Poranek był powolny i leniwy. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz zasnął tak szybko. Bez żadnych problemów, bez strachu, bez gniotącego serce przeczucia, że może się zdarzyć coś strasznego, coś okropnego, że jeśli tylko nie będzie się pilnował to..! A nawet, gdy będzie, to co to da? Jak bronić się przed człowiekiem, który atakuje we śnie? Tutaj nie było jednak żadnego koszmaru. Jeśli cokolwiek mu się śniło - nie pamiętał. A podobno zawsze o czymś śnimy. Umysł zawsze gdzieś chce wędrować. Podobno.
Obudził się wtulony w Philipa. I znów było ciepło. Nie w ten nieprzyjemny, letni sposób - bo lato potrafiło być kapryśne względem swoich temperatur. To było dobre ciepło. Tkwiło w tym coś zupełnie błogiego, tkało zupełnie inną bajkę. I Laurent nie chciał się z tego konkretnego snu budzić. Nie był tylko pewien, czy Philip też nie chciał. Delikatnie się poruszył, przeciągnął i zamiast odsunąć - mocniej wcisnął głowę w ramię Philipa, chowając nos w jego szyi. W jego zapachu, który tak lubił. Ciepły, spokojny oddech rozbijał się na skórze sportowca. Uśmiechnął się w pierwszej chwili tak przyjemnie rozluźniony, że prawie gotów był wyszeptać chwilo trwaj... Rozchylił jednak powieki, bo rzeczywistość wcale nie była taka wspaniała i taka słodka. Sny zazwyczaj miały to do siebie - kończyły się, kiedy otwierałeś oczy. I ta błogość ustępowała miejsca czemuś o wiele mniej przystępnemu i przyjemnemu.
- Dzień dobry, Philipie. - Uniósł się powoli na ramionach, odsuwając tym samym od ciepłego ciała i spojrzał na niego z góry, uśmiechając się ciepło. Czy będzie dzisiaj na niego zły, że znowu... znowu sprowadził wszystko... odwrócił spojrzenie od blondyna i spojrzał na dobrze znaną sypialnię. Wcale nie miał ochoty wstawać. Miał ochotę się schować w tym łóżku i się z niego nie wynosić. Wydawało się taką przystanią. Bezpiecznym schronieniem - chociaż na parę chwil. Do jakiej roli... został sprowadzony? Z roli spania ze sobą do roli spania ze sobą i zabawiania posiłkami? Czy jednak czegoś poważniejszego? Tylko jak mówić o powadze, skoro jedno było mówione, a zupełnie coś innego robione. Może nie powinien poruszać tego tematu, może zepsuje to wszystko. Znów. Och, był już zmęczony tym tańczeniem na paluszkach i uważaniem na to, żeby Philip się tylko nie obraził. Był zmęczony sobą. Swoimi lękami. Potrzebą akceptacji.
Wyciągnął ramiona w górę, żeby się trochę przeciągnąć.
- Będę się powoli zbierał do New Forest... czy jest opcja rozpakowania mojego tosta i zjedzenia go? - Przechylił głowę, spoglądając na Philipa z uśmiechem. Nie chciał trochę przeciągać struny. Może Philipowi się odwidziało, może chciał, żeby jak najszybciej teraz stąd poszedł? Albo stracił humor, bo Laurent nie zdał jego testu na nie-bycie horny skurwielem.