. Ale co się dzieje w klubie pojedynków, zostaje w klubie pojedynków, więc skierował rozmowę na inne tory, szukając sposobu, by jak najszybciej wyrwać się do Rosie.

– Uważaj na tłuczki. Siedemnasta minuta meczu, lewa flanka. Nie spierdol tego, stawiam na ciebie pieniądze – rzucił z typową dla siebie manierą, z trudem powstrzymując zblazowany uśmieszek cisnący się na usta, bo owszem, zamierzał postawić pieniądze, ale na to, że tłuczek zwali typa z miotły. Bo czy on wiedział, że razem z Ambrosią już pięć razy rozkładali tarota, aby przewidzieć wyniki wszystkich meczy Quidditcha w tym roku, tylko dlatego, że Murtagh był fanatykiem tego bezsensownego sportu? Albo że z Eden i Dianą zdążyli już obsmarować jego dziewczynę, że nowobogacka, desperatka, i w ogóle dno intelektualne, chociaż z Ravenclawu?

Wyrzucił peta przez okno, wcześniej gasząc go o mur, i, wyminąwszy resztę towarzystwa, wszedł do biblioteki.

Ambrosia od kilku dni ostentacyjnie go unikała, co było dość trudne, biorąc pod uwagę ilość przedmiotów, na które wspólnie uczęszczali – podziwiał jej samozaparcie, choć sam nawet już do końca nie pamiętał, o co poszło, ale pewnie zachował się jak skończony dupek, proste – i to, że od czasów niepamiętnych siedzieli razem na swoich ulubionych zajęciach, czyli wróżbiarstwie, będącym zarazem jedynym przedmiotem wartym uwagi poza zaklęciami…
Ale dzisiejsza lekcja wróżbiarstwa akurat go ominęła, bo pielęgniarka opatrywała mu buźkę w skrzydle szpitalnym, więc nie mógł wcześniej skonfrontować się z Rosie.

Na szczęście dar prekognicji powiedział mu, że ta przyjdzie do biblioteki odrabiać pracę domową.

Znalazł ją tam, gdzie spodziewał się ją znaleźć, czyli w dziale transmutacji, pod literką L… Cóż, może nie kupił jej żadnych kwiatów na przeprosiny, ale za to bohatersko, z taką miną, jakby pokazywał jej, gdzie jest przód, a gdzie tył hipogryfa, podał jej książkę, której właśnie szukała, bo ta stała na jednej z wyższych półek, zdecydowanie poza zasięgiem Ambrosii, i w sumie większości hogwarckiej populacji.
Oparł się nonszalancko o regał i zmierzył ją wyzywającym spojrzeniem.

– Daj spokój, Rosie – powiedział cicho, zbliżając się do dziewczyny. Rozejrzał się dyskretnie, czy nikt nie podsłuchuje ich rozmowy… A jego wolna ręka mimowolnie spoczęła gdzieś w okolicy jej talii, przyciągając ją jeszcze bliżej. – Czekałem na ciebie wczoraj – szepnął. – Więc? Długo jeszcze nie będziesz się do mnie odzywać, laleczko? – Wciąż nie był pewien, czy to przezwisko ją złościło, czy podobało jej się, kiedy tak do niej mówił, ale chyba przynajmniej wywoływało w dziewczynie jakieś emocje, a teraz wszystko było lepsze od jej wyniosłego milczenia.

@Ambrosia McKinnon