Wiadomości w tym wątku

Alexander Mulciber

- Dam ci odpisać - zaproponował łaskawie, ani na chwilę nie tracąc rezonu, choć dotyk Ambrosii był szalenie rozpraszający. Ton Alexa był lekki, niefrasobliwy wręcz, ale jego oczy były skupione na twarzy Rosie; po samej ostrości jego spojrzenia łatwo było się domyślić, że po głowie chodzi mu coś kompletnie innego niż praca domowa z transmutacji. Debilko, przecież oddałbym ci swój własny esej, pomyślał, po trosze z czułością, a po trosze z irytacją. Tak jakby zależało mi na ocenach...

...Tak jakby nie rozważał już wielokrotnie, czy nie rzucić całej tej śmiesznej szkoły w diabły, i nie czekając na świadectwo i zdanie egzaminów, oddać się w termin do jakiegoś wróżbity, pod którego okiem mógłby w spokoju zgłębiać sekrety przeznaczenia - bo w ten sposób nauczyłby się przecież o wiele więcej, zamiast tracić czas na jakąś taką transmutację, na przykład - z drugiej strony, zdał już SUMy, mógł też zdać OWuTeMy. Trochę głupio byłoby być gorszym od pierwszego lepszego oszołoma, który nie dostał na egzaminie trolla z wróżbiarstwa tylko dlatego, że po spojrzeniu w szklaną kulę stwierdził, że jutro będzie mgła, a z czytania tarota został zwolniony, bo przyniósł opinię z poradni psychologiczno-pedagogicznej, że ma dysleksję i daltonizm... Zresztą, wciąż miał w pamięci to spojrzenie Ambrosii, kiedy powiedział jej, że w sumie to może rzuci tę szkołę w cholerę.

Więc tego że nie zależy mu wcale na tym zasranym eseju z transmutacji nie zamierzał mówić głośno. Po pierwsze dlatego, że lubił popisywać się przed Rosie swoją elokwencją irytować dziewczynę, która zresztą zaskakująco łatwo dała się prowokować takimi drobnymi uszczypliwościami, i spędzała w jego bliskim towarzystwie długie godziny, kiedy próbowała udowodnić wyższość swojej racji i to, jaki ty jesteś głupi, Mulciber; po drugie, od "nie zależy mi na ocenach" łatwo było przeskoczyć do "o wiele bardziej zależy mi na tobie", a Alex nie do końca jeszcze wiedział, jak czuł się z tymi słowami na języku.

Zresztą, w jej uszach brzmiałoby to pewnie jak kolejne "aroganckie bzdury" z jego bogatego repertuaru bullshitu. Zwłaszcza, że w takiej niepozornej, małej Rosie tkwiły zaskakujące pokłady cichej determinacji - może nie nazwałby tego ambicją, a raczej jakąś dziwną intensywnością - a Mulciberowi podobało się w niej właśnie to, że była jakaś. Jak na kogoś tak przyzwyczajonego do stania na uboczu szkolnej hierarchii, nawykłego do dotrzymywania towarzystwa samej sobie, Ambrosia miała wyjątkową zdolność mówienia Alexandrowi w twarz rzeczy, których nikt inny by mu nie powiedział - poniekąd dlatego, że nikt inny tak wiele o nim po prostu nie wiedział.

Taka wiedza tajemna rzeczywiście nadawała się tylko do działu ksiąg zakazanych.

Jak kiedyś ją spytał - tym swoim jadowicie beznamiętnym tonem, który Rosie znała do tej pory w jego wydaniu tylko w odniesieniu do innych ludzi - tknięty jakimś dzikim pragnieniem udowodnienia czegoś (jej, a może i sobie), jak często stawia mu tarota, kiedy on nie widzi? jak często pyta o niego karty zamknięta sama w sypialni? jak często - skoro tyle o nim wie, hm?, nie odzywała się przez dobry miesiąc.
Ale Mulciber mógłby przysiąc, że odbiegła wtedy od niego tylko dlatego, żeby nie zobaczył rumieńca na jej policzkach... I czegoś innego niż gniew na dnie jej oczu.

Dlatego Arcykapłanka z jego ulubionej talii tarota patrzyła na niego zielonymi oczami Ambrosii. Tak samo wiedząca, tak samo intensywna... Zaklinała go spojrzeniem, które było dumne i dobitne, pełne zdecydowania, ale i dziwnej łagodności zarazem; ta zresztą przydawała jej wyniosłym rysom szlachetności.

