Philip z pewnym trudem powstrzymał cisnące mu się na usta westchnięcie i nie z mniejszym trudem ugryzł się ugryzł się w język. Niektórym mogło wydawać się, że cała jego praca to jeżdżenie od meczu do meczu, ale oni mogli nie zdawać sobie sprawy z tego, że jej istotnym elementem były regularne i wyczerpujące treningi. Im bliżej meczu, tym praktycznie trenował codziennie wraz z całą drużyną. Trener ich nie oszczędzał. Bezpośrednio przed meczem mógł wypocząć, tak aby nie brać w nim udziału wykończonym. Do tego szukający byli najczęściej faulowanymi zawodnikami, których zawsze starano wyeliminować się jak najwcześniej z gry. Nic więc dziwnego, że starał się jak najwięcej wycisnąć ze swojej kariery sportowej, gdyż nie będzie do końca życia grać w barwach Zjednoczonych z Puddlemere. Przy dobrych układach, jeśli nie zostanie wcześniej poważnie kontuzjowany, zostało mu jakieś dziesięć lat jako profesjonalny zawodnik a później chciał skupić się na karierze trenera.
— Nie umniejszam twojej pracy. — Odpowiedział jedynie, uznając że będzie lepiej nie poruszać tego tematu. Philip również miał swoje życie i chociaż spędzenie z Laurentem reszty tego dnia mogłoby być miłe, tak on również potrzebował czasu dla siebie. Zresztą, nie on jeden. Nie zmieni tego, co i tym razem zaszło między nimi. W tym momencie niczego tak naprawdę nie żałował. Teraz nie musiał mierzyć się z samym sobą i ze wszystkimi konsekwencjami swoich decyzji.
— Panicz jest miły dla Błyska, który postanowił się odwdzięczyć. — Zapiszczał skrzat domowy, wypowiadając się o sobie w ten sposób. Gościom nie wypadało źle traktować służby swoich gospodarzy, jednak nie wszyscy zdawali się to respektować. Jeśli chodzi o skrzaty domowe to Philipowi zdawało się, że one wszystkie znają się ze sobą. Pozostawał jedynie pewien, że nie plotkują pomiędzy sobą o swoich panach albo o swoich całych rodzinach.Jak tylko zajął miejsce na jednym z krzeseł, skrzat domowy nałożył na jego talerz pełne śniadanie angielskie. Pozostawił jednak Laurentowi decyzję co tego co chce zjeść podczas tego posiłku. Byłoby co wybierać. Błysk przygotował dla nich tyle jedzenia, że mogłoby go wystarczyć dla nich samych i dla jednej albo nawet dwóch dodatkowych osób. Philip był przyzwyczajony do takiego standardu.
Niezależnie od tego, co Laurent wybrał dla siebie, to nie spożywali tego śniadania w nieznośnej ciszy. Wypełnili ją rozmową na stosunkowo trywialne tematy, jak chociażby plany na resztę dnia albo dyskusje dotyczące wydarzeń kulturalnych w świecie czarodziejów. Starannie omijali kwestie powiązane z działaniem popleczników Lorda Voldemorta przez wzgląd na to, co spotkało samego Laurenta, który padł ofiarą ataku ze strony tych przeklętych śmierciożerców i to wszystko przez tego parszywego pisarzynę, który tak paskudnie poprzekręcał jego słowa. Merlin mu świadkiem, że gdyby wiedział, że tak się skończy to by uderzył tego dziennikarza prosto w nos i może wtedy ten artykuł nie pojawiłby się. Celebryci łamiący nosy wścibskim pismakom stanowili pewną normę i już nikogo to nie dziwiło.
Po skończonym posiłku Błysk sprawnie posprzątał to, czego nie zjedli i pozmywał wszystkie naczynia. Sami za to mogli się ubrać. Laurent przez wzgląd na konieczność powrotu do New Forest i to jemu skrzat przyniósł wyprane, wyprasowane ubrania. Natomiast Philip przez wzgląd na konieczność i zarazem chęć zabrania swoich zwierzaków na długi spacer po zatłoczonej Ulicy Pokątnej. Nie zamierzał jednak popędzać samego Laurenta do wyjścia. Nigdy tego nie robił. Podczas spaceru zamierzał wstąpić w kilka miejsc.