Nie pomyślał o tym, że Nicholas uczył się od innych, że zaciągał z otoczenia to, jak powinny niektóre zachowania wyglądać. Wydawało mu się, że one wychodziły gdzieś od niego, tylko nieświadomie. Tu był błąd - bo były bardzo świadome. Jeśli jednak się uczył i wyciągał wnioski, to czy nie przeczyło to temu, o czym rozmawiali? Temu poznawaniu i uczeniu się kogoś? Może nie. Chyba nie. Obserwacja, rozmowa. A jednak Nicholas zadawał niektóre pytania i wciągnął się w tą rozmowę. Chciał rozmawiać? Czy może był tutaj znów ofiarą? Laurent miał małe ukłucie poczucia winy, że poszedł do Nicholasa szukając oderwania, że była to niejako premedytacja z jego strony, szczególnie po felernej kłótni z Philipem. Nie zmieniało to wyjątkowości tego człowieka, ale przyznał to - niejako wykorzystał sytuację. Przy tym zupełnie nie rozumiał i bał się tego, jakim poczuciem rozluźnienia obdarzał go Nicholas. Jak mu się to podobało, jak go... uzależniało. Czuł ekscytację rozmową. Czuł się wolny, na swoim miejscu, akceptowany, mimo tego, że niektórych rzeczy Travers jednak nie akceptował. Dziwne. Przyjmował to ze zrozumieniem i myślał: po prostu się poprawię. I nie była to ta sztuczna poprawa, gdzie czuł, że musi udawać kogoś, kim nie jest. Trochę go to przerażało, tak, Nicholas miał rację - pożądał i jednocześnie się bał. Bo to było coś tak nowego w jego życiu, że się tym zachłysnął.
- Dlaczego nie? - Przyznał z błyskiem w oku, nieco rozbawiony, odczuwając odrobinę podniecenia podjętą przekomarzanką. Z uśmiechem na ustach, który wpełznął tam mimochodem, filuternym. Pytanie na pytanie, na pytanie. A wszystkie były odpowiedziami twierdzącymi. Wystarczyło powiedzieć proste: tak. To proste tak nie miałoby jednak odpowiedniego wydźwięku.
Zabawne, bo Laurent uważał siebie samego za mistrza dopasowywania się do partnera. Poznawanie tego pod kątem drugiej strony było całkiem ciekawe. Sugerowało bardzo prostą rzecz - Nicholas nie lubił się bawić jednostronnie.
- Czyli wyciągasz satysfakcję z zadowolenia partnera. - Postawił swoją teorię, spoglądając teraz czujnie na mężczyznę, bardzo ciekaw odpowiedzi. Zaprzeczenia? Potwierdzenia? Laurent na szczęście nie miał problemów z myleniem się i ani trochę go to nie zrażało. Albo nieszczęście dla Nicholasa. Z drugiej strony - jakby mu to aż tak przeszkadzało to by tu teraz nie siedział.
- Idąc dalej tropem mojej tezy - spełniasz swoją fantazję podążając za zboczonymi wizjami drugiej osoby? - Delikatnie go to rozbawiło, bo w końcu pytał o jego fantazje... a on odbił piłeczkę, że to zależy, co jemu chodzi po głowie. - Możemy zacząć od krępowania. - I wędrować dalej dokądkolwiek by ich nie poniosła wyobraźnia.
- Relacja. - Dorzucił. - Zależy mi na tej... wyjątkowości, jaką ze sobą przynosisz. Jeśli to ma być relacja oparta na samy seksie to nie jestem zainteresowany. - Te rozmowy, te spotkania, te gesty. Był tego głodny i chciał więcej. - Ostatnim razem poprosiłeś o zachowanie tajemnicy z naszych spotkań. Jest to z mojej strony zagwarantowane. - Zapewnił go również apropo tej plecionej, słownej umowy.