Mocne postanowienie. Bardzo mocne. Szczególnie, kiedy ich znajomość opierała się głównie właśnie o to. Laurent takich żelaznych postanowień nie robił. Sam nie wiedział - w jego głowie panował burdel, a ten prowadził do różnych dziwnych wniosków i poplątania zakompleksionej osobowości selkie. Tym nie mniej, tak jak ostatnim razem tak i teraz nie przyszedł tu na szybki numerek. Przynajmniej to nie było celem. Bo celem było dokładnie to - miłe spędzenie czasu. Może bez problemów, może w końcu bez problematycznych i głębokich rozmów. Może w końcu po prostu w spokoju, nie myśląc o wczoraj ani nie rozmyślając o dniu jutrzejszym. Za tymi oknami, za tymi bezpiecznymi ścianami. Osoba, której na pewno mógł zaufać.
- Nie wiem jak ci to wyjaśnić. - Bo czy z Philipa był tai wybitny kucharz? Nie, oczywiście, że nie. Ale nie musiał nim być. - Może po prostu wszystko, co zrobisz, ma taką właściwość magiczną: "smakuje lepiej"? - Podniósł wzrok znad psiaków, w końcu wstając z podłogi. Ale ani myślał się od tych pieszczochów odganiać, które od razu za nim poleciały. Nie skakały jednak, nie rzucały się na jego nogi, dobrze wytresowane. Tamto śniadanie, na które został zaproszony miałoby o wiele lepszy posmak na krańcu języku gdyby nie to, jak tragicznie skończył się jeden zwykły wywiad. Lepsze wspomnienie, gdyby nie to, co działo się potem. Ale wspomnienie posiłku było ciągle takie samo. Zwykłe, proste śniadanie, które przyniosło ze sobą tyle równie prostej radości. - Zawsze chciałeś mnie nakłonić do treningów. Może to byłby dobry pretekst. - Uniósł nieco kąciki ust, kierując się za Philipem do kuchni. A psy za nim. Ale nie przed nim, nie. Pozwalały mu przejść i nawet nie myślały o tym, żeby mogło być inaczej. Zatrzymał się w kuchni i wyciągnął dłonie, pochylając się, żeby jeszcze raz je popieścić. - Siad. Dobre psy... - Pomiział je za uszami. - Leżeć. - Wpatrzone w niego psie ślepia były jak oczarowane. Grzecznie się położyły pod poleceniem, a kiedy Laurent się wyprostował jak w synchronizacji spojrzały na swojego pana. Jakby chciały się upewnić, że tak jest dobrze. Ale ogony nadal im latały ze szczęścia na boki.
- Skąd taki wniosek? - Zawsze miał dużo do powiedzenia, tylko nie zawsze chciał mówić. Nie odnosiło się to przecież tylko do Philipa. - New Forest jest bezpieczne. Nie musisz się o nie martwić. - Bo znając wrażliwość Philipa skrywaną pod jego wielkim ego to się martwił. Podszedł do herbat, żeby przejrzeć, co ciekawego Philip tam miał. I wybrał białą herbatę z cytrusami. - Zdecydowałem się przeprowadzić, tylko jeszcze nie wiem dokąd. Chyba kupię willę we Włoszech.