Stał pomiędzy dwójką abraksanów, trzymając dłoń na szyi Michaela, a zaraz położył ją i na szyi Gabriela, uśmiechając się z rozmiłowaniem do stworzenia. Był z nich dumny. Były jego dumą. Jego przyjaciele, jego powiernicy. Istoty, którym mógł ufać w pełni, przy których mógł być sobą w pełni. Tak samo jak przy stworzeniach z tego magicznego lasu, przy którym się znajdowali i z którego dobiegał do nich trel ptaków. Chmury przetaczały się po niebie i kto wie? Może zaraz zacznie padać? Może zmęczone oczy Laurenta poczują krople inne niż te płynące spod powiek? Sądził, że deszcz nie złapie ich w trakcie przejażdżki, ale pogoda, szczególnie nad morzem, potrafiła być równie zdradliwa co samo morze. I tak teraz chciał, żeby Nicholas tej dumy doświadczył. Nie namawiał nikogo, kto nie wyrażał zainteresowania tematem do zbliżania się do tych stworzeń, a tym bardziej jazdy na nich. Tylko że Nicholas przyszedł tutaj, bo... był zainteresowany abraksanami. I już wtedy proponował mu przejażdżkę, choć została ona odłożona i odsunięta. Patrząc na to z perspektywy czasu to na całe szczęście.
Na abraksanach jednak dotąd Nicholas nie jeździł. A na koniach? Laurent spojrzał na blondyna, ale nie dojrzał tam żadnych oznak niepewności czy strachu przed czymś, jakby nie patrzeć, nowym. Ciekawe, czy w ogóle się w nim takowy pojawił, ale pewnie nie. Pewnie co najwyżej się zastanowił, czy to dobry pomysł, albo czy ma możliwość podjęcia nauki czegoś nowego. Nie zamierzam się zmieniać. Czym była zmiana dla tego człowieka? Tym samym, czym czułość? Czyli jakimś abstrakcyjnym... wyidealizowanym słowem przez poetów? Niezrozumiałym?
- Nauczę cię. - Powiedział spokojnie i lekko pchnął dłonią Gabriela, żeby ten się odsunął i ustawił bokiem do Nicholasa. Przesunął dłoń na nozdrza Michaela i przesunął go tak, żeby ten się wycofał i zrobił miejsce. Nie było w tym żadnych gwałtownych gestów ani ciągnięcia za lejce. - Konno w ogóle jeździłeś? - To już było istotne pytanie w przypływie wiedzy, że mężczyzna nie jeździł na abraksanach. - Jazda sama w sobie jest podobna do jazdy konnej, dopóki nie unosisz się w powietrze. Podejdź. - Zaprosił Nicholasa i złapał teraz uprząż Gabriela, żeby go przytrzymać w miejscu. - Skrzydła abraksanów są bardzo wrażliwe, dlatego należy uważać, żeby podczas wsiadania nie zahaczyć ich nogami. - Poinstruował mężczyznę. Przesunął się na bok konia, stając obok Nicholasa, żeby odgiąć klapy siodła i sięgnąć do sprzączki, by ściągnąć strzemiona bardziej w dół. Pewnie będą wymagały jeszcze dostosowania, ale akurat już wiedzy na ten temat nie wymagał i nie spodziewał się jej. Ważne, że on wiedział, co robi. Obszedł rumaka od przodu. - Abraksany, tak jak konie, mają szerokie pole widzenia. Jednak za sobą mają ślepy punkt. Dlatego nie należy się do nich zbliżać od tamtej strony. Zaniepokojenie rumaka może wywołać jego naturalny instynkt obronny. - Czyli kopnięcie, ot co. Nawet jeśli Gabriel nie zamierzał i nie planował krzywdzić Nicholasa, to pozostawał instynkt. Tak jak człowiek instynktownie się cofający przed ogniem, albo chowający głowę między ręce, kiedy coś nagle na niego spada czy leci. Poprawił również strzemiono z drugiej strony i powrócił do Nicholasa. - Jeśli wolisz, mogę wsiąść z tobą. - Na jednego abraksana. Nie chciał tu naruszać żadnej strefy komfortu Nicholasa czy testować jego pewności siebie względem abraksanów.