- Dawno nie spałem tak dobrze. - I dawno też tak dobrze nie wypoczął. Spokojnie, bez koszmarów, bez strachu i bez zrywania się w środku nocy, kiedy waliło ci serce, drżałeś, czułeś dziwne, niewyjaśnione dreszcze i wodziłeś oczyma po okolicy, chociaż byłeś naprawdę piekielnie zmęczony. Eliksiry nasenne zmieniały sytuację i pozwalały spać, ale ile można było na nich ciągnąć? Perseus uważał, że stanowią bardzo niebezpieczne uzależnienie - i w pełni go rozumiał. Miał ochotę zażywać je prewencyjnie przed każdym snem, żeby tylko móc spokojnie spać. Jeśli nie potrafiły uzależnić ciała, to umysł na pewno. Ostatnie zaś, czego strudzony umysł potrzebował to takich zależności. Tym nie mniej tu i teraz było fantastycznie. Obrócił nawet głowę w kierunku Philipa, żeby posłać mu ciepły i wdzięczny uśmiech.
Och tak, takie poranki były cudowne, kiedy budziłeś się przy kimś, kogo... kogo co? Z kim sypiałeś? Kogo darzyłeś sympatią? Komu chciałeś powiedzieć, że chyba czujesz do niego coś więcej, a on ci mówi: ale ja ciebie nie kocham. Bo przecież dokładnie w takim punkcie byli. Było tylko coraz gorzej. Co miała zmienić ta noc? Czy Philip zdawał sobie sprawę, jakie to było chore, jakie to było obrzydliwie ułudne? Bo Laurent sobie zdawał. Docierało to do niego, wkraczało w jego myśli, wślizgiwało się w pole widzenia. Znana sypialnia różniąca się tym od zwyczajowego, czysto porannego widoku, że gdyby teraz odsłonić kotarę to wślizgnęłyby się do tego miejsca promienie słońca. Różnica pory dnia, a w fakcie nie różniąca się tym, że się rozejdą po seksie i wspólnej nocy. Co się zmieniło? Wspólne posiłki? Ile to zmieniało? Była to wypaczona wizja tego, czego pragnął. Bardzo wypaczona.
- Szybko? Po zjedzeniu śniadania to dla ciebie: szybko? - Zapytał z delikatnym rozbawieniem i obrócił twarz w stronę komody, gdzie powinny spoczywać jego złożone rzeczy. Rzeczywiście - nie było ich, Philip nie kłamał. Czy on się zmówił z tym Błyskiem? Dogadał z nim, kiedy Laurent zasnął? Bo nawet nie pamiętał momentu zaśnięcia. Przytulił się do Philipa i... już go nie było. Sekunda. - Nie mów o niezrównaniu, Migotek by się obraził. - Z tymi skrzatami to czasami było u czarodziei jak z dzieciakami czy psami - co jeden się przechwalał, czyj lepszy i zdolniejszy. Tutaj Laurent oczywiście sobie żartował, bo nie zamierzał robić porównania. Tak jak ludzie, tak i skrzaty miały rzeczy, w których były trochę lepsze, albo trochę gorsze. Wysunął się z łóżka powoli, spoglądając na swoją nogę i bliznę na niej. Och, zdążył się ich dorobić już ich tylu... może naprawdę powinien się ich pozbyć? A może i nie. Zaklęcie skrywające je na co dzień nie miało takiej mocy, żeby utrzymywać się przez tyle godzin, a na pewno nie przez całą noc. - Nie szkodzi, że nie wyschły. Przy odrobinie magii wyschną raz dwa. Do śniadania zaś nie są mi potrzebne.