Miała zielone oczy: takie same, jak młode liście na szczytach drzew, pnące się ku słońcu, zalewającemu - zdawałoby się, że wystarczająco już podmokły - las rosnący niepodal jego domu rodzinnego; oczy Ambrosii były jak rzęsa przy brzegach jeziora skrytego w sercu tego lasu, a ich kolor - był zarazem kolorem wodnej toni jeziora, w którym to oboje zanurzyli się podczas tych ostatnich wakacji, szukając wytchnienia od upału... Nie mógł teraz chodzić w to miejsce nie myśląc o McKinnon.

Tak samo, nie mógł nie widzieć jej, kiedy kolejny raz wyciągał Arcykapłankę.

To moja karta, i moja talia, buntował się Alex, za każdym razem, kiedy stawiał ją jako patronkę rozkładu. Ulubiona karta jego matki; symbol daru, od wieków krążącego we krwi jej i zarazem jego przodków, i wreszcie, osobisty anioł stróż Mulcibera: on chciał widzieć w Arcykapłance samego siebie, władającego wiedzą tajemną, z pełną kontrolą nad przypadłym mu darem prekognicji, z tym fragmentem księżyca, który leżał u stóp kapłanki, nie bez powodu nazywanej przez niektórych Panią Księżyca... Ale przeklętej Ambrosii nie wystarczyło, że wyciągał jej zawsze Słońce, kiedy czytali sobie dla zabawy, nie, ona musiała mącić mu w głowie i dostawać też Księżyc, który w jego głowie symbolizował ich nocne rozmowy na wieży astronomicznej.

A Alex? Och, on był tylko psem wyjącym do Księżyca - na tej jednej, jedynej karcie Wielkich Arkan, gdzie nie było widać żadnych ludzi.

Może karty miały rację. W końcu Mulciber nie chciał, by krępowały go poplątane nici powiązań. Nie chcę znać przyszłości innych ludzi, tylko żyć swoją własną, jak często mówił Rosie, kiedy oboje byli zdołowani i w sumie, mogli gadać tylko o ciążących na nich klątwach, bo nagle świat dookoła stawał się nie do zniesienia.

Ale dzisiaj nie chciała rozmawiać, chyba, że powinni uznać gryzienie za jakąś ich nową formę komunikacji. I ona miała czelność mówić mu, że ma wściekliznę, po tym jak napierdalał się z Alastorem Moodym?

Nawet klub pojedynków nie przygotowywał na takie starcia, jak to. Mulciber mrugnął odrobinę za szybko. Zanotował z rozdrażnieniem fakt, że Rosie odsunęła się nieco i przestała mu gnieść (już i tak pogniecioną) koszulę, że zabrała te drobne dłonie, które tak ładnie pasowały na jego torsie, i to nie tak, że wzięła się za rozpinanie guzików, czy coś takiego!; nie, ona wykonała pełen odwrót - momentalnie cofnęła główkę - jakby... Przestraszyła się własnego popisu.
Interesujące.

Wykorzystał to, że już nie próbuje się po nim wspinać, i jak gdyby nigdy nic, gwałtownie wrzucił trzymaną książkę z powrotem na najbliższą wolną półkę gdzieś na wysokości jej głowy, nie patrząc nawet, gdzie ją odstawia; tylko po to, by jedną rękę zapleść w jej włosach, niebezpiecznie blisko szyi, a drugą, znów chwycić ją nieco niżej talii.

Pozwolił wybrzmieć tej chwili ciszy, przerywanej tylko ich oddechami i szelestem przewracanych kart książek gdzieś daleko w tle.

- Rozbrajasz mnie czasem, McKinnon - stwierdził zdawkowym tonem, który zawsze pojawiał się w jego głosie, gdy wróżył, i trafiał na coś, czego sens nie do końca rozumiał.

A potem ją pocałował, chociaż musiał się przy tym potężnie schylić, ale regał objuczony ciężarem starych tomiszczy wytrzymał, kiedy się o niego oparł, tą samą ręką, która jeszcze chwilę wcześniej zbłądziła z jej talii nieco niżej. Nie chciał przeginać. Nie dzisiaj.
Jej włosy załaskotały go w nos, kiedy odwróciła gwałtownie twarz, zaraz po tym jak ugryzł ją w wargę, niespodziewanie kończąc ich pocałunek; ale on zmusił ją, żeby znowu patrzyła na niego. Jego kciuk czule potarł jej lekko rozchylone usta.
- To teraz popraw szminkę - powiedział cicho, próbując przypomnieć sercu jak powinno bić - ...I licz od nowa.

Pożałował tego, co powiedział, bo jak tak na nią patrzył, czuł tylko mętlik w głowie - milion różnych możliwości, pędzących wartkim strumieniem podświadomości, milion różnych scenariuszy, co jeszcze może się stać - ale pewny mógł być tylko jednego: już za późno, by to cofnąć.

Musi ją spytać, jakie zasrane kwiaty lubi najbardziej.