Woda ciągle szumiała, kiedy chłodne dreszcze przesuwały się po jego ciele ze zmęczenia, kiedy jego klatka piersiowa unosiła się w głębokich oddechach. Był wręcz wdzięczny za to, że czuł za sobą ścianę i przed sobą ciągle klatkę piersiową Philipa. Miał wrażenie, ze chyba nogi by się pod nim ugięły już teraz, po tym wysiłku fizycznym. Dobrze mu tak było. Mógłby zostać w tym malutkim kąciku świata, tak podtrzymywany, opierając ręce na plecach blondyna. Nie było tutaj żadnych tragedii, żadnych Śmierciożerców, Dantego ani Fontaine. Nie było widm z Kniei ani tragedii Zimnych. Nie było cierpienia, krwi, bólu. Nikt nie umierał. Było tylko słodkie zmęczenie, składające swoje uwielbione pocałunki na ciele. Tylko ciepło.
- No już... wystarczy... - Prychnął cicho śmiechem, kiedy jeszcze Philip zabrał mu haust powietrza swoimi ustami. - Rozumiem, jesteś wulkanem energii, ale moja energia na dziś jest już chyba wyczerpana. - Bez chyba - był w tym momencie zupełnie wyczerpany. Wydrylowany z ostatnich sił. Nie mógł jednak powiedzieć, że nie był to przyjemne zwieńczenie tego dnia. Tylko... no właśnie. Tylko. Słowa, że cieszę się, że ci się podobało zatańczyło mu na krańcu rozchylonych warg, ale nie powiedział tego. Skojarzyło mu się to z ich ostatnim felernym spotkaniem. - Tak. Było. - Potwierdził i całował go w płatek ucha. - Gdzie rzuciłeś to mydło... to cud, że się nie zabiliśmy. - Przesunął swoją głowę odpoczywającą na ramieniu Philipa, żeby spojrzeć na podłogę. Nieszczęśliwa kostka wylądowała sobie gdzieś na wypizdowie dolnym - na samym brzegu kabiny, przy drzwiach. Teraz był bardzo dobry moment, żeby się umyć. Nawet i wzajemnie. - Podaj je, proszę. Spokojnie, ustoję. - Zapewnił go, chociaż kiedy serce się uspokajało to coraz więcej zmęczenia ogarniało ciało.
Umyli się. Powoli, spokojnie. Dotykając ciał, które bardzo dobrze już znali, a który to dotyk był teraz pieszczotą po zaspokojeniu. Wyszli spod tego prysznica, wytarli się i Laurent poprosił Philipa o jakąś koszulę. Philip był co prawda nieco niższy od niego. ale za to zdecydowanie lepszej budowy. Różnica wzrostu też nie była jakaś bardzo widoczna i wyraźna. Wsunął więc koszulę na siebie i zabrał swoje ciuchy do sypialni. Położył je tam, gdzie zawsze je kładł, kiedy zdarzało mu się zostawać na noc... żeby uciec zanim dobrze wstanie poranek i niekoniecznie zostawać do białego rana, gdzie wścibskie pary oczu mogłyby się zastanawiać, co on tam tak długo robił. Spoglądał na Philipa zastanawiając się, czy wszystko wyglądałoby tak samo jak ostatnim razem, gdyby chciał teraz jednak wrócić do swojego domu. Podszedł powoli do łóżka i na nie wręcz opadł z westchnięciem ulgi. Szalenie zmęczony zarówno psychicznie jak i fizycznie. Ale to było dobre zmęczenie fizyczne.