Wdech i wydech. Wdech i wydech. Skupienie na oddechu pomagało jej się rozluźnić. Odgonić myśli, które raz po raz kłębiły się jej w głowie. Nie miała ich zbyt wiele, a przynajmniej nie na tyle, aby się nimi zamartwiać, jak to większość świata ma w swym zwyczaju. Mimo wszystko dalej trwała w swym nastoletnim etapie, gdzie można posmakować nieco dorosłości, a równocześnie nie bać się o konsekwencje swoich czynów. Nastolatki jednakże są odważniejsze od Margaret, która nie wykorzystywała swojej bezpiecznej pozycji danej przez los. W końcu, jak to się mawia, nie ma co kusić naszego fatum. Zawsze może być gorsze.
Słysząc kroki dobiegające z jej prawej strony, oko delikatnie jej wzdrygnęło, a ona sama poczuła dreszcz niepokoju, jaki przeszedł przez jej ciało. Przez ułamek sekundy poczuła nawet mimowolne zesztywnienie, jakby ktoś ją trafił petrificusem. Nie lubiła niespodzianek, a na każdą nieznajomą zmienną, pojawiającą się w jej otoczeniu, jej ciało reagowało obronnie, będąc gotowym do walki... a raczej ucieczki.
Teraz spowodowane było to innym dźwiękiem, niż wydają kroki skrzatki. Cięższym? Być może. Wzięła głębszy oddech, przytrzymując go w klatce piersiowej. To, a także drażniący dym, jaki powoli dostawał się do jej nozdrzy, poskutkowało nagłym kaszlem, a tym samym otwarciem oczu i, można rzecz, wybudzeniem. Szybko zlustrowała pokój wzrokiem, zatrzymując się na mężczyźnie, który zakłócił jej spokój. - Przepraszam. - Wydusiła z siebie. To nie przez papierosy. Chciała dodać, jakby tym jednym zdaniem przyzwalając Richardowi na palenie, ale przecież to byłoby niegrzeczne. Z pewnością doskonale wie, co może robić w tym domu i nie potrzebuje na to zgody od Margaret.
Kobieta wyprostowała się, przywodząc kostki do siebie, kładąc złożone ręce na uda. Powinna sobie pójść, a może zostać? Obie drogi wydają się być dość nieeleganckie... - Zdaje się, że ojca jeszcze nie ma. - Rozpoczęła. Coś musiała powiedzieć, nawet tak oczywistego. Zerknęła ukradkiem na bok, na stojące wciąż w podstawce kadzidełko. Zdjęła je, nie chcąc go zapalać. A przynajmniej nie tutaj. - Wnioskuję, że Wuj nie przyjechał do nas na wakacje. - Lato było właściwie jedynym okresem, w którym Margaret widywała się z wujkiem i jego rodziną. Rodziny jednak tutaj nie ma. Większość pewnie ma swoje życia. - Chyba że reszta nie miała czasu, aby do nas przyjechać, tak, jak kiedyś. Pewnie są zajęci w Norwegii. Tak szybko ten czas mija... Kiedyś nie sądziłam, że ukończę Hogwart, a teraz. Teraz trochę tęsknię za szkołą. - Rozmarzona na temat wspomnień mówiła, co ślina jej na język przyniosła. - Przepraszam, nie wiem, co mówię. To już ta późna pora. Mam nadzieję, że Wujek nie ma nam za złe słabej gościny. Ta wizyta była dość niespodziewana. Choć w zasadzie tak rzadko mamy gości, że niezbyt odnajduję się w ich przyjmowaniu. - Uśmiechnęła się nieznacznie, chcąc nieco rozluźnić samą siebie. - Ale jeżeli potrzebna byłaby pomoc, jestem u siebie. Przez większość czasu. - Kolejna skrzatka do kolekcji.