Skrzek przeklętej mewy. Szum przeklętego morza. Kołysanie przeklętego statku. To powoli wyciągało cię z krainy snów, powoli wrzucało cię w bolesną rzeczywistość. Nie sądziłaś, że ten ból, który promieniował na twoim ciele będzie taki przyjemny. Twoje mięśnie były zastałe, dłonie, szyja, plecy, uda – wszystko ozdobione potężnymi siniakami, które namalował ci wczoraj Hades. Gdy miałaś zamknięte oczy raz po raz odtwarzałaś to, co się wydarzyło. Nie mogłaś tego zapomnieć, a obraz tych chwil będzie prześladować cię do końca twoich dni. Czułaś się dziwnie zmęczona, mimo że spałaś całą noc.
W końcu otworzyłaś oczy, a przed nimi pojawiły się deski łóżka. Nie było wgniecenia, nie było wklęsłości, która wskazywałaby na to, że na nim ktoś leży. Czyżby Hadesa nie było w pokoju? Nie obudził cię… Może myślał, że zdąży przyjść nim się obudzisz? Obserwowałaś każdą deskę i każdą przerwę między nimi patrząc na stary, przeżółkły materac, a wtedy twoim oczom ukazało się coś, co nie pasowało do reszty tego obrazka. Wyczołgałaś się z trudem spod łóżka i podniosłaś się powoli do pionu.
– Hades? – rzuciłaś w eter, rozejrzałaś się, spojrzałaś do łazienki. Pusto… Zostawił cię tu samą, z różdżkami pod materacem. Drgnęłaś i szybko wyjęłaś je spod materaca, ale zaraz z powrotem je tam ułożyłaś. Co zrobisz? Jak uciekniesz? Miałaś na sobie koszulę, tylko jego jebaną koszulę. Pachniała tak przyjemnie, tak bardzo jak on. Oparłaś się plecami o ścianę wpatrując się w miejsce, w którym schowane były różdżki. Poszłaś po kilku minutach takiego wpatrywania się w nie do łazienki, gdzie obmyłaś twarz zimną wodą. Wzdrygnęłaś się znowu i wróciłaś do sypialni.
Wyjęłaś różdżki, złapałaś swoją w dłonie, przyjrzałaś się jej uważnie. Była twoja, piękna, a ty poczułaś się silna. W końcu usłyszałaś szybkie kroki za drzwiami, które ewidentnie zbliżały się tutaj, albo to była twoja paranoja, ale słyszałaś te kroki, znałaś je. Pamiętałaś. Hades.
Śniadanie. Pamiętałaś to pytanie, pamiętałaś też swój brak odpowiedzi. Nadal nie czułaś potrzeby, aby mu na to pytanie odpowiedzieć. Twoje burzowe oczy wpatrywały się w jego, zimne, stalowe, seksowne i podniecone oczy. Ręka i nie drgnęła, stałaś w pozycji bojowej, nogi lekko rozłożone, jedna ręka sztywno ułożona wzdłuż ciała, ale nie wiedziałaś co miałaś zrobić, nie wiedziałaś jakie zaklęcie rzucić, nie wiedziałaś jak go zaatakować. Wiedziałaś, że za kilka chwil dobijecie do brzegu i wtedy, co? Jak stąd wyjdziesz? Nie miałaś nawet ubrań, a nawet jeśli coś dla ciebie wziął nie wiedziałaś gdzie to było, więc milczałaś patrząc na niego w zagadkowy sposób.