01.01.2024, 16:44 ✶
Olivia uśmiechnęła się, ale jej wzrok wyraźnie mówił a daj spokój. Jego cisnął ojciec, a ją... W sumie nikt, tylko ona sama. Ciągle słyszała tę samą śpiewkę o tym, że jest zdolna ale leniwa, ale to był taki bulszit, że nawet nie zamierzała tego komentować. Po którymś razie przestała już zwracać uwagę na tego typu teksty. Wystarczało, że zdawała do następnych klas, że egzaminy szły jej przeciętnie lub dobrze, i tyle. Po prostu sama sobie wjechała na ambicję i próbowała nadążyć za nierealnymi celami, które sama sobie wyznaczyła.
- Mówisz tak, bo najwyraźniej nigdy nie byłeś w pokoju wspólnym Krukonów - odpowiedziała zadziornie, opierając się biodrem o stół. Też była dzieckiem, starszym o trzy lata, ale wciąż dzieckiem. Poza tym była dziewczyną, bardzo wiele rzeczy uchodziło jej na sucho. Na przykład wdawanie się w pyskówki z uczniami. W tym była mistrzem, chociaż niekoniecznie z takich starć wychodziła zwycięsko. Ale liczył się fakt, prawda? Po co siedzieć cicho, skoro można podrażnić trochę czuły punkt, pociągnąć za tę wrażliwą strunę? Nawet jeśli się przegra, to satysfakcja była ogromna. - Czyżbym trafiła?
Zrobiła zdziwioną minę, ale w jej niebieskich oczach błysnęły iskierki rozbawienia. Coś stracił na tej pewności siebie, ale w gruncie rzeczy dopiero teraz przypomniała sobie, że Lestrange był dużo młodszy od niej. Jej rysy twarzy, gdy to sobie uświadomiła, lekko złagodniały. W przeciwieństwie do niego ona nie odczuwała przyjemności z dręczenia młodszych czy słabszych. Ale z drugiej strony typ sam pchał się na minę tymi przechwałkami. Elitarne grono? Owszem, wiedziała że Ślizgoni byli cholernie ambitni, ale może bez przesady? Przecież to nie było tak, że los każdego był wyryty w kamieniu, nad sukcesem trzeba było ciężko pracować.
- A w czym tak daleko zajdziecie, co? Mówisz o kumplach z drużyny, czy po prostu z roku? Jesteście aż tak dobrzy i macie tak doskonałe oceny? To miłe, że mnie zapraszasz, ale boję się, że przez wasze ego nie będzie dla mnie miejsca w waszym pokoju wspólnym - ach, kurwa, nie miało to tak zabrzmieć. To znaczy miało, ale nie miało zostać wypowiedziane na głos. Olivia uciekła spojrzeniem gdzieś w bok i zaczerwieniła się. - Przepraszam, nie to miałam na myśli. Chodziło o to, że może jesteś zbyt pewny siebie... To znaczy dobra, zapomnij okej? Pójdę z tobą.
Jasna cholera, ona miała inne plany. Praktycznie każdy dzień miała sztywno rozpisany od a do z, a teraz jeszcze musiała iść z jakimś dzieckiem do LOCHÓW przez to, że jak zwykle nie potrafiła trzymać jęzora za zębami. Kurde, może lepiej byłoby jednak się z tego wymiksować i pozwolić, żeby Lestrange się obraził? Przecież nic jej nie zrobi, a nawet jeśli będzie jej potem dokuczał, to ona i tak zaraz opuszcza Hogwart. Ale z drugiej strony ostatnie słowa, które wypowiedziała, były naprawdę niemiłe. Miało wyjść zaczepnie, wyszło chamsko, trochę nic nowego w jej przypadku. Często zdarzało jej się nie pohamować w porę, gdy rozmawiała z kimś, kogo nie znała.
- Albo załatwię ci kogoś lepszego, kto nie robi z siebie debila wśród obcych ludzi, co ty na to?
- Mówisz tak, bo najwyraźniej nigdy nie byłeś w pokoju wspólnym Krukonów - odpowiedziała zadziornie, opierając się biodrem o stół. Też była dzieckiem, starszym o trzy lata, ale wciąż dzieckiem. Poza tym była dziewczyną, bardzo wiele rzeczy uchodziło jej na sucho. Na przykład wdawanie się w pyskówki z uczniami. W tym była mistrzem, chociaż niekoniecznie z takich starć wychodziła zwycięsko. Ale liczył się fakt, prawda? Po co siedzieć cicho, skoro można podrażnić trochę czuły punkt, pociągnąć za tę wrażliwą strunę? Nawet jeśli się przegra, to satysfakcja była ogromna. - Czyżbym trafiła?
Zrobiła zdziwioną minę, ale w jej niebieskich oczach błysnęły iskierki rozbawienia. Coś stracił na tej pewności siebie, ale w gruncie rzeczy dopiero teraz przypomniała sobie, że Lestrange był dużo młodszy od niej. Jej rysy twarzy, gdy to sobie uświadomiła, lekko złagodniały. W przeciwieństwie do niego ona nie odczuwała przyjemności z dręczenia młodszych czy słabszych. Ale z drugiej strony typ sam pchał się na minę tymi przechwałkami. Elitarne grono? Owszem, wiedziała że Ślizgoni byli cholernie ambitni, ale może bez przesady? Przecież to nie było tak, że los każdego był wyryty w kamieniu, nad sukcesem trzeba było ciężko pracować.
- A w czym tak daleko zajdziecie, co? Mówisz o kumplach z drużyny, czy po prostu z roku? Jesteście aż tak dobrzy i macie tak doskonałe oceny? To miłe, że mnie zapraszasz, ale boję się, że przez wasze ego nie będzie dla mnie miejsca w waszym pokoju wspólnym - ach, kurwa, nie miało to tak zabrzmieć. To znaczy miało, ale nie miało zostać wypowiedziane na głos. Olivia uciekła spojrzeniem gdzieś w bok i zaczerwieniła się. - Przepraszam, nie to miałam na myśli. Chodziło o to, że może jesteś zbyt pewny siebie... To znaczy dobra, zapomnij okej? Pójdę z tobą.
Jasna cholera, ona miała inne plany. Praktycznie każdy dzień miała sztywno rozpisany od a do z, a teraz jeszcze musiała iść z jakimś dzieckiem do LOCHÓW przez to, że jak zwykle nie potrafiła trzymać jęzora za zębami. Kurde, może lepiej byłoby jednak się z tego wymiksować i pozwolić, żeby Lestrange się obraził? Przecież nic jej nie zrobi, a nawet jeśli będzie jej potem dokuczał, to ona i tak zaraz opuszcza Hogwart. Ale z drugiej strony ostatnie słowa, które wypowiedziała, były naprawdę niemiłe. Miało wyjść zaczepnie, wyszło chamsko, trochę nic nowego w jej przypadku. Często zdarzało jej się nie pohamować w porę, gdy rozmawiała z kimś, kogo nie znała.
- Albo załatwię ci kogoś lepszego, kto nie robi z siebie debila wśród obcych ludzi, co ty na to?