[1967, Hogwart] Porozmawiajmy o Nobbym Leachu

- Może chce pracować w Ministerstwie? – zastanowił się Darcy. Na moment odruchowo uległ logice Daisy, według których jeśli nie chciałeś pracować w ministerstwie, to nie było nic złego w mówieniu o tym, że szlama nie powinna się tam zatrudniać. Mogło to wynikać z tego, że choć sprytny i nie jakoś bardzo głupi, nie był też wcale geniuszem. A mogło z tego, że Daisy pod pewnymi względami wdała się w ojca. Jego uwagi, nawet najgłupsze, zdawały się zwykle ludziom rozsądne, przynajmniej przez chwilę. Podobnie jak opowieści dziwnej treści…
Darcy zazdrościł mu tego niezwykle.
- Chociaż zaraz, przez Leacha podobno zrezygnowało dużo urzędników Ministerstwa w ostatnich latach – przypomniał sobie, odruchowo zerkając na artykuł i wyszukując hasło o „fali rezygnacji, rozpoczętej w 62 roku”. – To powinna się cieszyć, nie? Bo jest więcej wolnych miejsc. Chociaż ja tam tego nie rozumiem. Jak urzędnicy przez niego rezygnują, znaczy się, to nie najlepszy Minister i powinni go wywalić…
Logika Lockharta była prosta. Nie, nie miał nic przeciwko mugalakowi na wysokim stanowisku. Nawet go to trochę cieszyło, bo było ością w gardle tych wszystkich czystokrwistych bufonów. Ale jeżeli robiły z tego problemy w funkcjonowaniu Ministerstwa, to dlaczego oni wszyscy mieli cierpieć tylko po to, żeby Nobby Leach grał w piłkę nożnikową?
- Prawda? Powinien się zajmować… - Darcy urwał, uświadamiając sobie, że nie ma pojęcia, czym zajmuje się Minister Magii. Czytał to i owo, i spróbował przypomnieć sobie nagłówki. – Eee, otwieraniem nowego skrzydła Munga albo… bankietowaniem. Lub podpisywaniem dokumentów. A nie graniem z mugolami, żeby wygrali w Mistrzostwach Świata. Poza tym patrz, uczciwi Ślizgoni przez niego głupieją. Bo że Gryfoni to są głupi, to wszyscy wiemy.
Właściwie plótł, co mu ślina na język przyniosła. Wcale nie lubił przecież tego Notta, który pojedynkował się na dole. Za to lubił paru Gryfonów, ale że w Pokoju Wspólnym słyszał coś o ich głupocie przynajmniej trzy razy dziennie, sam jakoś też nauczył się czasem o niej wspominać. Ot owczy pęd. Kiedy wpadniesz między owce, becz jak one. Czy jakoś tak. Oczywiście, robił to tylko przy Ślizgonach.
- Ooo… - mruknął z fascynacją, gdy w powietrzu przeleciało pierwsze zaklęcie Notta, a Gryfon odbił je protego. – Ej, jak oni się biją o Leacha, to ciekawe, czy starszym też się zdarza? Może takie pojedynki są codziennie w Ministerstwie?