Wypowiedziane przez Laurenta słowa wywoływały u niego zmianę w mimice jego twarzy, przecinając czoło długą zmarszczką. Nie zgładziłby tego dostrzegany przez niego ten ciepły, pełen nostalgii uśmiech na twarzy siedzącego przy tym stole blondyna. Nie spodobały mu się słowa Laurenta. Przywiązywał ogromną wadę do dbania o siebie i odpowiedniego odżywiania. Na marniejącego w oczach z każdym mijającym dniem Laurenta naprawdę ciężko się patrzyło. Istniała uzasadniona obawa, że jak to nie ulegnie zmianie to Laurent może trafić na obserwacją w szpitalu.
— Wiesz, czym to może się skończyć jeśli ten stan rzeczy nie ulegnie zmianie? — Zapytał wprost. Nie potrafił określić tego, czy Laurent pozostaje tego świadom, czym to groziło w dłuższej perspektywie czasu, tego jak poważny jest jego obecny stan i jak bardzo może się pogorszyć, czego następstwem będzie przedłużający się pobyt w szpitalnym łóżku, z którego może nie mieć siły wstać po to przez zrobienie paru kroków rozprostować nogi. Laurent musiał odpowiedzieć sobie na pytanie, czy tego właśnie chciał dla siebie. Wbrew temu, co właśnie mu powiedział, jadł ze smakiem. Tworzyło to wyraźny kontrast. Jednocześnie uznawał to jako dobrze rokujące, nawet jak nie było możliwości aby to zaczęło stanowić pewną rutynę. Spoglądając samemu w kierunku tego stołu bezgłośnie westchnął. Odgryzł kolejny kawałek swojego tosta. Nie zamierzał powracać do tamtego dnia.
— Potrafi zagwarantować szczęśliwe zakończenie każdej nocy, jednak na tym nie da zbudować się nic trwałego. W podobny sposób mógłbym rozpatrywać karierę, która sprawia, że wszyscy chcą cię znać i przez to zapraszają cię na przyjęcia, proszą o autografy i zdjęcia, chcą uścisnąć twoją dłoń albo zamienić z tobą kilka słów. Kariera często dobiega końca z przyczyn niezależnych albo ktoś decyduje się ją zakończyć. — Starał się jak najdokładniej przedstawić swój punkt widzenia, ukształtowany przez wszystko na przestrzeni tych ostatnich miesięcy oraz pod wpływem wszystkich odbytych rozmów z Laurentem i Giovannim. — Odpowiadając na tamto pytanie... tak. — Poznawszy istotę sprawy, która skłoniła Laurenta do zadania mu tego pytania, mógł do niego powrócić. Pomimo, że tym właśnie momencie ich znajomość wyglądała tak, a nie inaczej, to chciałby się z nim zadawać. Wymagałoby to jednak określenia ram łączącej ich relacji. Jedynym stałym mianownikiem było to, że lubił towarzystwo Laurenta i wbrew temu wszystkiemu co miało między nimi miejsce, definitywne zakończenie tej znajomości przychodziło mu z trudem - zwykle nie miał z tym problemu. W ostatnich miesiącach sporo mu zawdzięczał.
— Założyłem, że przyszedłeś porozmawiać i jestem gotów cię wysłuchać. — Podjęta decyzja wydawała mu się w tym momencie słuszna. Będzie to dobry moment na otwarcie butelki wina skrzatów. Nie to, że na trzeźwo nie będzie w stanie wysłuchać zwierzeń Laurenta, po prostu nie chciał tego wieczoru pić tylko herbaty.
— Nie rozmawiałem. — Odparł krótko, dojadając do końca swojego tosta. Sięgnął po filiżankę z herbatą, upijając z niej pierwszy łyk. Po odstawieniu jej na stół, wyciągnął dłoń po kolejnego tosta. Nie rozmawiał. Naprawdę nie było o czym rozmawiać. Bez tego ten remis nie był mu w smak. Nie była to upragniona przez niego wygrana.
— Jak nie zjesz to Błysk może je dla ciebie spakować. — Zasugerował.