Zmełł w ustach cisnący mu się na usta komentarz. Nie chciał jednak wracać do tematu, skoro przyszedł tutaj w duże mierze po to, aby na parę godzin się od niego odsunąć. Nie pozostawało mu więc nic innego, jak tylko przyjąć krytykę i przytakiwać. Cóż, może był nieco rozproszony, ale to i tak był mały grzeszek w porównaniu z tym, co zrobiła Brenna. Taka była jego opinia.
Zmarszczył brwi, nie bardzo wiedząc, jak rozumieć jej pytanie. Chyba po prostu nie brał pod uwagę tego, że ktoś może nie znać tej rodziny, nawet ze słyszenia. Wina wychowania, pomyślał Erik. Przyzwyczaił się, że dosyć duża liczba osób z jego środowiska znała oficjalną historię sporej liczby rodzin czarodziejów, więc nie za bardzo nawet wiedział, od czego zacząć, aby przystępnie wyłożyć temat. Postawił więc na prostotę. Może było to najłatwiejsze rozwiązanie, ale w tym przypadku przynajmniej miało szansę spełnić swoją funkcję.
— Nie w tym sensie, w jakim o tym myślisz. To przyzwoity człowiek — zastrzegł na początku. Z góry założył, że wyobrażenia Nory znacznie odbiegają od rzeczywistości, stawiając młodego Malfoya w dosyć negatywnym świetle, jako zdegenerowany produkt ideologii czystej krwi. Czuł się w obowiązku bronić honoru Elliotta. — Ale tak, wywodzi się z bogatej rodziny i to takiej o bardzo konkretnych tradycjach. Teraz pracuje w Departamencie Skarbu na jednym z wyższych stanowisk. Może kojarzysz jego ojca, Fortinbrasa Malfoya. Piastował stanowisko Ministra Magii jeszcze przed Leachem.
Obym nie namieszał jej tym w głowie, pomyślał, bo pomimo przystępnej formy, przekazał jej sporo informacji. Spojrzał na Figg z kwaśną miną, gdy zaczęła rzucać sugestiami na temat tego, do czego mógłby się przydać Prewettównie. Wzruszył ramionami. Miał co do tego parę teorii, jednak ciężko by było je przedstawić, nie przekierowując dyskusji na temat Brenny. Jeśli dobrze kojarzył, to siostra odwiedziła kobietę w kasynie, aby uzyskać jakiś fant w ramach licytacji. Może coś jej się wymsknęło, że planowała go wystawić na aukcji?
— To miała być kolacja w restauracji, a nie noc w pokoju uciech, Noro. Miejże trochę przyzwoitości — Przewrócił wymownie oczami, aby po chwili wybuchnąć śmiechem na dźwięk własnych słów. Pokręcił głową, rozbawiony własnym żartem. — Poza tym byłbym raczej dosyć słabym niewolnikiem lub lokajem. Wyglądałbym karykaturalnie, to raz, a dwa... Gdyby kazano mi coś zrobić przy kuchni, to mógłbym wysadzić piecyk w powietrze.
Chociaż jeszcze parę dni temu wytykał Norze pewne mankamenty lokalu, który zajmował jej biznes, tak nie miał nic przeciwko roztaczania bardziej idyllicznej wersji kawiarni. Skoro wszystko działało i szło do przodu, to nie było powodu, by nie popierać tego stanu rzeczy. Cieszył się, że jej się powodzi, zwłaszcza na samym początku prowadzenia lokalu.
— Fakt, taka gaduła, to sporo atrakcja, zwłaszcza wśród dzieciaków. — Uśmiechnął się szeroko. — A jeśli chodzi o brygadzistów, to już masz całkiem sporo głosów poparcia. Z tego, co słyszałem, bardzo gorąco wychwalali Twoje wypieki. A co do ochrony... To dobry pomysł. Teraz wprawdzie idzie lato, więc dni będą dłuższe, ale przydałoby się, żebyś miała kogoś na lokalu, gdy przyjdzie jesień lub zima. I ty będziesz się lepiej czuła i klienci będą pewniejsi.
Wprawdzie nie dopuszczał do siebie myśli, aby w klubokawiarni miało dojść do jakiegoś zmasowanego ataku lub regularnych aktów wandalizmu, jednak lepiej było dmuchać na zimne. Czasy nie były najspokojniejsze, więc warto było dbać o to, aby środowisko, w którym człowiek spędzał dużo czasu, było komfortowe i zapewniało poczucie bezpieczeństwa. Erik zmarszczył brwi, jakby przeglądał w głowie potencjalne kontakty, które mogłyby być zainteresowane taką fuchą. Czy mieli znajomości w jakichś firmach ochroniarskich?
— Będzie dobrze — zapewnił ją, klepiąc ją lekko po ramieniu. — Biorąc pod uwagę, jak działa Salem na ludzi, możliwe, że będzie w stanie załagodzić jakieś mniejsze sprzeczki między klientami. Skoro zadziałało w naszym przypadku, zadziała na większość mieszkańców Londynu.
Pokonali już całkiem spory odcinek trasy wyznaczoną na teren zabawy, jednak Erik odnosił wrażenie, że w ubiegłych latach szło im jakoś lepiej. Może faktycznie jakieś ranne ptaszki postanowiły przyjść na obchody wcześniej i wszystko wyzbierać? To byłoby dosyć... niefortunne. Nie mogli jednak tracić nadziei. Na pewno jeszcze uda im się podbić swój wynik. Narobiliby sobie wstydu, gdyby wyszli z tych chaszczy tylko z jednym lub dwoma jajami. Nawet się tym nie najedzą.
Zielone pole - znajdujesz jajko.
Efekt: Erik znajduje jajko. [ma już 2!]
Aktualne pole: Erik znajduje się na polu 20.
— W ogóle zauważyłaś, ile stoisk rozłożyli w tym roku? Mam wrażenie, że w porównaniu do zeszłej wiosny zjechało się tak dwa lub trzy razy więcej ludzi
W sumie to dobrze. To nie był najłatwiejszy okres w historii czarodziejów Wielkiej Brytanii, toteż nie powinien się dziwić, że ludzie lgnęli do siebie. Nawet jeśli chodziło o koweny. Każdy miał inne zdanie na temat religii, czy zgromadzeń, ale na pewno zapewniały one swego rodzaju pocieszenie. Utrwalały też w przeświadczeniu, że człowiek dalej był częścią większej społeczności.
W pewnym momencie para przyjaciół skręciła w boczną odnogę głównej ścieżki. Może dobrze by było i tam poszukać szczęścia? Bądź co bądź lwia część uczestników zabawy pewnie poszła na łatwiznę. Niektórzy nie mieli tego zacięcia do zdrowej rywalizacji. Nie to, co Erik i Nora. W przypadku tego drugiego, ich wybór mu się opłacił, gdyż przy stosie kamieni dostrzegł jedno z czekoladowych jajek zawinięte w szaro-srebrne sreberko.
— Zaczynam odzyskiwać wiarę — poinformował z zadowoleniem, pakując znalezisko do wiklinowego kosza.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