Odkąd powrócił ojciec, jej życie wracało na znane jej, spokojne tory. Właściwie Ci obserwujący życie Margaret z boku mogliby powiedzieć, że nic się tutaj nie zmieniło. Dalej wykonuje znaną sobie rutynę dzień za dniem, dając sobie jej lekki upust wolnymi wieczorami, choć i nawet one są zaplanowane na to, aby rzeczywiście były wolne. Być może to nuda, a być może bezpieczna przystań, w której kobieta zawsze może się schować. Coś jednak zwane wróżbiarską intuicją, podpowiadało jej, że nadchodzi jakieś zatrzęsienie. Choć przecież to nie zawsze jest coś złego, jak mówi nam karta wieży, prawda? Hm... Właściwie to chyba nie. Wieża to w końcu nagła zmiana w życiu, czasami zbyt drastyczna, abyśmy byli ją w stanie w spokoju przetrwać. Margaret nigdy jej jeszcze nie ujrzała od momentu, gdy kładzie sobie tarota. Z jednej strony pragnęłaby ją w końcu zobaczyć, z drugiej, przed odwróceniem karty, w duchu prosi wszechświat o odczekanie tej chwili.
Jak co wieczór rozpoczęła swój rytuał opieki nad domowymi roślinami. Nie było ich wiele, a znaczna część tych, jakie się tutaj znajdowały, to rośliny o wąskich zielonych liściach pozbawionych nadaremnych ekscesów w postaci przejaśnień, niekonwencjonalnych ulistnień czy licznych rozgałęzień. Lubiła piękne, kolorowe kwiaty, lecz nie czuła, aby domowa przestrzeń była dobrym miejscem na to, by tutaj przebywały. Nie wpasowywało się to w dość surowy wystrój całego domostwa. Nie było zresztą komu go urządzać. Jednak surowy to zbyt negatywne określenie. Raczej można powiedzieć... klasyczny. Bez pojawiającej się ferii barw, która zdawała się obecnie świecić w nowych ruchach społecznych. Jedynym, drobnym kontrastem do tradycyjnego pomieszczenia pozostawała jej długa, ciemna spódnica wysnuwająca się spod równie ciemnej narzutki zarzuconej na ramiona. Kontrast ten znajdował się w ziemistych, delikatnie pomarańczowych zdobieniach u podstawy spódnicy. I choć większość nie uznałoby to za jakiś rażący w oczy kontrast, tak dla Margaret było to wystarczająco, aby poczuć się nieco oderwana od surowego otoczenia domu.
Wszystko rośnie jak należy. Pochwaliła samą siebie w duchu, zerkając na ostatnią z roślin znajdujących się w salonie. Żadna z nich nie wyrwała się przed szereg i nie oderwała się od planu, jaki miała w głowie Margaret. Za to pewnie należałaby się pochwała, ale w sumie, za co tu chwalić. Co innego by było natomiast w drugą stronę. Gdzie ja Was mam... Ach, tutaj. Uśmiechnęła się w duchu, choć przecież wiedziała, gdzie znajdują się kadzidła. W tej samej szufladzie co zawsze. Wyjąwszy jeden patyczek, ustawiła go bezpiecznie w podstawce na szafce niedaleko fotela, w którym po chwili spoczęła, przymykając oczy. Kadzidła pomagały jej zasnąć, choć spać jeszcze nie zamierzała, ale w przeciągu ostatnich tygodni dołączała jedno kadzidło wieczorem, co pozytywnie wpłynęło na jej stan zdrowia. Skrzatka zaraz powinna tędy przechodzić i zapalić, jak zawsze, kadzidło.