Przebywając z Laurentem w Rose Noire, Nicholas wiedział, a nawet przeczuwał, że gdyby chciał go odkupić od Dantego, nie dałby go na sprzedaż. Dlatego nie robiąc sobie nowego wroga, zapłacił mu porządnie z napiwkiem, aby o Lukrecję dbał. Gdyż to cenny okaz. Był zapewne jednym z niewielu klientów, którzy byli cenieni w jego burdelu, podnosząc reputację? Wychwalając tego pięknego, białego pawia. Tylko ucieczka lub siłowe wyrwanie Laurenta z piekła wchodziło w grę. Nicholas mógł tego dokonać. Ale nie chciał. Nie chciał zatracić się w szaleństwie uczuciowym, tworząc dystans między nimi. Sądząc, że rzucona została klątwa, co właściwie okazało się błędnym myśleniem. Ale czy na pewno?
- Nie byłeś. Nie sprzedałby Cię, nawet jeżeli dobrze by się zapłaciło. Prosiłem tylko, aby dbali o Ciebie.Nicholas nie wchodził w drogę tym, z którymi miał w miarę dobre interesy. Ale jeżeli w jakimś stopniu dowie się, że Dante grozi Laurentowi, zrobi porządek z tym człowiekiem. Potrzebowałby tylko informacji, miejsca pobytu, resztą zająłby się sam. A może i z kimś?
Nicholas nie uważał, jakoby potrzebował pomocy. Może tylko zrozumienia. Zaakceptowania tego jaki jest. Laurent zdał sobie widocznie sprawę z tego, że faktycznie może zrobić mu tym krzywdę. Czyż nie lepiej, byłoby mieć taką osobę po swojej stronie?
Jeżeli chodzi o słowa czułości, bardzo możliwe, że Nicholas nie do końca rozumiał znaczenia tego słowa. Dla niego czułość mogła kojarzyć się z kochaniem, okazywaniem sobie miłości i takie tam. Ale nie brał pod uwagę tego, że takowa występowała podczas seksu. Że był wobec Laurenta czuły? Travers obserwował Prewetta, który zmienił swoje miejsce siedzenia bliżej Nicholasa. Dotknął jego dłoni i zaczął jej badanie swoimi palcami. Nicholas jedynie skierował wzrok z jego twarzy na jego dłonie. Słuchając jego tłumaczeń, wyjaśnień.
- Obchodzę się z Tobą w sposób delikatny. Nie brutalny. Chyba, że mam zmienić taktykę?Zapytał. Odnosząc się od tego, co robią we dwoje oddając się przyjemności. Czy o to chodziło? Dla Nicholasa nie stanowiło problemu się przestawić. Ale Laurent wydawał mu się porcelaną, która tej czułości potrzebowała? Znów to określenie Czy naprawdę, Nicholas nie miał pojęcia, co tak naprawdę robi?
Kiedy Laurent przestał wodzić palcami mojego dłoni i oparł się plecami o krzesło, Nicholas przeniósł wzrok na jego twarz.
- Jeżeli potrzebujesz więcej czasu. Dam Ci go.Wrócił do skoncentrowania się na zapachu i smaku kawy, której łyk pozwolił sobie upić. Po odstawieniu filiżanki na talerzyk, dodał kilka słów.
- Zasady można ustalić nie potrzebując dłuższej znajomości. Obserwujemy się wzajemnie. Rozmawiamy od razu o konkretach. Wymieniamy spostrzeżeniami i krytyką. Coś już o sobie wiemy. Myślę, że pierwszy etap zapoznania mielibyśmy już za sobą.
Stwierdził. Ale czy tam samo uważał Laurent?