Smętny uśmiech do Laurenta nie pasował - przynajmniej pozostawał szczery zamiast silić się na wymuszoną pogodę ducha. Czym było zaufanie? Tym, że możesz komuś powiedzieć o wszystkim, bez oceniania? Poczucie bezpieczeństwa? Czy naprawdę jest osobą, której można zaufać? Czy naprawdę Laurent mu ufał po tym wszystkim co miało miejsce między nimi? Nie tylko dobrymi rzeczami, ale również wszystkim co złe i niewygodne.
— A więc ufasz mi? To bardzo ładny eufemizm na to jakim potrafię być dupkiem. Miło to mi usłyszeć z twoich ust. — Zapytał wprost o zaufanie, które Laurent mógł w nim pokładać. Blondyn posiadał szczególny talent do ubierania w piękne słowa prawdy na różne tematy. Docenił to, że dostrzegał w nim coś dobrego, zaglądając poza jego powierzchność. — To prawda.— Nie było tutaj miejsca na fałszywą skromność, która dla niego nie byłaby naturalna. Pewność siebie budował przez lata, bazując na swojej charyzmie i przeświadczeniu, że gdyby był nieśmiały to niczego by nie osiągnął w swoim życiu.
W swoim mniemaniu wyraził chęć do spędzenia całej nocy na rozmowach z Laurentem, zaoferował mu także możliwość posiedzenia tutaj jak długo tego potrzebował. Nie zaproponował mu jedynie uprawiania seksu, starając się tym razem wytrwać w swoim postanowieniu niesprowadzania kolejnego ich spotkania do pieprzenia się. Potrzebował wciąż regularnych uniesień i to nie uległo zmianie. Prawdopodobnie zaczynał przywiązywać większą wagę do tego, kogo sprowadza do swojego mieszkania oraz przed kim otwiera drzwi do swojej sypialni. To powinno powinno obejmować właśnie Laurenta. W toku wymiany na temat atrakcyjności fizycznej i brzydoty zdołał dojść do jeszcze jednego wniosku, który powinien skłonić go do powrotu do tamtej kwestii. Nie zamierzał jednak tego zrobić, gdyż dotyczyło to sfery seksu. Gdyby przyszło co do czego to nie zmieniłby swojego zdania co do jakiegokolwiek aspektu zadawania się z Laurentem, jednak wolał iść do łóżka z kimś, kto wygląda zdrowo - z kimś, komu nie będzie w stanie policzyć wystających żeber.
Odpowiedź, jaka padła z ust Laurenta, ten delikatny żart, wydała mu się nie na miejscu. Nie było to bez znaczenia. Philip w takich momentach jak ten, kiedy starając się dopasować do sytuacji wychodzi czemuś naprzeciw, uczy się na swoich błędach. W takich kategoriach rozpatrywał to, że stara się okazywać zainteresowanie sprawami swojego gościa zamiast skupiać się na sobie. To ostatnie było całkiem bezpieczną dla niego opcją - nie było miejsca na tego typu sytuacje, które prócz niezręczności wywołują w nim frustrację. Popychały go ku okazywanej przez niego szorstkości i nieprzebieraniu w słowach. Poczuł jak opuszcza go dobry nastrój, jak pod jego skórę wślizguje się napięcie. Zamiast wyrzucić z siebie wszystkie te myśli, zrobił jedynie dobrą minę do złej gry przez wymuszony uśmiech. Nie skomentował w żaden sposób słów Laurenta. Czego ty chcesz w takim razie? To pytanie, które powinien zadać zarówno Laurentowi, jak i sobie. Odłożył sztućce na swój talerz i otarł usta serwetką. Podniósł się ze swojego krzesła, pozostawiając na stole filiżankę z niedopitą herbatą.
— Błysku. Przynieś proszę do salonu... butelkę wina z czarnego bzu i butelkę syropu wiśniowego. Posprzątaj również ze stołu. Weź sobie tosta, jeśli masz ochotę. — Zwrócił się do swojego skrzata domowego. Podszedł do jednej z kuchennych szafek wyciągając z jej wnętrza dwa kieliszki do wina. Zażyczył sobie butelkę wina z myślą wyłącznie o sobie, natomiast z myślą o Laurencie uznał ze syrop wiśniowy z wodą będzie odpowiedni. Nie oczekiwał od niego picia dla towarzystwa.
— Nie wezmę. Dałem z siebie wszystko. — Pomimo tego, że miał wiele do powiedzenia w kwestii tego pojedynku, z jego ust padła jedynie lakoniczna odpowiedź. Zmierzając w stronę salonu, gwizdnął jedynie na swoje psy, które zaczęły iść za nim jak uprzednio za samym Prewettem. Pozostawił Laurentowi swobodę wyboru. Nie trzymał go tutaj na siłę.